Sommige wielerverhalen beginnen met een oude koersfiets op zolder, anderen met de fanatieke wielerpassie van een familielid. Maar voor deze jonge renner Sander Cornand (16) uit Aalst begon het niet in het peloton, wel op het grasveld — met keepershandschoenen aan en een bal aan de voeten. De overstap van doelman tot wegrenner is er eentje die niet vanzelfsprekend lijkt, maar net daarom des te boeiender is. In dit portret vertelt hij openhartig over zijn weg naar het wielrennen, de obstakels die hij overwon en hoe hij als eerstejaars junior zijn blik stilaan op de toekomst richt.
Van het voetbalveld naar het kaatsplein, en uiteindelijk de weg op.
“Ik ben pas later met wielrennen begonnen”, steekt hij van wal. “Vóór ik begon te koersen, was ik jarenlang actief als voetballer.” Als jonge speler startte hij op negenjarige leeftijd in de jeugdreeksen van FC Mere, waar hij eerst als veldspeler zijn opwachting maakte. “Later maakte ik de overstap naar doelman, dat sprak me meer aan. Die positie lag me eigenlijk wel. Ik ben altijd vrij competitief geweest en hou ervan om beslissend te kunnen zijn.”
Na enkele seizoenen als keeper volgde er nog een seizoen bij KSCW Hofstade, waar hij verder zijn kwaliteiten onder de lat ontwikkelde. Maar na verloop van tijd begon de passie te tanen. “Het plezier dat ik vroeger had, begon af te nemen. Het voelde meer en meer als een verplichting.” Die twijfels maakten dat hij andere sportieve horizonten verkende. Zo stond hij ook een jaartje op het kaatsplein bij kaatsclub Terjoden, een sport met een compleet ander ritme en karakter.
Toch was het pas op de fiets dat hij opnieuw écht voldoening vond. “Ik begon wat rond te rijden met de mountainbike, zonder plan of doel. Gewoon om buiten te zijn, om te bewegen. Ritten in de buurt, door velden en bossen. Maar dat groeide uit tot een regelmatige hobby. De vrijheid, het alleen onderweg zijn, de natuur – ik voelde dat dit wel eens méér kon worden.”
De eerste klik: een tweedehands fiets en een groeiende ambitie.
Al snel maakte hij de overstap van mountainbike naar koersfiets. “We kochten een tweedehands koersfiets zodat ik langere ritten op de weg kon doen. Het was met die fiets dat het besef kwam: dit is iets waar ik verder in wil gaan. Ik begon almaar verder te rijden, verkende nieuwe routes, leerde klimmen en doseren. Dat bracht een enorme voldoening.”
De ambitie om echt te koersen bij een ploeg volgde snel. Na wat opzoekwerk en gesprekken kwam hij terecht bij AS CONSTRUCT – CASTAAR Cycling Team, een ploeg die jongeren kansen biedt om zichzelf te ontwikkelen. “Toen we die beslissing namen, hebben we geïnvesteerd in een nieuwe koersfiets. Ik voelde me er klaar voor. Tenminste… dat dacht ik op dat moment.”
Een moeizame vuurdoop als tweedejaars nieuweling.
Zijn officiële koersdebuut maakte hij als tweedejaars nieuweling. Maar dat verliep niet zonder obstakels. “Die eerste weken waren ronduit verwarrend. Ik moest alles zelf regelen: licentie aanvragen, een medische controle ondergaan, het juiste verzet instellen, kiezen welke koersen ik wilde rijden… Bij voetbal lag het weekschema altijd klaar. Nu was het zoeken, plannen, regelen.”
Zijn eerste koers in Burst – Erpe-Mere eindigde meteen in een teleurstelling. “Ik had het verzet niet correct ingesteld en werd uitgesloten. Dat was een serieuze domper, nog voor ik goed en wel begonnen was.”
Ook de trainingsaanpak liet te wensen over. “Ik had totaal geen structuur. De ene dag fietste ik veel te lang, de andere dag deed ik te weinig. Ik reed geen enkele koers uit. De wil was er wel, maar de resultaten bleven uit.” Het enthousiasme van het begin maakte even plaats voor frustratie. “Ik twijfelde zelfs of ik wel geschikt was om te koersen.”
