Vier jaar lang stond het voetbal voor Wout Van Horenbeeck op een laag pitje. De twintigjarige Laarnaar had de passie voor het spelletje verloren en zette zijn voetbalschoenen aan de kant. Toch bleef de gedachte om ooit opnieuw te beginnen sluimeren. Dit seizoen hakte hij de knoop door en sloot hij aan bij Wichelen. Zijn comeback verloopt voorlopig wel met de nodige hindernissen. In maart liep Van Horenbeeck bij een zwaar werkongeval een ernstige knieblessure op, waardoor hij vandaag nog volop aan zijn revalidatie werkt. “Ik doe er alles aan om zo snel mogelijk opnieuw fit te zijn en op het veld te kunnen staan.”
Wout Van Horenbeeck is amper twintig, maar heeft ondertussen al een opmerkelijk parcours achter de rug. De jongeman groeide op in Laarne en bracht er ook het grootste deel van zijn voetbaljeugd door. Hij speelde jarenlang bij Hoger Op Kalken, maar op een bepaald moment begon de liefde voor het voetbal af te nemen.
“Ik heb eigenlijk heel mijn leven bij Hoger Op Kalken gespeeld”, vertelt Van Horenbeeck. “Maar op een bepaald moment voelde ik het niet meer echt. Ik was mijn passie voor het voetbal een beetje kwijt. Uiteindelijk ben ik ongeveer vier jaar gestopt.”
Passie opnieuw gevonden
Een definitief afscheid van het voetbal bleek het uiteindelijk niet te worden. Hoewel Van Horenbeeck zijn schoenen aan de kant had gezet, bleef hij de sport wel volgen. Bovendien begon het na verloop van tijd opnieuw te kriebelen. “Ik had eigenlijk al twee jaar het gevoel dat ik opnieuw wilde beginnen. Alleen wist ik niet goed waar of hoe ik eraan moest beginnen. Je bent natuurlijk vier jaar gestopt en dan moet je opnieuw een ploeg zoeken. Alleen ergens binnenstappen, dat is toch niet zo evident.”
De oplossing kwam uiteindelijk uit zijn eigen vriendenkring. Een vriend van Van Horenbeeck besloot eveneens opnieuw te gaan voetballen. Dat bleek het perfecte duwtje in de rug. “Toevallig ging een vriend van mij ook opnieuw beginnen met voetballen. Toen dacht ik: waarom niet samen? Dat was eigenlijk het perfecte moment om de stap te zetten. Het is leuker wanneer je samen aan iets begint, zeker als je elkaar goed kent.” Zo kwam Wichelen in beeld.
“Wichelen is een hechte club”
De keuze voor Wichelen was voor Van Horenbeeck geen toevallige beslissing. De twintigjarige middenvelder voelde zich aangesproken door het familiale karakter van de club en wil er bovendien zijn steentje bijdragen. “Wichelen is gewoon een mooie club. Het is een hechte club en ik zou de ploeg graag helpen. Ik denk dat we met deze kern zeker iets kunnen neerzetten.”
De ambities van Van Horenbeeck zijn daarbij realistisch. Hij droomt niet meteen van een titel of promotie, maar hoopt vooral op een rustig seizoen waarin Wichelen zich in de middenmoot kan nestelen. “Vorig seizoen werd de eindronde gespeeld, dus het zou mooi zijn mochten we dit jaar iets meer in het midden kunnen eindigen. Dat lijkt mij ook realistisch met de kern die we hebben. Natuurlijk zou het geweldig zijn als we kampioen zouden kunnen spelen, maar dat is misschien wat veel van het goede. Als we ergens mooi in het midden kunnen eindigen en een rustig seizoen hebben, mogen we daar als ploeg heel trots op zijn.”
Terugkeren na vier jaar
Voor Van Horenbeeck wordt het vooral belangrijk om opnieuw wedstrijdritme op te bouwen. Vier jaar niet voetballen laat zich uiteraard voelen, al gelooft de jongeling dat het ritme geleidelijk vanzelf zal terugkeren. “Het zal sowieso even wennen zijn. Na vier jaar stilgelegen te hebben, moet je opnieuw inkomen. Maar ik denk dat, wanneer ik wekelijks train en opnieuw wedstrijden speel, dat automatisch wel terugkomt. Misschien kan ik zelfs beter worden dan vroeger.”
