Voor velen is de Ronde van Vlaanderen een wielerhoogmis, een dag waarop Vlaanderen ademt, leeft en juicht voor koers. Voor Houtemnaar Jenno Berckmoes eindigde Vlaanderens Mooiste echter in stilte, pijn en vooral in leegte. Geen aankomst op de Paterberg, geen heroïsche strijd tegen de wind of de kasseien. Wat overblijft zijn de littekens – fysiek én mentaal – van een zware val, ergens op de N60. Vandaag doet de jonge renner van Lotto Dstny zijn verhaal. Of althans: datgene wat hij zich nog kan herinneren.
Een zwart gat op de N60.
Jenno Berckmoes, 23 jaar oud en aan zijn tweede seizoen als prof bezig, stond met ambitie aan de start van de Ronde. Niet als topfavoriet, wel als helper met een vrije rol, klaar om zichzelf te tonen in het Vlaamse voorjaar. Maar zijn avontuur werd bruusk afgebroken.
“Net voor de massale valpartij waarbij een groot deel van het peloton tegen de grond ging, ben ik zelf gevallen,” begint Berckmoes. “Het was op de N60, een stuk waar je normaal gezien wel wat marge hebt. Ook Jhonatan Narvaez van UAE ging daar tegen het asfalt. Maar wat er precies is gebeurd? Daar weet ik dus helemaal niks meer van.”
Zijn stem klinkt kalm, maar er zit iets ongemakkelijks in de stilte tussen zijn zinnen. “Het is alsof iemand mijn geheugen heeft uitgegomd. Ik herinner me niks van het moment zelf, niks van de seconden ervoor. Men heeft me achteraf verteld dat ik een ‘gat’ probeerde te nemen in het peloton, maar dat dat zich plots sloot. Ik had geen ruimte meer en zou over mijn stuur gekatapulteerd zijn. Dat is wat ik heb horen vertellen. Zelf weet ik er niets van. Het is raar om je eigen val te moeten reconstrueren via anderen.”
“Mijn gezicht lag open, mijn hoofd voelde alsof het niet van mij was”.
Na de val werd Berckmoes afgevoerd naar het ziekenhuis, waar pas echt duidelijk werd hoe zwaar de impact was. “Ik liep een zware hersenschudding op,” vertelt hij. “Mijn hele lichaam was toegetakeld: schaafwonden, kneuzingen, open wonden… en mijn aangezicht lag ook open. Het was geen fraai zicht.”
Berckmoes verbleef twee nachten in het ziekenhuis, vooral om hem af te schermen van externe prikkels. “Licht, geluid, beweging – alles was te veel. Ze hebben me daar echt goed opgevolgd. En eerlijk? Ik ben blij dat ze me daar gehouden hebben. Het was nodig.”
De eerste verzorging van zijn wonden nam meer dan twee uur in beslag. Intussen is hij terug thuis, maar de revalidatie is intens. “Ik ga nog dagelijks naar een gespecialiseerd centrum in Hillegem voor de verzorging van de wonden. Alles verloopt daar heel professioneel. De wonden genezen mooi, er zijn geen tekenen van ontsteking, en dat is op zich al een overwinning. Enkel één hechting moet er nog uit.”
Toch blijft de hersenschudding de grootste bezorgdheid. “Die evolueert gunstig, maar ik voel me nog snel moe. Soms krijg ik ineens hoofdpijn. Dat is onvoorspelbaar. Het ene moment lijkt alles oké, het volgende ben je helemaal leeg.”
Fiets blijft voorlopig in de garage.
Voor een wielrenner is niet kunnen fietsen vaak pijnlijker dan eender welke lichamelijke wonde. Dat is bij Berckmoes niet anders. “Momenteel mag ik absoluut niet fietsen,” klinkt het beslist. “Ook niet op de rollen, zelfs niet voor vijf minuten. De dokters zijn daar heel streng in, en ik volg hen daarin volledig. Het risico is te groot.”
Berckmoes verwijst naar een bekend voorbeeld in het peloton. “Taco van der Hoorn heeft een gelijkaardige blessure gehad, met langdurige gevolgen. Hij was bijna een jaar uit competitie. Dat wil ik uiteraard vermijden, maar het toont wel aan hoe ernstig zo’n letsel kan zijn. Daarom neem ik geen enkel risico. Mijn gezondheid gaat voor.”
Toch is er voorzichtig optimisme. “Als alles blijft evolueren zoals nu, hoop ik tegen het einde van de maand weer voorzichtig op de fiets te kunnen kruipen. Maar plannen maak ik bewust nog niet. Elk lichaam reageert anders. En rust is nu mijn beste raadgever.”
“Koers blijft mijn passie, maar dit was een wake-upcall”.
De crash heeft meer achtergelaten dan fysieke sporen. Ook mentaal kruipt het voorval onder de huid. “Als jonge renner denk je vaak dat je onkwetsbaar bent. Je rijdt, je traint, je leeft voor die koers… Tot je ineens op een ziekenhuisbed ligt en je geen flauw benul hebt van wat er gebeurd is. Dat is confronterend.”
Toch is zijn liefde voor de fiets onveranderd. “Koers blijft mijn passie. Ik weet waarvoor ik het doe. Maar dit voorval heeft me wel doen beseffen hoe fragiel het allemaal is. Een fractie van een seconde en je ligt daar, letterlijk en figuurlijk gebroken.”
Vooruitkijken met verstand en geduld.
Voorlopig rest er maar één strategie: luisteren naar het lichaam, geduld oefenen en niet te hard van stapel lopen. De Ronde van Vlaanderen is voor Jenno Berckmoes niet meer dan een flard van een herinnering, maar zijn verhaal toont een andere kant van het wielrennen – die van vallen, opstaan en vechten om terug te keren.
“We zien wel wat de komende weken brengen,” besluit hij. “Ik mis de koers, ik mis mijn ploegmaats, ik mis de adrenaline. Maar ik weet dat het nu tijd is voor herstel. En als dat goed zit, dan kom ik sterker terug. Daar ben ik van overtuigd.”
Van Vlaanderens Mooiste naar een zwarte bladzijde in zijn carrière – Jenno Berckmoes ondervond aan den lijve hoe hard koers kan zijn. Maar ook hoe sterk het lichaam en de geest kunnen zijn als ze samenwerken. Zijn weg terug is begonnen.
