Met Oaverecht zet Sabrina Verdoodt een nieuwe stap in haar lange carnavalsverhaal. Geboren in Aalst, ingeburgerd in Lede en gedreven door creativiteit én doorzettingsvermogen, trekt ze dit jaar voor het eerst met haar eigen groep de stoet in. Niet om te winnen, wel om te tonen wat ze zelf in elkaar heeft gestoken – en vooral om samen te genieten.
Van Aalst naar Lede: een carnavalsmicrobe die blijft kriebelen
Sabrina Verdoodt groeide op in Aalst, een stad waar carnaval in het DNA zit. “Ik heb het van de grote geleerd”, zegt ze zelf. Die achtergrond nam ze mee toen ze later naar Lede verhuisde. “Vroeger was dat niet evident, van Aalst naar Lede. Maar via vrienden ben ik hier ingeburgerd geraakt.” Ze engageerde zich in een Leedse groep, was een tijdlang begeleider, maar stopte uiteindelijk. De stress in de laatste rechte lijn naar carnaval woog zwaar, zeker in combinatie met haar gezondheid.
“Ik kan moeilijk om met die laatste druk. Daarom wilde ik een groep die op tijd begint en ook op tijd klaar is.”
Een kleine start, een groot hart
Zo ontstond Oaverecht. Vorig jaar bestond de groep in essentie uit haar gezin: Sabrina, haar partner en hun drie kinderen. “Dat is weinig”, dacht ze even. “Misschien moet ik stoppen.” Maar stoppen bleek geen optie. Als onthaalmoeder kreeg ze extra steun uit onverwachte hoek: enkele onthaalkindjes sloten aan bij het project. “Ik ben multicultureel en omringd door veel kinderen. Dat is wie ik ben. En dat past ook perfect in de stoet.”
De groep groeit intussen verder. Voor de komende stoet stappen onder meer twee leden uit Wetteren mee, drie kinderen – waarvan twee kandidaat zijn voor jeugdprinses – en vier onthaalkindjes. Daarnaast werkt Oaverecht dit jaar ook met figuranten, wat het geheel extra kleur moet geven.
Waarom Oaverecht?
De naam is geen toeval. “Ik ben oaverecht”, lacht Sabrina. “Ik wil alles anders doen dan anderen.” Dat vertaalt zich ook in hun acties. Waar veel groepen traditionele snoepverkoop organiseren, kiest Oaverecht voor een andere aanpak. Zo verkochten ze al alternatieve zakjes, pannenkoeken worden en soep in diverse smaken. “We doen het graag een beetje anders.”
Die eigenzinnigheid is meteen ook hun sterkte.
Eerste deelname, zonder druk
Dit is het eerste jaar dat Oaverecht officieel deelneemt aan de stoet. De verwachtingen? Die zijn helder en bescheiden. “Voor mij is carnaval vooral tonen wat ik gedaan heb. Ik heb nog nooit van mijn leven gestikt. En nu heb ik volledige kostuums in elkaar gestoken. Dat is voor mij zó belangrijk. Gewoon kunnen zeggen: kijk eens wat ik gemaakt heb.”
Winnen is geen doel. “We zitten in een zware categorie. Ik verwacht niet dat we iets winnen. En dat hoeft ook niet. Anders ga je misschien beter in een andere categorie meedoen. Voor mij gaat het om samen zijn, amuseren, trots zijn.”
De groep trekt mee met kleine wagens en karren – kleinschalig, maar met veel inzet.
Een jeugdprinses in eigen rangen
Opvallend: voor hun eerste jaar hebben ze meteen een kandidaat jeugdprinses in de rangen. Een mooie stap vooruit, maar Sabrina bewaart bewust wat afstand. Drie jaar geleden maakte ze al een gelijkaardig avontuur mee. Toen kwam haar pluszoon drie weken voor de jeugdverkiezing met de boodschap dat hij kandidaat wilde worden. “Ik sliep niet meer. Ik stond om vijf uur ’s morgens panelen te verven.”
Die ervaring leerde haar relativeren. “Ik doe nu de make-up en heb de kleren gemaakt, maar voor de rest hou ik wat afstand. De familie Lambrecht zijn uitstellers”, lacht ze. “Anders zou ik niets meer slapen. En dat is niet gezond.”
Toch is ze overtuigd: “Ze gaat dat super goed doen. Ze is gedreven.”
Een thema dat verbindt
Het thema van Oaverecht is ontstaan vanuit bewondering. Toen Yentl zich kandidaat stelde als prins in Lede, maakte Sabrina van dichtbij mee hoe mensen uit verschillende carnavalsgemeenten samenkwamen. “Op zijn verkiezing zag ik prinsessen van aan zee, klein en groot. Dat vond ik zo wauw. Dat je voor iemand anders zo bereid bent. Toen begon het idee van mijn eigen groep te groeien.”
Hun thema brengt daarom kleine carnavalsgemeenten samen. Gemeenten zoals Wetteren, Zottegem en andere dorpen worden symbolisch verbonden. Op de kar prijken richtingaanwijzers met namen van gemeenten zoals Arend en Zottegem. Er hangen foto’s van kandidaten uit andere gemeenten.
Hun boodschap is duidelijk: kleine carnavalsgemeenten samenbrengen tot één groot geheel. Zoals ze het zelf verwoordt: “Toen waren alle kleintjes één groot.”De kostuums beelden leden uit eigen gemeenten uit, met een eigen twist. Geen exacte kopieën, maar herkenbare elementen met een persoonlijke toets. “Ze gaan het wel herkennen”, glimlacht Sabrina.
Dankbaarheid boven alles
Als nieuwkomer in Lede voelt Sabrina soms nog dat ze “niet van hier” is. Maar steun krijgt ze wel degelijk. Ze spreekt met veel respect over Yentl, die altijd klaarstaat wanneer ze iets vraagt. Ook Bjorn zijn meme wordt uitdrukkelijk bedankt voor de hulp en samenwerking. En dan is er nog Liam, die in een andere groep zit maar toch meehielp aan de wagen. “Er zijn veel mensen die ons helpen. Dat doet deugd.”
Oaverecht: anders, maar oprecht
Oaverecht is misschien geen grote mastodont in de stoet, maar wel een groep met een duidelijke visie. Anders durven zijn. Creatief werken. Op tijd beginnen. En vooral: samen genieten. Voor Sabrina is het simpel: als ze straks in de stoet staat, met zelfgemaakte kostuums en een wagen die kleine gemeenten verbindt, dan is haar carnaval geslaagd.
Of er een prijs volgt, dat is bijzaak. Trots zijn op wat ze zelf heeft neergezet – dát is voor Oaverecht de echte overwinning.
