Wie dacht dat het Belgische wielrennen enkel op WorldTour-niveau zijn helden voortbrengt, vergist zich schromelijk. In de categorie van de Eliterenners zonder contract heeft Elias Van Breussegem (33) uit Oudenaarde zich de voorbije twee seizoenen ontpopt tot een absolute referentie. Zijn nationale titel op de weg, veroverd eind juli 2024 in Brasschaat, was het startschot van een ongeziene zegereeks die uitmondde in 28 seizoensoverwinningen op 12 maanden tijd, een nationale tijdrittitel én talloze ereplaatsen. Met zijn ploeg Shifting Gears domineerde hij het kermis- en interclubcircuit in binnen- en buitenland. Wij blikken even terug op zijn jaar als Belgisch kampioen bij de eliterenners zonder contract.
Brasschaat 2024: Het begin van een koninklijk wielerjaar.
Het was zondag 28 juli 2024 toen Van Breussegem in Brasschaat zijn grote slag sloeg. In een open koers zonder dominerende blokken hield de renner uit Oudenaarde zijn hoofd koel. Waar anderen zich verslikten in te vroege aanvallen of meezogen in tactische gevechten, plande Van Breussegem zijn finale feilloos. Met een krachtontploffing op twaalf kilometer van de streep smeet hij zich los van het peloton en reed hij met zichtbaar ontzag in de ogen van zijn concurrenten solo naar de nationale titel.
De ontlading op het podium was intens: omringd door ploegmaats, familie en stafleden vloeiden de emoties rijkelijk. Voor Elias betekende deze titel meer dan een trui — het was de beloning voor jaren hard labeur in de schaduw van het profpeloton, én de aanzet tot een uitzonderlijk seizoen.
Flobecq: vuurdoop in de kampioenentrui.
Slechts 24 uur later kwam de kersverse kampioen al in actie in Bambrugge en 48 uur na zijn kroning op de Henegouwse bodem in Flobecq. De koers stond bekend als lastig: veel hoogtemeters, technische afdalingen, verraderlijke bochten. Het Noord-Franse team CC Nogent-sur-Oise, een sterk blok uit de regio Lille, trok meteen ten aanval. In het eerste koersuur lag het tempo hallucinant hoog.
Toch bleek Elias ongenaakbaar. In de slotronde demarreerde hij uit een elitegroep van vijf en reed met machtige pedaalslagen weg van zijn rivalen. De driekleurige trui schitterde solo op de aankomststrook — een symbolisch en sportief statement dat hij deze kampioenstitel niet zomaar cadeau gekregen had.
Heusden Koers: David tegen Goliath — en David wint.
Halverwege augustus stond Heusden Koers op de kalender. De profkoers staat bekend om haar mix van profrenners, continentale ploegen én elites zonder contract. Een podium halen is al uitzonderlijk, winnen lijkt onmogelijk. Maar niet voor Van Breussegem.
Het peloton zat vol met renners van onder meer Alpecin-Deceuninck Development, TDT-Unibet en zelfs individuele profs op zoek naar koersritme. Elias werd de hele dag gemonitord, geschaduwd, genoteerd — de trui werkte als een magneet. En toch, in een geniale slotronde, glipte hij weg, wapperend in zijn driekleur. Een uitzinnige menigte zag hem als eerste over de meet komen. “De wereldtitel van de kermiskoersen,” grijnsde hij nadien. En terecht.
Internationale uitstap: ritwinst in de Ronde van Salalah.
Begin september trok Van Breussegem met Shifting Gears richting Turkije, waar hij deelnam aan de Ronde van Salalah, een nieuwe meerdaagse koers met stevig internationaal deelnemersveld. In een heuvelachtige rit wist hij zich los te weken van een uitgedund peloton en met een explosieve sprint bergop de overwinning te pakken.
Die ritwinst bewees dat zijn niveau niet enkel op Vlaamse wegen tot uiting kwam. “Internationaal presteren als elite zonder contract is niet vanzelfsprekend,” liet hij optekenen. “Deze overwinning bevestigt mijn potentieel en die van mijn ploeg.”
16 overwinningen in 2024 – inclusief PK Laarne.
Het seizoen 2024 werd afgesloten met onder meer winst in Rozebeke, Ronde van Bever en Bassevelde, met daarnaast ook een dominante zege op het PK in Laarne, waar hij zich voor het eerst provinciaal kampioen bij de Elite2 kroonde. Zijn teller stokte op 16 seizoenszeges, een cijfer dat slechts weinigen hem voordeden in deze categorie.
Een moeizame winter en late heropstanding.
Na een uitputtend najaar nam Van Breussegem een verdiende rustperiode. De wintervoorbereiding werd echter verstoord door virale infecties, wat leidde tot enkele weken inactiviteit. De start van seizoen 2025 verliep dan ook stroef: geen kracht, geen scherpte, geen zeges.
Pas op 12 april 2025 viel het kwartje opnieuw, uitgerekend op het provinciaal kampioenschap in Laarne, waar hij zijn titel met brio verlengde. Met een versnelling op de kasseien liet hij zijn medevluchters ter plaatse. “Ik heb veel moeten incasseren dit voorjaar,” klonk het achteraf. “Maar dit maakt alles goed.”
Zeges in Bellegem, Aalbeke, Moerbeke en meer.
Na Laarne ging het plots snel: op 20 april: winst in Bellegem, met een splijtende aanval in de slotkilometer. Begin mei: sprintzege in Aalbeke, nadat hij zelf de vlucht had opgezet en eind mei: opnieuw primus in Moerbeke-Waas, waar hij solo over de meet reed. De motor draaide weer op toeren en Elias fietste met steeds meer zelfvertrouwen richting zijn volgende doel: het BK tijdrijden.
