Zondag 10 augustus werd de ontwijde Sint-Mauritiuskerk in Ressegem omgetoverd tot een levendige smeltkroes van kunst, muziek, spel en onverwachte ontmoetingen. Dirty Cash, de tweede solotentoonstelling van kunstenaar en grafisch ontwerper Quincy François, trok niet alleen een recordaantal bezoekers, maar bracht ook een energie die het kleine dorp zelden heeft gevoeld.
Het begon al buiten, waar nieuwsgierige bezoekers zich verzamelden op het plein. Sommigen kwamen uit pure nieuwsgierigheid, anderen als trouwe volgers van François’ werk. Binnen werden ze verwelkomd door de kunstenaar zelf, opvallend gekleed in blauw-roze Crocs — een detail dat meteen voor gefluister, grijnzen en discussies zorgde. Was het ironie, provocatie of gewoon comfort? In de geest van Dirty Cash misschien wel alles tegelijk.
Luxe, ironie en een vleugje ondeugd.
De kerk, ooit een plek van stilte en devotie, ademde plots een heel andere sfeer. Monumentale werken vulden de ruimte: doeken en installaties waarin goud, glitter en iconische beelden speelden met thema’s als macht, geld en hebzucht, maar altijd met een ondertoon van ironie. François’ signatuurstijl — scherpzinnig, gedurfd en met oog voor detail — maakte dat elk werk een verhaal vertelde, vaak meerlagig en open voor interpretatie.
“Het is kunst die niet fluistert, maar spreekt,” zei een bezoeker bewonderend. “En soms zelfs schreeuwt.”
Beats onder de gewelven.
De ervaring werd versterkt door de muziek van Tom Florent en BRYCKX, twee opkomende DJ’s die met diepe, pulserende beats de heilige gewelven van de kerk in een zinderende sfeer hulden. Het contrast tussen de sacrale architectuur en de moderne klanken zorgde voor een bijna surrealistisch gevoel, alsof tijd en plaats tijdelijk werden opgeschort.
Roulette tussen de schilderijen.
Wat Dirty Cash écht anders maakte, was de integratie van spel en risico in de kunstbeleving. Tussen de werken stonden een blackjack- en een roulettetafel opgesteld, compleet met croupiers die bezoekers uitnodigden om hun geluk te beproeven. Er werd gelachen, gejuicht en soms ook gezucht wanneer het balletje net verkeerd viel.
Maar het ging verder dan amusement: de tafels fungeerden als prikkelende metaforen. Welke waarde ken je toe aan een kunstwerk? Is het bezit ervan een gok of een bewuste investering? Hoeveel speelt toeval mee in de status en prijs van kunst? François wist de vragen niet te beantwoorden, maar daagde iedereen uit om ze wél te stellen.
Verkoop met bravoure.
Het commerciële succes bleef niet uit. Tegen de avond waren bijna alle werken verkocht; slechts drie stukken bleven over voor snelle beslissers. De nieuwe eigenaars — een mix van particuliere verzamelaars, ondernemers en jonge kunstliefhebbers — kozen duidelijk niet voor veilige, anonieme decoratie, maar voor statement pieces die gesprekstof zullen blijven.
Ressegem als kunsthoofdstad voor één dag.
De kerk was die dag meer dan een tentoonstellingsruimte: het werd een ontmoetingsplaats waar dorpelingen, kunstkenners en toevallige passanten elkaar troffen. Er ontstonden gesprekken tussen mensen die elkaar anders nooit hadden gesproken, en er werd gelachen, gefilosofeerd en gedronken. De oude muren van de Sint-Mauritiuskerk hebben zelden zoveel verhalen tegelijk gehoord.
De boodschap van Quincy François.
Met Dirty Cash liet Quincy François zien dat kunst geen ivoren toren hoeft te zijn. Het mag prikkelen, uitdagen, zelfs provoceren, en tegelijk een glimlach oproepen. Het is een ervaring die je kan beleven op Crocs, terwijl een roulettebal zijn rondjes draait en de bas je borstkas doet trillen. Je gaat naar huis met een kunstwerk — of met lege handen — maar altijd met een verhaal dat je wil doorvertellen.
Ressegem zal nog lang napraten over deze zondag. Want één ding is duidelijk: zo had niemand het ooit gezien, en zo snel zullen we het ook niet vergeten.
