Wat voor velen een verre droom blijft, werd voor Niels Matthys (27) uit Wetteren pure realiteit. De filiaalmanager van de Gentse Bike Republic-fietsenwinkels ruilde de voorbije weken zijn vertrouwde werkvloer in voor het decor van de Vuelta Costa Rica, een van de grootste wielerwedstrijden van Midden-Amerika. Tien loodzware etappes later keerde de amateurcoureur huiswaarts met de groene sprinterstrui én een pak onvergetelijke herinneringen. In Costa Rica groeide hij zelfs uit tot een ware lokale held.
Tien ritten, 1.250 kilometer en 22.000 hoogtemeters.
De Vuelta Costa Rica is geen wedstrijd voor doetjes. Over tien dagen kregen de renners maar liefst 1.250 kilometer en 22.000 hoogtemeters voor de wielen geschoven. De vergelijking met een kleine Tour de France is volgens Niels dan ook niet overdreven. “Er staan hier tienduizenden supporters langs het parcours,” vertelt hij. “Alles wordt live uitgezonden op nationale televisie. Voor Costa Rica is dit echt een van de sportieve hoogtepunten van het jaar.”
Dat een Belg daar zou uitblinken, is allesbehalve vanzelfsprekend. Toch slaagde Niels erin om als enige niet-Amerikaan een trui te veroveren. De groene sprinterstrui mocht mee naar Wetteren.
Geen prof, wel Belg.
En dat maakt het verhaal des te straffer: Niels is geen profwielrenner. In België rijdt hij bij de elite 2, de categorie net onder het profniveau. “Maar wereldwijd bekeken zijn Belgische renners erg sterk,” nuanceert hij. “Wat bij ons amateur is, kan in andere landen perfect meedraaien met de profs.”
Samen met vijf andere Belgische amateurrenners trok hij naar Costa Rica. Daar namen ze het op tegen lokale profs, nationale selecties — waaronder Guatemala — en teams uit de Verenigde Staten. In totaal verschenen zo’n 100 renners aan de start.
“Ik voelde me een lokale held”
De populariteit van Niels groeide met de dag. “Tegen de laatste etappes riepen de supporters mijn naam,” lacht hij. “Ik heb zelfs truitjes moeten signeren. Dat had ik nog nooit meegemaakt.”
Zelfs op de luchthaven bleef de aandacht niet uit. “Bij het inchecken voor de terugvlucht vroegen ze me of ik mijn groene trui even wilde tonen. Dat zegt wel iets over hoe intens die koers daar leeft.”
De trots was niet alleen bij Niels groot. Ook zijn familie, vrienden en ploegmaats volgden zijn exploten vanop afstand op de voet. “Zij waren misschien nog trotser dan ikzelf,” klinkt het.
Hoogtestage met zuurstofmasker.
De voorbereiding op het avontuur was grondig. Wekenlang trainde Niels op de rollen, soms zelfs met een zuurstofmasker. Dat was geen overbodige luxe, want in Costa Rica wachtte onder meer de Cerro de la Muerta, een beklimming tot 3.300 meter hoogte. “Daar is de zuurstof heel schaars. Dat voel je meteen in de benen en in de longen.”
Ook qua levensstijl ging het roer volledig om. “Drie maanden lang heb ik geen druppel alcohol gedronken,” zegt hij. “Dat was vroeger wel anders,” lacht hij. “Als tiener was ik enkele jaren wielrenner, maar tijdens mijn studies heb ik het koersen laten varen en stevig gefeest.”
Plezier teruggevonden.
Een profcarrière zat er uiteindelijk niet in. “Ik was simpelweg niet sterk genoeg. Ik werd vaak afgereden en verloor het plezier in het koersen. Dat was moeilijk om te aanvaarden,” blikt hij eerlijk terug. “Maar die goesting heb ik nu volledig teruggevonden. En dat is misschien nog belangrijker dan eender welke uitslag.”
Dat hij de groene trui won in een koers die nochtans gedomineerd wordt door klimmers, maakt zijn prestatie extra bijzonder. “Met 22.000 hoogtemeters is dit eigenlijk een klimkoers, en dat is nu net niet mijn grootste sterkte. Ik weeg 78 kilo, dat is eigenlijk tien kilo te veel. De Zuid-Amerikaanse renners zijn vaak kleiner en gemaakt voor de bergen.”
Wat betekent die groene trui?
De groene trui in Costa Rica is niet helemaal te vergelijken met die van de Tour de France. “Wat in Frankrijk de groene trui is, is hier de oranje trui,” legt Niels uit. “Daar tellen naast de tussensprints ook de aankomsten en het klassement mee. De groene trui hier is puur voor de tussensprints. Het is dus echt een sprinterstrui.” Net daarin blonk de Wetteraar uit, ondanks het zware parcours.
Ervaring boven geld.
Financieel werd hij er niet rijk van. “Aan de groene trui hing een geldprijs van 500 dollar vast. De organisatie betaalde mijn hotels, eten en vervoer ter plaatse, maar de vliegtickets moest ik zelf bekostigen. Dat was toch 1.600 à 1.700 euro.” Toch geen moment spijt. “Voor het geld moet ik het niet doen. Deze ervaring was onbetaalbaar. Ik zou het zo opnieuw doen,” besluit hij glunderend.
De Belgische delegatie in Costa Rica bestond uit vijf renners, met Niels Matthys als enige Wetteraar. En één ding is zeker: in Costa Rica zullen ze zich nog lang herinneren dat er ooit een Belg was die de groene trui veroverde.
