Vanaf 21 september opent Tale Art Gallery haar deuren voor de tentoonstelling “The Surface Holds No Secrets”, waarin vijf hedendaagse kunstenaars – Svelte Thys, Lode Laperre, Daniel Mattar, Merel Van de Casteele en Marc Van Cauwenbergh – de schilderkunst herdenken als een veld van sporen, handelingen en herinneringen. De introductietekst van kunstcriticus Wim Lambrecht vormt het uitgangspunt van een expo die de verflaag niet ziet als een sluier van geheimen, maar als een tastbaar geheugen van gebaren, keuzes en veranderingen.
In een tijdperk waarin beelden vaak vluchtig circuleren en oppervlakkig worden geconsumeerd, zet deze tentoonstelling een pas op de plaats. Ze nodigt uit tot trager kijken en tot aandacht voor de fysieke, tastbare realiteit van verf en doek. Hier wordt de schilderkunst geen venster naar een andere werkelijkheid, maar een veld van sporen waarin onthulling en verhulling elkaar afwisselen.
Het curatoriële uitgangspunt.
Lambrecht schrijft in zijn inleiding:
“Het oppervlak verbergt niets. Het onthult de fysieke actie van het schilderen, de twijfel, de correctie, de impuls. De schilderijen in deze tentoonstelling spreken niet zozeer in beelden, maar in gebaren. Het zijn verhalen in lagen, waarin suggestie en transparantie voortdurend in dialoog gaan met wat verhuld blijft.”
Die spanning tussen zichtbaar en verborgen, tussen onmiddellijke indruk en gelaagd geheugen, vormt de rode draad. De vijf uitgenodigde kunstenaars tonen elk hoe schilderkunst vandaag zowel archeologisch als actueel kan zijn: ze draagt de sporen van verleden, maar leeft tegelijk in het moment van het gebaar.
De kunstenaars en hun werk.
Svelte Thys – Schilderen aan de rand van de hemel.
Voor Svelte Thys begint schilderen niet in een hermetisch atelier, maar aan de rand ervan. Een eenvoudige bakstenen muur, twee nagels om werken op te hangen, en het spel van het licht bepalen mee het ritme van haar praktijk. Haar werk wortelt diep in de natuur: wandelingen langs veldranden, observaties van de seizoenen en intieme momenten in haar tuin vormen het vertrekpunt.
Thys vertaalt deze indrukken in fragmentarische, gestolde beelden: de vluchtige woede van een hommel, grassprieten die zich oprichten naar het licht, paddenstoelen die zich wringen uit de aarde. Haar penseelvoering is zichtbaar, tastbaar, nooit verhullend. Door de poëtische titels krijgen haar doeken bovendien een extra laag: ze nodigen de toeschouwer uit tot herinneren, tot bewaren van een moment dat anders zou vervluchtigen.
Haar schilderijen balanceren tussen observatie en emotie, tussen natuurgetrouw detail en een lyrische benadering van licht en kleur. Wat op doek verschijnt, is zowel een portret van een landschap als een spiegel van een innerlijke beleving.
Lode Laperre – Een voettocht doorheen een landschap in wording.
Het oeuvre van Lode Laperre oogt alsof het generaties heeft doorstaan. Zijn schilderijen lijken archeologische vondsten, doorleefd en getekend door tijd, klimaat en geschiedenis. De structuren roepen beelden op van verweerde boomschors, tektonische verschuivingen, vulkanische erupties en erosie.
Zijn werken dragen herinneringen in zich: ze lijken getuigenissen van een natuurkracht die evenzeer fysiek als spiritueel is. Ze verwijzen naar landschappen die niet bestaan en toch herkenbaar aanvoelen, naar objecten die misschien ooit gebruikt werden, maar nu enkel als sporen resteren.
Laperre’s schilderijen zijn doeken die tussen huid en landschap bewegen. Van dichtbij zie je een huid die is opengereten en gelooid, van veraf een panoramisch vergezicht. Ze ademen een tijdloosheid uit, alsof ze al eeuwen op ons wachtten om bekeken te worden.
