Zeven jaar na het tragische overlijden van Valerie D’Haese kwamen familieleden, vrienden en kennissen zaterdag samen in Gijzenzele om haar te herdenken. Op het kleine kerkhof, waar Valerie haar laatste rustplaats kreeg, werd het een ingetogen maar bijzonder aangrijpend moment. Een tachtigtal aanwezigen, onder wie haar ouders Patrick en Nicole, haar broer Yannick, burgemeester Orville Cottenie en schepenen Mia Waterloos en Louise Van Hoorde, stonden samen stil bij een jonge vrouw die nog altijd een belangrijke plaats inneemt in het leven van wie haar liefhad.
Het was geen herdenking die al jaren op de kalender stond. Integendeel. De bijeenkomst kwam er pas nu, omdat de familie naar eigen zeggen jarenlang niet de kracht vond om het verdriet een plaats te geven of er uitgebreid over te spreken.
Valerie D’Haese was 23 jaar toen ze zeven jaar geleden om het leven kwam bij een verkeersongeval in Maldegem. Wat volgde, was een periode waarin verdriet, ongeloof en machteloosheid zich met elkaar vermengden. Voor haar ouders Patrick en Nicole, haar broer Yannick en de vele mensen die haar kenden, veranderde het leven voorgoed.
“We hadden al die jaren gewoonweg de kracht niet gehad om hierover te spreken”, vertelde vader Patrick vorige week. Zaterdag werd uiteindelijk wel de stap gezet. Niet om het verdriet af te sluiten, maar om Valerie opnieuw samen te brengen met de mensen die haar nooit vergeten zijn.
‘Zeven jaar, drie maanden en vierentwintig dagen’
Op het kerkhof in Gijzenzele werd meteen duidelijk hoe zwaar het verlies nog altijd weegt. Patrick D’Haese richtte zich er tot de aanwezigen en verwoordde wat voor hem al die jaren nauwelijks onder woorden te brengen was. “Zeven jaar, drie maanden en vierentwintig dagen na haar overlijden willen we hier samen afscheid nemen”, sprak hij.
Zijn woorden gingen vervolgens verder dan het verdriet alleen. In zijn zoektocht naar manieren om met het verlies van zijn dochter om te gaan, greep Patrick terug naar wat hij ooit had geleerd. “Door het verlies en het gemis aan Valerie ging ik op zoek naar antwoorden in wat me ooit was onderwezen. Want omgaan met de plotse dood en dan nog van je eigen kind, hebben we nooit geleerd.”
Hij verwees daarbij naar een uitspraak uit de chemie die voor hem een bijzondere betekenis kreeg: niets gaat verloren, niets wordt gecreëerd en alles verandert. “Ik zocht naar de kleinste deeltjes van Valerie en weet dat die kleinste deeltjes van mijn dochter in elk van jullie hier zitten en dat ze verder leeft in gedachten. Het is duidelijk en voelbaar.”
Het was een boodschap die de aanwezigen zichtbaar raakte. Want hoewel Valerie fysiek niet meer aanwezig is, blijft haar aanwezigheid volgens haar familie en vrienden merkbaar in de herinneringen, verhalen en kleine momenten die mensen met zich meedragen.
Muziek die het verdriet woorden gaf
De herdenking kreeg ook een sterke muzikale invulling. Doedelzakspeler Wilfried De Strijcker zorgde voor de muzikale omlijsting. Voor hem was de deelname aan de plechtigheid bijzonder aangrijpend. Ook hij verloor zijn dochter Eleonore, die het slachtoffer werd van zinloos geweld en moord.
Zijn muziek vormde daardoor meer dan alleen een begeleiding van de ceremonie. Het werd een moment van herkenning tussen mensen die elk op hun eigen manier geconfronteerd werden met het onvoorstelbare verlies van een kind. Daarna verplaatste de herdenking zich naar de kerk. Daar namen verschillende mensen uit Valeries omgeving het woord.
Vriendinnen Julie, Laura en Thaïs deelden herinneringen aan de jonge vrouw die ze kenden. Eric bracht gedichten. Loïs en Wim zorgden met ‘Een toekomst vol hoop’ voor een muzikaal moment dat de aanwezigen opnieuw confronteerde met de dubbele gevoelens die zo’n herdenking met zich meebrengt: verdriet om iemand die er niet meer is, maar tegelijk ook dankbaarheid voor de herinneringen die gebleven zijn.
‘Je had pit en ballen aan je lijf’
Laura sprak over Valerie zoals ze haar kende: energiek, rechtuit en vol levenslust. “Je was een vrouw met pit en ballen aan je lijf. Maar ook een luisterend oor voor iedereen.”
In haar woorden zat niet alleen verdriet. Er was ook ruimte voor de vele mooie herinneringen. De tranen kwamen omdat het gemis nog steeds zo sterk is, maar tegelijk was er de glimlach om alles wat ze samen beleefden. “Ik voel tranen omdat ik je zo hard mis. Maar ook een lach voor alle fantastische en mooie herinneringen.”
