Met de lancering van La La Landskouter vierde vzw Seizoenscafé haar tiende verjaardag. Het jaarlijkse zomerfestival kreeg niet alleen een nieuwe naam, maar groeide ook uit tot het grootste evenement dat de vereniging tot nu toe organiseerde. Drie liveoptredens, een dj-set, de onthulling van de lichtinstallatie LNDSKTR en de officiële overdracht van de dorpsreuzen Rie en Lea maakten van de jubileumeditie een bijzonder moment.
Seizoenscafé werd opgericht in 2016 en organiseerde eind juni van dat jaar zijn eerste evenement in het IJzeren Hekken. Tien jaar later kreeg het jaarlijkse eendagsfestival in de pastorietuin en de Bakkerstraat een nieuwe identiteit. Onder de naam La La Landskouter wil de vereniging de komende jaren verder bouwen aan een laagdrempelig dorpsfestival waar muziek, ontmoeting en lokale identiteit centraal staan.
Hittegolf vraagt flexibiliteit
De jubileumeditie vond plaats op zaterdag 27 juni, de laatste dag van de hittegolf. Om bezoekers en deelnemers maximaal te beschermen werd het programma daags voordien aangepast. De ambachtenmarkt startte pas om 19 uur in plaats van 15 uur en de geplande optocht met de reuzen en de Fanfare van Scheldewindeke werd vervangen door een ceremonie in de Sint-Agathakerk. Ondanks de uitzonderlijke weersomstandigheden bleef de sfeer de hele dag bijzonder hartelijk.
Muziek voor een breed publiek
Het muzikale programma was meteen het meest ambitieuze uit de geschiedenis van Seizoenscafé. De 3 Cool Cats openden met een stevige portie rockabilly, gevolgd door de sfeervolle loungeklanken van Trumpbeat, waar live trompet en elektronische muziek elkaar vonden. Afsluiter Tante Carla bracht een energieke show vol rock- en popklassiekers.
Om het festival voor iedereen toegankelijk te maken schonk de vereniging daarnaast voor 100 euro aan consumptiebonnen aan het OCMW, zodat ook enkele kwetsbare inwoners konden genieten van een drankje, een frietje en de festivalsfeer.
Reuzen Rie en Lea krijgen nieuwe thuis
Een bijzonder emotioneel moment was de officiële overdracht van de Landskouterse reuzen Rie en Lea. Daarmee kwam een einde aan het verhaal van de Ploegfeesten, terwijl tegelijk een nieuw hoofdstuk begon onder de vleugels van Seizoenscafé.
Tijdens de ceremonie blikte oud-voorzitter Noël Minnaert terug op de rijke geschiedenis van het dorp en de Ploegfeesten. Hij hield een bevlogen pleidooi voor het behoud van het lokale erfgoed en droeg de reuzen officieel over aan de vereniging.
Met vrolijke muziek van de fanfare ‘Voor God en Vlaanderland’ (een pluim), leuke introductie van de Oosterzeelse bellenman Marc Van Gaver, speech van burgemeester Ploegfeesten Noel Minnaert, voordracht gedichten door Ulrik De Wachter (de drijvende kracht achter ’t Seizoencafé, vrolijk en enthousiast en wat hij ook doet, alles met levenslust), én Erna Tondeleir (geboren en getogen Landskouterse, maakster en bewaarster van de reuzen klederen, het gedicht ‘Landskouter dorp van weleer, het weekte emoties los), tekenen overdrachtsakte en reuzen-dans heerste er letterlijk en figuurlijk een warme sfeer in de kerk van Landskouter.
Burgemeester Ploegfeesten Noel Minnaert zegt nog eens ferm zijn gedacht
‘Jaja: over ratelende kasseien naar de kouter… Er zijn geen boeren meer, er zijn geen ploegen meer, er zijn geen kasseien meer. De erfgoedmoord in Landskouter. Er lag nog een 100 m lang kassei-baantje gelegd in ‘kinderkopjes’ honderden jaren oud. Het was een bocht die blijven liggen was bij de aanleg van de macadam in de jaren ’70. Dit steenweggetje hielp jaren lang Landskouter zijn eigenheid bewaren. Wie er niet moest zijn kwam niet door Landskouter op de ‘Parijs – Roubaix’ stenen, die liepen van de Betsberg tot Lemberge en van aan de kerk tot in Moortsele. Men verkoos de Geraardsbergsesteenweg of de weg Moortsele Merelbeke.
Begin jaren ’70 kwam de Ronde van Vlaanderen hier twee jaar na elkaar voorbij en toen blokletterden de kranten: ‘Wie de hel van Landskouter overwint kan aan Merelbeke station de ‘Ronde van Vlaanderen’ winnen. Moest men in de Vlaamse Ardennen één vierkante meter uitbreken, men steekt je in het cachot. En nee, die kasseien waren niet kapot, een kassei slijt door het jarenlange gerij met ijzeren wielen, er is wel een steeds een goede kant die hergebruikt kan worden in handen van een kasseilegger.
En voor het derde verdronken kalf staan we hier op de juiste plaats. Rusten in de Heilige Grond, ja, we mogen hier niet meer rusten. Ver weg van waar de mensen geleefd, gewoond, gewerkt hebben . We kunnen hen rond onze kerk niet meer begroeten, een bloemetje plaatsen,…Een tiental jaren geleden werden oude graven leeggemaakt en ergens naar een gezamenlijke knekelput gevoerd. In het columbarium staan nog kastjes ter beschikking, er is nog plaats op het kerkhof van Landskouter. En als er geen plaats meer is, dat men er make! Het is nog altijd een kerkhof en geen kerkpark met zitbankjes en gemillimeterde grasperkjes.
In een hof mag men nog een put graven, een muurtje zetten, in een park niet. Met de stenen van de bankjes kon men een columbarium muurtje metsen en voor het plaatsen van de asurnen in de grond had men echt geen tientallen vierkante meter nodig. Landskouter is in haar ziel getroffen. Wie niets zegt zwijgt, ik heb niet gezwegen maar gezegd’, besloot de bedenker en de geestelijke vader van de destijds vermaarde Ploegfeesten Noel Minnaert zijn speech.
LNDSKTR en blik op de toekomst
Tijdens de ceremonie werd ook de nieuwe lichtinstallatie LNDSKTR in de pastorietuin voorgesteld. Het kunstwerk vormt een nieuw herkenningspunt voor het dorp en onderstreept de ambitie van Seizoenscafé om blijvend te investeren in de uitstraling van Landskouter.
Daarnaast kondigde de vereniging aan dat ze een Micro-LEADER-project heeft binnengehaald voor de aanleg van een permanente wandelroute in en rond Landskouter. Die moet tegen eind volgend jaar gerealiseerd zijn, met een eigen investering van ongeveer 4.000 euro.
Met de succesvolle eerste editie van La La Landskouter sluit Seizoenscafé een eerste decennium af, maar kijkt de vereniging vooral vooruit. De nieuwe festivalnaam, de overname van de reuzen en nieuwe projecten tonen de ambitie om ook de komende jaren mensen samen te brengen en de identiteit van Landskouter levendig te houden.
