Yannick D’Haese uit Oosterzele, die dit jaar 35 wordt, maakte enkele jaren geleden zijn comeback in het wielrennen Ouderdomsdeken D’Haese aangesloten bij het De Bondt-Verandas Cycling Team uit Haaltert brengt zijn verhaal die er ééntje is van veerkracht, doorzettingsvermogen en diepe emotionele motivatie. Na een tien jaar durende pauze en een periode van zware persoonlijke uitdagingen, koos Yannick er opnieuw voor om de pedalen te laten draaien. Maar zijn terugkeer was niet zomaar een sportieve keuze: het is een ode aan familie, doorzettingskracht en de pure liefde voor het wielrennen.
Een moeilijke periode en de weg naar hernieuwde passie
Vier jaar geleden sloot Yannick definitief het hoofdstuk bodybuilding, een discipline waarin hij op het punt stond een professioneel niveau te bereiken, inclusief een belangrijke wedstrijd in Egypte om zijn pro-card. “Het was geen afgesloten hoofdstuk, maar een manier om aan mezelf te werken,” vertelt hij. Die periode werd overschaduwd door persoonlijke tragedies, waaronder de moord op zijn zus, een gebeurtenis die diepe littekens naliet bij hemzelf en zijn familie.
“Mijn vader had het enorm moeilijk. Hij stond op uit zijn bed om te eten en dook daarna weer in de zetel, liefst met de gordijnen dicht. Wat me opviel, is dat hij toch enigszins opfleurde wanneer we samen naar wielerwedstrijden op tv keken, of naar een koers gingen,” vertelt Yannick. Die momenten vormden de aanleiding om opnieuw op de koersfiets te stappen. “Ik was toen 30 jaar. Na overleg met mijn moeder besloot ik terug te beginnen koersen.”
Het terugvinden van het ritme: vallen en opstaan
Het begin was allesbehalve eenvoudig. Yannick zocht oude groepjes op waarin hij vroeger reed, zoals Melckebeek, De Vijver/Van Eyck Boys, Remo’s, Tonneke, VDH Boys en het Scheldepeloton. De eerste weken waren zwaar: inspanningen die hij vroeger als routine deed, leidden nu tot zwarte vlekken en extreme vermoeidheid. Op dat moment woog hij 97 kg, terwijl hij tien jaar eerder nog rond de 68-70 kg fietste.
“Opgeven? Dat staat niet in mijn woordenboek,” zegt hij resoluut. Drie weken vol doorzettingsvermogen leverden uiteindelijk resultaat op. Yannick begon weer koers te rijden en voelde de oude passie terugkomen. Binnen enkele weken won hij zijn eerste wedstrijd in een massasprint, en dat gaf het startsein voor een nieuw hoofdstuk.
De uitdagingen van elite2 en persoonlijke tegenslagen
In 2023 begon Yannick bij de nevenbonden, met als doel tegen de zomer terug een elite2-licentie te behalen. Na een overwinning in Merelbeke werd hij echter zwaar aangereden onderweg naar het werk: sleutelbeen, schouderblad en ribben gebroken. Ondanks deze tegenslag hield Yannick vol: “Na twee weken kon ik terug werken en fietsen.
Het jaar daarop (2024) was een zwaar maar belangrijk leerjaar. Eerste koersen resulteerden in teleurstellingen: hij werd vroeg naar huis gereden, niet gewend aan de hectiek van 150-170 renners, jonge gasten van twintig die fel streden, en valpartijen. Binnen zijn ploeg merkte hij vaak spot van jongere renners, maar dat werkte als extra motivatie. Tegen mei en juni begon hij top-20 plaatsen te behalen en tegen juli/augustus stond hij regelmatig op het podium. “Wie lacht er nu nog?” noteerde hij triomfantelijk.
Rouw, doorzettingsvermogen en nieuwe doelen
De persoonlijke verliezen hielden echter aan. In 2025 werd Yannick tijdens een massasprint zwaar ten val gebracht en liep hij een gebroken C6 op, waarmee het seizoen abrupt eindigde. Kort daarna overleed zijn grootvader, een man die hem van kindsaf aan had gesteund in zijn wielerpassie. Deze tragedies maakten zijn terugkeer naar de koers emotioneel geladen, maar versterkten tegelijk zijn motivatie. “Mijn vader vroeg me te stoppen. Het is niet leefbaar om zelfstandig te werken, zes dagen op zeven, en tegelijk op dit niveau te koersen. Toch bleef mijn doel helder: ik kan dit, omdat ik het wil.”
Yannick D’Haese 2026: het jaar van de waarheid
Voor 2026 staat Yannick voor een beslissend seizoen. Mogelijk zijn laatste als elite2-renner, hij wil nog één keer alles geven: “Win ik niet meer, dan hou ik het na dit jaar voor bekeken. Maar zolang ik kan winnen, blijft het leuk. De fondo’s trekken me aan, net als gravelen, cyclo’s en wedstrijden. Het is het gevoel van overwinning dat me drijft.”
Op 35-jarige leeftijd is Yannick een van de oudere renners in elite2. Zijn motivatie blijft onverminderd: het plezier van fietsen in de zon, de strijd in de koers, en het tonen dat hij nog steeds bij de besten hoort, vormen de kern van zijn terugkeer. “Wanneer is iets leuk? Als je kan winnen,” besluit hij.
Besluit
Het verhaal van Yannick D’Haese is er een van veerkracht, passie en familiale verbondenheid. Van de dieptepunten van persoonlijke tragedies tot de fysieke uitdagingen van blessures en een lange onderbreking in zijn sportcarrière, Yannick keerde steeds terug op de fiets. Zijn terugkeer bij het De Bondt-Verandas Cycling Team uit Haaltert is niet alleen een sportieve comeback, maar ook een emotionele reis waarin hij zijn eigen grenzen blijft verleggen en de vreugde van overwinning opnieuw wil voelen. Voor Yannick geldt één eenvoudige regel: zolang hij kan winnen, blijft koers zijn passie, zijn strijd en zijn levenslust.