Daniel Mattar – Miniatuur van het onzichtbare.
Daniel Mattar verkent de grens tussen technologie en schilderkunst. Zijn werk lijkt ontsproten uit een mechanisch oog dat details uitvergroot en vastlegt die aan de menselijke blik ontsnappen. De achtergrond van zijn doeken bestaat vaak uit harde, ongenaakbare kleurvlakken die elk gevoel van diepte weigeren en zo het oppervlak claimen.
Op dat vlak verschijnen verfdruppels, vegen en bollingen – zorgvuldig geplaatst, maar tegelijk ogenschijnlijk autonoom levend. Deze vormen balanceren tussen het organische en het industriële, tussen elementaire oervorm en hightech esthetiek.
Mattar vangt in zijn werk een paradox: de druppel die tegelijk vloeibaar en gestold is, de beweging die tegelijk moment en eeuwigheid omvat. Zijn schilderijen zijn miniaturen van het onzichtbare, tastbaar gemaakt op het oppervlak van het doek.
Merel Van de Casteele – Tussenruimte als voedingsbodem.
Merel Van de Casteele beweegt zich tussen disciplines. Oorspronkelijk schilder, maar evenzeer grafisch en plastisch kunstenaar, zoekt ze de hybride zone waar categorieën vervagen. Haar werk is gelaagd en onrustig, soms transparant en direct leesbaar, soms gesloten en hermetisch.
Ze verkent de tussenruimtes tussen tegenstellingen: donker en licht, kern en oppervlak, openbaarheid en verborgenheid. Het zijn spanningsvelden waarin betekenis ontstaat en groeit.
Buiten het atelier zoekt ze ook de publieke ruimte op, waar haar objecten en performatieve gestes een sociaal en ritueel karakter krijgen. Haar werk is geworteld in zowel academische als etnografische fascinaties, waarbij vergeten geschiedenissen worden herwerkt tot hedendaagse getuigenissen. Het resultaat is een oeuvre dat, ondanks haar jonge leeftijd, een grote maturiteit en urgentie uitstraalt.
Marc Van Cauwenbergh – Dance among Friends.
Marc Van Cauwenbergh werkt al decennialang binnen de ogenschijnlijke beperking van een vast kleurenpalet, maar daarin ontvouwt zich een enorme vrijheid. Zijn penseelvoering is snel, trefzeker, soms vluchtig – en toch altijd bewust.
Zijn schilderijen lijken choreografieën van kleur en beweging: kleine doeken vangen de snelle polsbewegingen, grote canvassen vragen om de volle arm, het hele lichaam. Het werk is muzikaal, ritmisch, voortdurend in transitie.
Van Cauwenbergh dirigeert zijn verflagen als een orkestleider: trouw aan een partituur, maar altijd ruimte latend voor improvisatie. Zijn doeken ademen, bewegen, en weigeren ooit definitief te zijn. Ze zijn dansen van verf, choreografieën van abstractie die de toeschouwer uitnodigen om mee te bewegen.
Een verhaal in lagen.
Samen vormen de werken van Thys, Laperre, Mattar, Van de Casteele en Van Cauwenbergh een tentoonstelling die het schilderoppervlak herdenkt als plaats van proces, onthulling en geheugen.
“The Surface Holds No Secrets” is geen expo die geheimen wil prijsgeven. Ze toont dat er nooit geheimen wáren: enkel sporen, gebaren, lagen, verhalen. Wat zich op het doek bevindt, is het residu van een levend proces – en juist daarin ligt de betekenis.
Praktisch:
Tentoonstelling: The Surface Holds No Secrets.
Kunstenaars: Svelte Thys, Lode Laperre, Daniel Mattar, Merel Van de Casteele, Marc Van Cauwenbergh.
Curatorische tekst: Wim Lambrecht – Varken Aarde, 2025.
Locatie: Tale Art Gallery.
Periode: 21 september – 19 oktober 2025.
Openingsuren:
- Vrijdag – zaterdag: 14u00 – 18u00.
- Zondag: 11u00 – 17u00.
- Of na telefonische afspraak.
Meer info: www.taleartgallery.be