Tot zijn ploegleider hem aanraadde om een lactaattest te laten afnemen om zijn trainingszones te bepalen. Dat leidde hem naar Talents Care, een gespecialiseerd centrum voor sportbegeleiding. “Ik vroeg of ze mijn volledige trainingsbegeleiding wilden doen, en kreeg die kans. Mijn schema’s werden aangepast, mijn trainingen opgevolgd. Dat maakte een wereld van verschil.”
De resultaten kwamen stilaan. “Ik begon wedstrijden uit te rijden, voelde me sterker worden en er kwamen al eens top 20-noteringen. Het was een teken dat ik op de goede weg zat. Tegen het einde van dat seizoen voelde ik me mentaal én fysiek klaar om over te stappen naar de junioren.”
De overgang naar de junioren: een nieuwe uitdaging.
2025 betekende zijn debuutjaar als eerstejaars junior – opnieuw een grote stap. “De wedstrijden zijn langer, het tempo ligt hoger, en vooral: je rijdt vaak tegen jongens die tot twee jaar ouder zijn. Als iemand van december ben ik bijna altijd bij de jongste in het peloton.”
Om goed voorbereid aan het seizoen te beginnen, nam hij deel aan een voorbereidingsstage in Spanje met zijn ploeg. “Die stage was goud waard. Niet alleen bouwde ik een sterke basis op, ik leerde ook het belang van groepsgeest, trainingsdiscipline en voedingsgewoontes.”
Tot nu toe reed hij 17 koersen, waarvan hij er 13 succesvol uitreed, met meerdere keren een plaats in de top 20. “Ik ben daar trots op, zeker als eerstejaars. Natuurlijk wil ik op termijn meer, maar momenteel ligt mijn focus op bijleren en ervaring opdoen. Elke koers leer ik iets bij: over positionering, dosering, koersinzicht.”
Trainingsarbeid en toekomstvisie.
“Ik train nu zes dagen op zeven, waarbij ik zowel op de weg als via gerichte kracht- en stabiliteitsoefeningen werk aan mijn vorm. Op mijn rustdag ben ik al bezig met mijn planning voor de volgende sessies. Wielrennen is echt een passie geworden. Ik wil niet gewoon meedoen, ik wil op termijn écht hogerop geraken.”
Zijn plan is helder: het seizoen goed afronden, en de opbouw richting volgend jaar nog sterker aanpakken. “Dit jaar ligt de nadruk nog op leren. Maar volgend seizoen wil ik voor ereplaatsen gaan. Misschien zelfs podiumplekken.”
Koersen op korte termijn: Berg-Kampenhout in het vizier.
De komende weken blijft hij in competitie. “Ik probeer elke week een koers te rijden. Momenteel kijk ik erg uit naar de interclub in Berg-Kampenhout, waar ik een sterke indruk wil nalaten. Daarna volgt nog Gistel, en dan neem ik twee weken vakantie – al blijf ik natuurlijk trainen. Die weken zijn ideaal om op een rustige manier te werken aan mijn basis en klaar te zijn voor een sterke eindsprint van het seizoen.”
Een welgemeende dankjewel aan het team achter de renner.
Geen renner rijdt alleen. En dat beseft hij als geen ander. “Mijn ouders verdienen alle dank. Ze brengen me elke week naar de wedstrijden, steunen me op moeilijke momenten en zorgen ervoor dat ik me volledig op het fietsen kan concentreren.”
Ook zijn begeleiders bij Talents Care, Kenny Van Cannegem en Yves Crombeen, spelen een sleutelrol. “Zij hebben mijn potentieel herkend en mij echt gevormd tot de renner die ik vandaag ben.” Tot slot spreekt hij zijn waardering uit voor zijn ploeg, AS CONSTRUCT – CASTAAR Cycling Team, en in het bijzonder ploegleiders Linares Passi Xavier en De Wilde Jurgen. “Zij geloven in mij en geven me elke koers opnieuw vertrouwen.”
Conclusie: met open vizier naar de toekomst.
Wat begon als een sportieve zoektocht na het voetbal, is uitgegroeid tot een bewuste koers richting een wielerambitie. Zijn verhaal is er één van vallen en opstaan, van twijfels en doorzetting. Maar vooral: van liefde voor de fiets en de wil om altijd beter te worden. Met zijn eerste seizoen als junior al grotendeels onder de wielen, lonkt het tweede al aan de horizon. Eén ding is zeker: deze jonge renner heeft nog lang niet zijn laatste demarrage geplaatst.
Foto’s: Sander Cornand.
