Betaalbaar wonen wordt in Herzele een groeiende uitdaging. Het verhaal is intussen bekend, maar niet minder schrijnend: een inwoner met een inkomen van 1.700 euro per maand, die maximaal 600 euro kan besteden aan huur, vindt amper nog een woning op de privémarkt. Voor steeds meer alleenstaanden, jonge gezinnen en mensen met een beperkt inkomen is een huis vinden geen evidentie meer. Eigenaars kiezen er vaker voor om te verkopen in plaats van te investeren in dure renovaties, en wie aanklopt bij het OCMW krijgt te horen dat de mogelijkheden beperkt zijn.
“Is dit het woonbeleid dat we willen?”
Gemeenteraadslid Filip De Bodt (LEEF!) trok tijdens de gemeenteraad aan de alarmbel. Hij schetste het beeld van mensen die jarenlang gewerkt hebben, maar nu geen dak boven het hoofd vinden aan een haalbare prijs.
Hij stelde een reeks prangende vragen:
- Hoeveel sociale woningen zijn er nog gepland?
- Welke alternatieven bestaat er voor wie uit het systeem valt?
- Kunnen leegstaande rusthuizen tijdelijk of structureel worden ingezet als woonoplossing?
De Bodt wees ook op het krimpende aanbod voor asielzoekers, dat volgens hem eveneens deel uitmaakt van het bredere debat over solidariteit en beschikbaarheid van woonruimte.
“We moeten dringend samen zitten om een sociaal woonbeleid uit te stippelen dat niemand achterlaat,” klonk het. “Hoe kan het dat iemand in nood geen plek vindt? De middenklasse valt steeds vaker uit de boot. Kunnen we niet creatiever denken?”
Herzele scoort hoog – maar de vraag blijft groter dan het aanbod.
Schepen Hilde Van Impe (Open Vld) nuanceerde het beeld en bracht cijfers mee. De vroegere SVK-woningen bestaan formeel niet meer, maar Herzele beschikt wel over 58 doorverhuurpanden en een totaal van 229 sociale woonentiteiten. Daarmee overschrijdt de gemeente ruimschoots de opgelegde norm van 138 woningen, en zelfs de doelstellingen voor 2030 zijn nu al gehaald.
Bovendien zitten nieuwe projecten in de pijplijn, zoals:
- Goezestraat.
- Stekelbos.
Toch erkent de schepen dat de uitdaging groot blijft:
- De privémarkt krimpt, mede door strengere renovatie-eisen.
- Sociale woningen blijven voor alleenstaanden relatief duur, ondanks de inkomensafhankelijke huurprijzen.
- Voor gezinnen loopt de wachttijd soms op tot vijf jaar.
Crisisopvang werkt, maar structurele oplossingen ontbreken.
Bij brand, partnergeweld of acute nood kan Herzele terugvallen op crisisopvang via buurgemeenten Sint-Lievens-Houtem en Zottegem. Volgens Van Impe werkt die samenwerking goed, maar het blijft noodopvang – geen oplossing voor de structurele wooncrisis.
Een debat dat breder moet: verwachtingen, betaalbaarheid en realisme.
Schepen Van Impe benadrukte dat sociale huurprijzen inkomensafhankelijk zijn, maar wees tegelijk op een spanningsveld:
“Sommige mensen hebben hoge verwachtingen van wat mogelijk is binnen sociale huisvesting. We realiseren ons dat er nood is, maar ook dat dit een impact heeft op ons sociaal huis.”
De Bodt bleef aandringen op overleg. Volgens hem groeit vooral de groep mensen die net niet in aanmerking komt voor sociale huisvesting maar ook geen betaalbare privéhuur vindt.
Conclusie: Herzele bouwt volop, maar de woonkloof groeit.
Herzele investeert fors in sociale woningen en voldoet aan de Vlaamse normen, maar wie buiten de klassieke categorieën valt, komt steeds moeilijker aan bod. Het verhaal van de persoon met 1.700 euro inkomen is geen uitzondering meer. De kloof tussen het systeem en de realiteit wordt groter.
Volgens zowel meerderheid als oppositie is het tijd voor een breed, participatief debat over betaalbaar wonen. Hilde Van Impe gaf aan daar zeker voor open te staan.
Raadslid De Bodt reageerde positief: “Ik ben tevreden dat er bereidheid is om hierover te spreken. Ik wacht vol ongeduld op een uitnodiging of op de samenstelling van een groep die zich over het sociale woonbeleid buigt.”
Wat vaststaat: het thema laat niemand koud. Betaalbaar wonen wordt de komende jaren een van de grootste uitdagingen voor Herzele – en de vraag blijft wie er straks nog tussen de mazen van het net valt.