Van Horenbeeck weet alvast welk type speler hij opnieuw wil worden. Hij speelt het liefst als nummer tien en haalt vooral voldoening uit het creëren van kansen voor ploegmaats. “Ik stond vroeger meestal op de tien. Ik had altijd wel een goed overzicht en kon goede ballen diep geven. Mijn spitsen en mijn buitenflanken aanspelen, dat deed ik graag. Het zou mooi zijn als ik dat opnieuw kan oppikken.”
Daarnaast wil hij ook zelf beslissend zijn. “Ik maak graag doelpunten, maar ik geef ook graag assists. Voor mij is het vooral belangrijk dat er iets uitkomt. Als de ploeg wint, is dat het belangrijkste. Of ik dan zelf scoor of iemand anders laat scoren, maakt mij eigenlijk niet zoveel uit.”
Overzicht en een goede trap als wapens
Als hij zijn eigen kwaliteiten moet omschrijven, komt Van Horenbeeck snel terug bij één eigenschap: zijn spelinzicht. “Mijn specialiteit is misschien toch wel mijn overzicht. Ik heb ook een redelijk goede trap. Een goede voorzet geven of een vrije trap nemen, dat is altijd wel iets geweest wat ik graag deed.”
Tegelijk wil hij zich niet beperken tot het aanvallende aspect. Van Horenbeeck omschrijft zichzelf als een speler die bereid is om voor de ploeg te werken. “Ik werk hard voor de ploeg, zowel aanvallend als verdedigend. Ik wil er altijd staan. Ik ben iemand die graag de beslissende pass geeft, maar evengoed iemand die graag eens een doelpunt maakt.”
Die ingesteldheid past volgens hem bij de manier waarop Wichelen dit seizoen wil voetballen. De club wil vooral stabiliteit vinden. “Als ploeg willen we gewoon iets hoger eindigen en vooral een rustiger seizoen hebben. We willen niet opnieuw in de problemen komen of een eindronde moeten spelen. Als we daarin slagen, zullen we heel tevreden zijn.”
Zware tegenslag net voor zijn comeback
De comeback van Van Horenbeeck kent echter een bijzonder moeilijke start. Net op het moment dat hij opnieuw zijn voetbalschoenen wilde aantrekken, kreeg hij af te rekenen met een zware blessure. In maart liep hij tijdens zijn werk een ernstig ongeval op. “Ik heb in maart een werkongeval gehad. Er zijn ongeveer vijfhonderd kilogram tegels op mijn been gevallen. Daardoor was mijn knie redelijk zwaar beschadigd. Mijn ligamenten waren gescheurd en mijn knieschijf zat los.”
Een operatie was noodzakelijk. Daarna volgde een lange periode van volledige rust. “Ik heb ongeveer twee maanden in de zetel gelegen. Sinds mei ga ik drie keer per week naar de kinesist. Dat is vooral gericht op spieropbouw en ervoor zorgen dat ik opnieuw normaal kan stappen.”
De revalidatie was in eerste instantie zelfs niet gericht op zijn voetbalambities. “Het ging niet eens in de eerste plaats over voetbal. Ik moest gewoon opnieuw kunnen stappen en mijn been opnieuw kunnen gebruiken voor mijn werk en in het dagelijkse leven. Dat was het belangrijkste.”
“Ik kan mezelf nog niet volledig bewijzen”
De zware blessure heeft er dan ook voor gezorgd dat Van Horenbeeck zijn voorbereiding op het seizoen grotendeels heeft gemist. Waar hij normaal gezien tijdens de zomermaanden volop wedstrijden had kunnen spelen om opnieuw wedstrijdritme op te doen, moest hij vooral verder revalideren. “Ik had eigenlijk graag in de zomer al de voorrondes meegedaan. Dat zou voor mij belangrijk geweest zijn om te voelen waar ik precies sta. Ook de ploeg en de trainer zouden dan een beter beeld hebben gehad van wat ik kan.”
Momenteel traint Van Horenbeeck wel mee met de groep, maar hij kan nog niet alles doen. “Ik train mee, maar ik kan nog niet alles meedoen. Daardoor kunnen de ploeg en de trainer momenteel ook niet veel van mij verwachten. Ik kan mezelf pas echt bewijzen wanneer ik volledig fit ben.”
Een definitieve plaats in de A-kern heeft hij daardoor voorlopig nog niet afgedwongen. “Momenteel ben ik gewoon bij de kern. Er is nog niet echt gesproken over belofte of A-ploeg. Ik verwacht wel dat ik waarschijnlijk bij de beloften zal beginnen. Maar dan is het aan mij om mezelf te bewijzen en uiteindelijk door te stoten naar de A-ploeg.”
