Na zijn emotionele afscheid in de zomer van 2024 stond het in Schellebelle zo goed als vast: het hoofdstuk-Geert De Both als veerman was definitief afgesloten. Met bloemen, warme woorden en een eerbetoon op de radio nam hij na 32 jaar afscheid van het Schellebelse veer. Maar wie Geert kent, weet dat sommige banden niet te breken zijn. En zo stond hij vandaag, op 1 januari, opnieuw aan het Schellebelse veerroer. Alsof hij nooit was weggeweest.
Tweeëndertig jaar lang tufte De Both met zijn veerboot heen en weer over de Schelde, tussen het dorpscentrum van Schellebelle en de Kalkense Meersen. Tot half 2024, toen hij besliste om te stoppen. Niet omdat de liefde voor de Schelde verdwenen was, wel omdat de verantwoordelijkheid en de financiële zorgen steeds zwaarder begonnen te wegen. “Ik had eigenlijk nooit rust,” vertelde hij toen. “Als mijn telefoon rinkelde op een vrij moment, sloeg de paniek me om het hart dat er iets mis was met de boot. Dat wilde ik niet meer.”
Opgegroeid met de Schelde.
De terugkeer van Geert voelt voor velen als een thuiskomst. Hij groeide letterlijk op met de Schelde en met schepen. In 1992, amper 21 jaar oud, volgde hij zijn vader op als veerman. Het ouderlijk huis, waar hij nog steeds woont, ligt pal aan de oever van de Schelde. “Vanuit mijn bed zag ik jarenlang mijn werk liggen,” klonk het bij zijn afscheid op de VRT-radio. “Ik heb me nooit moeten verplaatsen om te gaan werken.”
Die unieke verwevenheid met de rivier en het veer maakte zijn afscheid des te ingrijpender. Het Agentschap Maritieme Dienstverlening en Kust nam de overvaart over en zette er de veerboot Roger Raveel in. Voor veel Schellebellenaars was het wennen zonder ‘hun’ Geert.
Achter de schermen een nieuwe regeling.
Tot gisteren. De dienst Waterbouwkunde van het Baasroodse bedrijf De Brandt nam de exploitatie over, en Geert De Both vaart voortaan in onderaanneming opnieuw het Schellebelse veer. Naar verluidt werd er achter de Wichelse schermen gezocht naar – en gevonden – een soepelere regeling voor de overvaart. Eén die het mogelijk maakte dat De Both terugkeerde, zonder de zorgen die hem eerder deden stoppen.
Zijn boten kregen intussen ook een persoonlijke toets. Geert doopte ze Laurens I en Laurens II, genoemd naar zijn zoon. Samen staan ze ook bekend als de Belleboot. Over enkele weken zal de overvaart zelfs elektrisch gebeuren, een moderne stap in een eeuwenoude traditie.
Een duizend jaar oude veergeschiedenis.
Ervaring en continuïteit zijn in Schellebelle nooit ver weg. Al van zodra het dorp door de Schelde in twee werd gedeeld, organiseerden de inwoners zich. Het vee van landbouwers moest immers veilig van de ene oever naar de andere geraken. Wat begon als een noodzaak, groeide uit tot een traditie van meer dan duizend jaar. De Heemkring Schellebelle herdacht in 2024 nog uitgebreid duizend jaar Schellebelse veermannen.
Zeventig jaar lang gebeurde de overvaart op belsignaal. Hoewel het veer vandaag niet meer vaart wanneer de bel wordt geluid, blijft de klok een geliefd symbool. “Misschien mag ze wel eens een nieuwe koord krijgen,” klinkt het met een glimlach. Vrijwel elke bezoeker luidt de bel minstens één keer – en ook vanmiddag gebeurde dat al, bij Geerts eerste nieuwjaarsklanten.
Terug op zijn plek.
Sinds vandaag vaart het veer opnieuw om de vijftien minuten tijdens de piekuren en om het half uur tijdens de daluren. Het ritme is vertrouwd, de gezichten aan boord evenzeer. Voor Schellebelle voelt het alsof een stukje van zijn ziel is teruggekeerd naar de Schelde.
Geert De Both mag dan wel afscheid hebben genomen, de rivier had duidelijk andere plannen. De Schelde laat je nooit helemaal los – en soms brengt ze je gewoon weer terug naar waar je hoort.