Het typeerde de hele bijeenkomst. De herdenking ging niet uitsluitend over de manier waarop Valerie overleed, maar vooral over de persoon die ze was en over de plaats die ze blijft innemen in het leven van haar familie en vrienden.
Een studietijd vol lachen en genieten
Ook Thaïs, een vriendin en voormalige studiegenoot verpleegkunde, keek terug op de jaren die ze samen deelden. “Wat hebben we gelachen en genoten.”
Ook nadat hun studies waren afgelopen, bleef de vriendschap bestaan. Samen eten, shoppen en tijd met elkaar doorbrengen maakten deel uit van hun leven. Het zijn vandaag precies die alledaagse momenten die kostbaar zijn geworden.
Thaïs verwees ook naar een bijzonder en aangrijpend toeval. Op de dag waarop Valerie overleed, werd haar eerste kind geboren. “Je hebt ze nooit gekend. Maar het leek een teken van hoop en toekomst.”
Het werd een van de meest emotionele passages van de herdenking: tegenover het einde van het leven van Valerie stond op diezelfde dag het begin van een nieuw leven.
Ook stil voor slachtoffers van geweld
Halverwege de plechtigheid werd een minuut stilte gehouden voor alle vrouwen en meisjes die slachtoffer werden van geweld. Die passage kreeg voor de familie van Valerie een bijzondere betekenis. Ook Valerie had immers te maken gekregen met geweld. Ze had meermaals klacht ingediend tegen haar toenmalige ex-vriend. Haar vader Patrick diende later ook een klacht in tegen de man wegens de onrechtstreekse dood van zijn dochter. Die zaak leidde uiteindelijk niet tot een vervolging; de man werd buiten vervolging gesteld.
Tijdens de herdenking werd die pijnlijke bladzijde niet vergeten. Tegelijk lag de nadruk vooral op Valerie zelf: op haar leven, haar karakter en de mensen die ze achterliet.
Ook de burgemeester sprak als vader
Burgemeester Orville Cottenie nam eveneens het woord. Als vader van drie kinderen zei hij de pijn van de ouders te voelen. Hij benadrukte dat het verstrijken van de tijd niet betekent dat iemand uit het leven van een familie verdwijnt. “Hoewel jaren voorbijgaan, verdwijnt Valerie niet uit ons leven. Met haar te herdenken staan we ook stil bij wie ze was en bij de plaats die ze inneemt in ons hart.”
Cottenie deelde vervolgens een persoonlijke familieherinnering. Zijn grootmoeder verloor als moeder van vier kinderen twee van haar kinderen, door verdrinking en een ongeval. Ze droeg dat verdriet haar hele leven mee. Maar volgens haar eigen woorden was er naast het verdriet ook iets dat haar overeind hield: de liefde voor haar kinderen. “De liefde voor haar kinderen hield haar rechtdoor en gaf haar kracht”, vertelde Cottenie.
Het verhaal sloot nauw aan bij de boodschap die ook tijdens de herdenking van Valerie naar voren kwam: verlies verandert een leven, maar wist de liefde voor een geliefde persoon niet uit.
Ballonnen aan het graf
Na de plechtigheid keerden de aanwezigen terug naar het graf van Valerie. Daar volgde een laatste symbolisch moment. Ballonnen werden opgelaten, een beeld dat de aanwezigen samenbracht rond de herinnering aan de jonge vrouw die zeven jaar geleden uit hun leven verdween.
Voor haar vader Patrick was het vooral een bevestiging van iets wat hij tijdens de voorbereiding en de herdenking steeds sterker was gaan voelen. “Ik besef nu meer en meer hoe geliefd zij was en hoe ze verder leeft in al deze mensen.”
Hij richtte vervolgens een dankwoord aan iedereen die aanwezig was. “Bedankt daarvoor.”
De herdenking in Gijzenzele betekende voor de familie niet dat het verdriet na zeven jaar plots voorbij is. Een afscheid van een kind kent geen einddatum. Wat zaterdag wel gebeurde, was dat het verdriet na lange tijd opnieuw gedeeld werd.
Een tachtigtal mensen stonden samen rond het graf van Valerie. Iedereen met zijn eigen herinneringen, zijn eigen verhaal en zijn eigen gemis. Ze kwamen er niet alleen om terug te kijken naar een tragische gebeurtenis, maar vooral om stil te staan bij een jonge vrouw die voor velen zoveel meer was dan de manier waarop ze uit het leven verdween.
Zeven jaar later leeft Valerie verder in verhalen, foto’s, herinneringen en in de mensen die haar hebben gekend en geliefd. En precies dat was zaterdag misschien wel de belangrijkste boodschap van de herdenking: iemand kan uit het leven verdwijnen, maar niet noodzakelijk uit de levens van de mensen die achterblijven.
