Pokémon is overal. Op elk plein, in elke straat en misschien zelfs onder je tafel. Dat weten de fanatieke Pokémon Go-spelers al lang. Maar voor Rune Heiremans (19) uit Herdersem hoeft het niet op een smartphone. Hij heeft de bekende monstertjes liever in zijn hand, op een speelkaart. Eind augustus trok hij naar San Francisco voor het wereldkampioenschap Pokémon. Het werd zijn zevende WK en uiteindelijk behaalde hij er een knappe vijfde plaats.
Gotta catch ’em all, je moet ze allemaal vangen. Het is de bekende basiszin van Pokémon, het Japanse spel dat al sinds het midden van de jaren 90 miljoenen fans in de ban houdt. Terwijl veel verzamelaars zich fanatiek storten op de kaartcollecties met Pikachu, Squirtle, Bulbasaur, Charmander en een duizendtal andere Pokémon, gebruiken anderen de kaarten waarvoor ze oorspronkelijk bedoeld zijn: om elkaar mee te bekampen.
Rune Heiremans behoort duidelijk tot die laatste categorie. Als een volleerde bondscoach stelde hij een deck van 60 kaarten samen waarmee hij in San Francisco voor de wereldtitel wilde strijden. Zijn avontuur begon nochtans heel bescheiden, in een Aalsterse stripspeciaalzaak.
“Ik begon met de kaarten te spelen toen ik tien was”, vertelt Rune. “Mijn neef had boeken vol met Pokémonkaarten. Ik kende Pokémon eigenlijk niet. Ik heb de tekenfilms zelfs nooit gezien. Maar het kaartspel boeide me wel. Ik ging op zoek naar kaarten en kwam bij Hermelijn terecht, toen nog in de Molenstraat.”
In de stripspeciaalzaak ontdekte hij niet alleen Pokémonkaarten, maar ook een hele competitieve wereld. “Ze verkopen er kaarten van allerlei games en er worden competities gespeeld, waaronder die van Pokémon. Een andere Aalstenaar, Alexander Solé, en zijn papa namen me op sleeptouw. Zo ben ik erin gerold.”
Dat bleek het begin van een bijzonder parcours. “Het niveau in België ligt vrij hoog en gelukkig maar, anders zou ik nooit zo ver zijn geraakt. Alexander is enkele jaren ouder en speelt nu door zijn studies wat minder vaak, maar ook hij nam deel aan het WK.”
Europees kampioen
Rune lijkt de rust zelve wanneer hij over zijn hobby vertelt. Die kalmte komt hem goed van pas tijdens wedstrijden, want Pokémon spelen is volgens hem veel meer dan simpelweg een kaartje op tafel leggen.
“Ik won al snel enkele toernooien bij de junioren, voor leeftijden tot twaalf jaar. Zo mocht ik als tienjarige deelnemen aan een internationaal toernooi in Londen. Daar kwamen wel 5.000 deelnemers op af. Opvallend is dat het bijna uitsluitend mannen zijn.”
Zijn ouders zagen het potentieel en de passie van hun zoon en trokken mee op avontuur. “Gelukkig zagen mijn ouders het zitten. We maakten er telkens een familie-uitje van.” Daarna ging het snel. Rune reisde voor Pokémon de wereld rond en de successen stapelden zich op. In Frankfurt werd hij vorig jaar nog de beste van ongeveer 2.500 deelnemers. In 2023 kroonde hij zich bovendien tot Europees kampioen.
Strategie belangrijker dan mooie kaarten
Wie denkt dat Pokémon vooral draait om het verzamelen van zeldzame en dure kaarten, zit bij Rune verkeerd. Voor hem draait alles om het spel zelf. “Je kunt het vergelijken met schaken of poker. Het is strategie, kansberekening en elke situatie is uniek. Je stelt een deck samen van 60 kaarten. Online kun je opzoeken welke kaarten je nodig hebt en die bestel ik dan.”
De waarde of uitstraling van een kaart is daarbij helemaal niet belangrijk. “Het gaat echt niet om de mooiste kaarten, of om wat die kaarten in geld waard zijn. Dat speelt geen enkele rol in het spel. Zo’n setje kost ongeveer 20 euro.”
Elke speler begint met zeven kaarten, waarna het strategische spel kan beginnen. De kaarten beschikken over verschillende eigenschappen, zoals krachten, zwaktes en energie. Wie op het juiste moment de juiste kaart kan inzetten, heeft een belangrijk voordeel. Wedstrijden zijn bovendien uitgegroeid tot een professioneel spektakel. Op YouTube zijn wedstrijden te bekijken, vaak voorzien van commentaar alsof het om een traditionele topsport gaat.
Kaart van 30.000 euro als prijs
Rune zelf is nochtans niet het klassieke beeld van de Pokémonfan. Hij keek nooit Pokémon op televisie, verzamelde geen kaarten om ze gewoon in een map te bewaren en ook Pokémon Go op zijn smartphone liet hem koud.
Zijn favoriete Pokémon? Lechonk, een klein varkentje. “Die doet me denken aan mijn mopshond.” Dat staat behoorlijk ver van de wereld van verzamelaars waarin voor sommige kaarten enorme bedragen worden betaald. Rune kreeg daar zelf ooit een opmerkelijk voorbeeld van in handen.
“Op een internationaal toernooi valt wel tot 50.000 euro te winnen. Toen ik ooit derde was op een WK kreeg ik een rugzakje met wat gadgets toegestopt. Daartussen zat, volledig los, een Pokémonkaart die 20.000 à 30.000 euro waard was.”
Ook zijn deelname aan het wereldkampioenschap in San Francisco had hij te danken aan zijn prestaties. “Dankzij mijn ranking in Europa kreeg ik een uitnodiging voor het WK. Daardoor werd mijn vliegticket naar San Francisco vergoed. Het verblijf moest ik wel zelf betalen.” Rune trok samen met zijn vader voor twee weken naar de Verenigde Staten.
Vijfde van de wereld
Een wereldtitel zat er uiteindelijk net niet in voor de jonge Herdersemnaar. Toch mag hij terugkijken op een bijzonder sterk wereldkampioenschap. In San Francisco eindigde Rune als vijfde van de wereld.
Daarmee bevestigde hij nog maar eens zijn plaats aan de absolute wereldtop van het Pokémon-kaartspel. Voor een jongen die op zijn tiende bij Hermelijn zijn eerste kaarten kocht, is dat een opmerkelijk parcours.
Toch staat er inmiddels een nieuwe uitdaging te wachten. Vanaf oktober start Rune met de opleiding Voeding en dieetkunde aan de hogeschool. Daardoor zal er onvermijdelijk minder tijd overblijven om te trainen en deel te nemen aan toernooien. “Vanaf dan zal ik onvermijdelijk wat minder kunnen spelen, maar helemaal loslaten ga ik het niet doen.”
De wereldtitel mag dan voorlopig nog ontbreken, met een zevende WK en een vijfde plaats op het allerhoogste niveau heeft Rune Heiremans alvast bewezen dat Pokémon voor hem veel meer is dan een spelletje. Het is een combinatie van strategie, voorbereiding, concentratie en competitie – en bovenal een passie die hem vanuit Herdersem tot in San Francisco bracht.
Bron: Stad Aalst – foto’s: Gert Swillens.