Voor Van Horenbeeck is dat geen probleem. Hij beseft dat hij eerst opnieuw volledig fit moet worden. “Mijn eerste doel is om weer helemaal fit te worden. Daarna wil ik stap voor stap vooruitgaan.”
Moeizame competitiestart
Ook als ploeg kende Wichelen voorlopig geen droomstart. De eerste wedstrijden leverden niet het gewenste resultaat op. “De start is niet zo goed verlopen. We hebben de eerste twee wedstrijden verloren.”
Toch vindt Van Horenbeeck dat de resultaten niet noodzakelijk het volledige verhaal vertellen. “Die wedstrijden hadden we eigenlijk ook kunnen winnen. Ik denk dat we in beide matchen wel wat pech hebben gehad. Daarnaast waren er misschien een aantal kleine foutjes die we beter niet maken.”
Volgens de jonge middenvelder gaat het vooral om details. “Het zijn eigenlijk schoonheidsfoutjes. Maar het is nog maar het begin van het seizoen. Ik ben ervan overtuigd dat die fouten er met de tijd uit zullen gaan.”
De nederlagen zorgen dan ook niet voor paniek. “Het is nog veel te vroeg om daar grote conclusies aan te verbinden. We moeten vooral leren uit die wedstrijden en ervoor zorgen dat we die kleine fouten niet blijven maken.”
Vrienden en familie als steun
Zijn terugkeer naar het voetbal is er eentje die Van Horenbeeck grotendeels zelf heeft beslist, maar helemaal alleen heeft hij de stap uiteraard niet gezet. Hij heeft verschillende vrienden die nog altijd voetballen en regelmatig wedstrijden bezoekt. “Ik heb veel vrienden die nog voetballen. Ik ga ook regelmatig naar hun wedstrijden kijken. Daardoor begon het bij mij opnieuw te kriebelen. Dan sta je langs de kant en denk je soms: eigenlijk zou ik liever op het veld staan.”
De aanwezigheid van zijn vriend, met wie hij nu samen bij Wichelen aan de slag gaat, maakte de stap uiteindelijk eenvoudiger. “Het was gewoon leuk om samen te beginnen. Je kent elkaar goed en je kunt elkaar wat meetrekken. Als hij niet opnieuw was begonnen, denk ik wel dat ik uiteindelijk ook opnieuw zou zijn gaan voetballen. Het was dus zeker niet alleen door hem. Het was vooral mijn eigen beslissing.”
Eerst opnieuw fit, daarna genieten
Van Horenbeeck heeft dus nog een lange weg af te leggen vooraleer hij opnieuw volledig kan voetballen zoals hij dat vroeger deed. Maar de motivatie is er duidelijk opnieuw. Na vier jaar zonder competitievoetbal wil hij opnieuw genieten van het spelletje, zich bewijzen en vooral opnieuw belangrijk worden voor een ploeg. “Ik kijk er vooral naar uit om zo snel mogelijk opnieuw te kunnen voetballen. Ik weet dat ik na vier jaar moet terugkomen en dat ik nu ook nog eens met mijn blessure zit. Maar ik werk er superhard aan om opnieuw fit te worden.”
Daarbij weet hij dat hij tijd nodig zal hebben. “Ik wil niets forceren. Eerst moet mijn knie goed herstellen. Daarna wil ik opnieuw mijn niveau vinden. Als ik iedere week kan trainen en wedstrijden kan spelen, denk ik dat het wel terugkomt.” En ondertussen kan hij rekenen op een brede entourage. “Mijn ouders, mijn vrienden en mijn familie steunen mij sowieso. Maakt eigenlijk niet uit wat ik doe, ze steunen mij altijd. Dat betekent heel veel voor mij.”
Voor Wout Van Horenbeeck is zijn terugkeer naar het voetbal dan ook meer dan alleen een nieuwe sportieve uitdaging. Na vier jaar afwezigheid heeft hij opnieuw zin gekregen om op een voetbalveld te staan. Eerst wacht echter nog de laatste rechte lijn van zijn revalidatie. Daarna wil de twintigjarige Laarnaar bij Wichelen opnieuw laten zien waarom hij vroeger zo graag op de nummer tien speelde: met overzicht, een goede trap, een beslissende pass en vooral veel inzet voor het team.
De weg terug is begonnen. Nu is het vooral wachten tot Van Horenbeeck zijn voetbalschoenen opnieuw helemaal kan aantrekken.
