Na meer dan een eeuw duivensport is zondag het doek gevallen over de vereniging Vooruit Zonder Vrees in Serskamp. Wat in 1922 begon als een hechte gemeenschap van gepassioneerde duivenliefhebbers, eindigde op 12 oktober 2025 met een laatste vlucht vanuit Quiévrain. Daarmee verdwijnt meteen ook het allerlaatste duivenlokaal van de gemeente Wichelen. “Er is geen enkele interesse meer van de jeugd voor de sport”, klinkt het weemoedig bij de leden.
Laatste inkorving na meer dan een eeuw traditie.
Zaterdag 11 oktober werden de duiven voor de allerlaatste keer ingekorfd voor een vlucht vanuit Quiévrain — een ritueel dat generaties lang het hart vormde van de vereniging. Een dag later, op zondag 12 oktober om 11 uur, werden de duiven gelost. Niet veel later keerden de dieren terug naar Serskamp, waar voor de laatste keer de winnaars van de wedstrijd werden bekendgemaakt.
Het was een moment vol emotie, want met deze laatste inkorving sluit Vooruit Zonder Vrees Serskamp een hoofdstuk van 103 jaar af. De vereniging werd opgericht in 1922 en kende sindsdien een rijk en bewogen bestaan. Door de jaren heen veranderde het lokaal meermaals van locatie. Waar er vroeger nog verschillende cafés waren waar de liefhebbers hun duiven konden inkorven, moest men de laatste jaren noodgedwongen op zoek naar alternatieven. Sinds 2021 gebruikte de vereniging daarom containers van de gemeente aan het voetbalplein Bruin Kruis in Serskamp.
“We waren verplicht om ermee te stoppen”
“Na 103 jaar ‘Duivenvereniging Vooruit Zonder Vrees Serskamp’ stoppen we ermee”, zegt Jozef Uyttendaele uit Schellebelle met zichtbare weemoed. “De laatste inkorving van duiven op Quiévrain was op zaterdag 11 oktober. De duiven werden gelost op zondag 12 oktober om 11 uur. Nu dit lokaal sluit, zal er geen lokaal meer in Wichelen zijn.”
Volgens Uyttendaele was het geen gemakkelijke beslissing, maar wel een die onvermijdelijk werd. “We waren verplicht om ermee te stoppen”, legt hij uit. “Het aantal actieve liefhebbers werd steeds kleiner. Velen onder ons zijn op leeftijd en moesten door gezondheidsredenen afhaken. Daarbovenop zijn er ook veel liefhebbers overleden in de voorbije jaren. De jonge generatie toont jammer genoeg geen interesse meer in de duivensport. En met de modernisering van de sport – het elektronisch constateren, het online spelen – is het sociale aspect grotendeels verdwenen. Het werd ons simpelweg onmogelijk om verder te doen.”
De allerlaatste winnaars.
Ondanks de droeve aanleiding werd de laatste vlucht nog in stijl afgewerkt. De allerlaatste winnaars uit de geschiedenis van Vooruit Zonder Vrees zijn bij de oudere duiven Kris Frulleux uit Lede, en bij de jonge duiven Nanou De Pelecyn uit Oordegem. Zij schreven hun namen in de geschiedenisboeken van de Serskampse duivensport.
“Het doet deugd dat we nog één keer een mooie vlucht konden afsluiten”, zegt Jozef. “Maar het blijft wrang om te beseffen dat dit echt de laatste keer was. Voor ons was dit niet zomaar een hobby, het was een manier van leven.”
Een eeuw vriendschap, kameraadschap en passie.
Het bestuur van de vereniging blikt met trots en dankbaarheid terug op meer dan een eeuw duivengeschiedenis. Voorzitter Willy Van Poeke richt zich tot alle mensen die de club doorheen de jaren mee ondersteunden. “We willen alle liefhebbers die bij Vooruit Zonder Vrees gespeeld hebben, bedanken voor de jarenlange vriendschap en de vele mooie momenten. De duivensport bracht mensen samen – week na week, generatie na generatie. Dat zullen we nooit vergeten.”
Ook dankt de vereniging de uitbaters van de cafés waar ze in de voorbije decennia hun lokaal mochten houden, en de gemeente Wichelen voor de hulp in de laatste jaren. “De gemeente stelde ons containers ter beschikking aan het voetbalplein van Serskamp, zodat we nog enkele seizoenen konden verderdoen. Zonder die steun was het vroeger al voorbij geweest”, klinkt het.
Het einde van een tijdperk.
Met de stopzetting van Vooruit Zonder Vrees Serskamp verdwijnt niet enkel een vereniging, maar ook een stuk levend erfgoed uit de gemeente. Waar vroeger de geur van koffie en tabak vermengd was met het geroezemoes van liefhebbers die hun duiven bespraken, heerst nu stilte.
Wat ooit begon als een bescheiden lokaal vol passie, vriendschap en competitie, eindigt als een warme herinnering aan eenvoud en verbondenheid. De laatste duiven zijn geland, de laatste klokken zijn stilgevallen – en met hen sluit Serskamp een hoofdstuk af dat meer dan een eeuw lang een vaste waarde was in het dorpsleven.
“Het doet pijn om afscheid te nemen”, besluit Jozef Uyttendaele. “Maar we mogen trots zijn op wat we samen hebben opgebouwd. Honderddrie jaar duivensport, dat neemt niemand ons nog af.”