Tijdrittitel in Brasschaat: cirkel rond.
Opnieuw Brasschaat, bijna exact een jaar na zijn wegtitel. Op een biljartvlakke tijdritparcours met veel wind en lange rechte stukken, duldde Van Breussegem niemand in zijn buurt. Met een gemiddelde van boven de 49 km/u reed hij naar zijn vierde nationale tijdrittitel, na eerdere zeges in 2014 (beloften), 2016 en 2023 (Elite 2). “Dit is mijn discipline,” klonk het nuchter. “Tegen het uurwerk rijden is eerlijk. En vandaag was ik de beste.”
Zegereeks van formaat: vijf op een rij.
Wat volgde was ongezien. Tussen juni en juli 2025 won Elias op rij in: Lauwe, Bavegem, Brasschaat (BK Tijdrijden), Wachtebeke, Bever, Poperinge, Rozebeke en Roeselare. In totaal bracht hij zijn seizoenswinst op 12. Samen goed voor 28 overwinningen in exact één jaar tijd.
Leidersplaats in nationale zegestand – met zicht op afscheid.
Met 12 overwinningen in 2025 staat Van Breussegem momenteel aan de leiding in het nationale klassement voor Elites zonder contract. Zijn ploeg Shifting Gears levert eveneens een topseizoen af, met meerdere overwinningen van verschillende renners.
Morgen zondag, tijdens het BK in Rollegem bij Kortrijk, eindigt de officiële ‘regeerperiode’ van Elias als nationaal wegritkampioen. Of hij zijn trui in schoonheid kan overdragen of nog één keer met de driekleur op het podium zal staan, is onzeker. Maar dat hij zijn kampioenstitel met grandeur heeft verdedigd, daar twijfelt niemand aan.
De erfenis van een kampioen.
Wat Elias Van Breussegem heeft neergezet sinds die zinderende zomerdag in Brasschaat, mag gerust historisch genoemd worden. Een symbool van volharding, werkethiek en pure klasse. Geen statuut, geen profcontract — maar wel respect. Overal waar hij startte, werd hij gevreesd en bewonderd.
En dat, meer dan welke trui ook, maakt van Elias een echte kampioen.
Wie dacht dat het Belgische wielrennen enkel op WorldTour-niveau zijn helden voortbrengt, vergist zich schromelijk. In de categorie van de Eliterenners zonder contract heeft Elias Van Breussegem (33) uit Oudenaarde zich de voorbije twee seizoenen ontpopt tot een absolute referentie. Zijn nationale titel op de weg, veroverd eind juli 2024 in Brasschaat, was het startschot van een ongeziene zegereeks die uitmondde in 28 seizoensoverwinningen op 12 maanden tijd, een nationale tijdrittitel én talloze ereplaatsen. Met zijn ploeg Shifting Gears domineerde hij het kermis- en interclubcircuit in binnen- en buitenland. Wij blikken even terug op zijn jaar als Belgisch kampioen bij de eliterenners zonder contract.
Brasschaat 2024: Het begin van een koninklijk wielerjaar.
Het was zondag 28 juli 2024 toen Van Breussegem in Brasschaat zijn grote slag sloeg. In een open koers zonder dominerende blokken hield de renner uit Oudenaarde zijn hoofd koel. Waar anderen zich verslikten in te vroege aanvallen of meezogen in tactische gevechten, plande Van Breussegem zijn finale feilloos. Met een krachtontploffing op twaalf kilometer van de streep smeet hij zich los van het peloton en reed hij met zichtbaar ontzag in de ogen van zijn concurrenten solo naar de nationale titel.
De ontlading op het podium was intens: omringd door ploegmaats, familie en stafleden vloeiden de emoties rijkelijk. Voor Elias betekende deze titel meer dan een trui — het was de beloning voor jaren hard labeur in de schaduw van het profpeloton, én de aanzet tot een uitzonderlijk seizoen.
Flobecq: vuurdoop in de kampioenentrui.
Slechts 24 uur later kwam de kersverse kampioen al in actie in Bambrugge en 48 uur na zijn kroning op de Henegouwse bodem in Flobecq. De koers stond bekend als lastig: veel hoogtemeters, technische afdalingen, verraderlijke bochten. Het Noord-Franse team CC Nogent-sur-Oise, een sterk blok uit de regio Lille, trok meteen ten aanval. In het eerste koersuur lag het tempo hallucinant hoog.
Toch bleek Elias ongenaakbaar. In de slotronde demarreerde hij uit een elitegroep van vijf en reed met machtige pedaalslagen weg van zijn rivalen. De driekleurige trui schitterde solo op de aankomststrook — een symbolisch en sportief statement dat hij deze kampioenstitel niet zomaar cadeau gekregen had.
Heusden Koers: David tegen Goliath — en David wint.
Halverwege augustus stond Heusden Koers op de kalender. De profkoers staat bekend om haar mix van profrenners, continentale ploegen én elites zonder contract. Een podium halen is al uitzonderlijk, winnen lijkt onmogelijk. Maar niet voor Van Breussegem.
Het peloton zat vol met renners van onder meer Alpecin-Deceuninck Development, TDT-Unibet en zelfs individuele profs op zoek naar koersritme. Elias werd de hele dag gemonitord, geschaduwd, genoteerd — de trui werkte als een magneet. En toch, in een geniale slotronde, glipte hij weg, wapperend in zijn driekleur. Een uitzinnige menigte zag hem als eerste over de meet komen. “De wereldtitel van de kermiskoersen,” grijnsde hij nadien. En terecht.
Internationale uitstap: ritwinst in de Ronde van Salalah.
Begin september trok Van Breussegem met Shifting Gears richting Turkije, waar hij deelnam aan de Ronde van Salalah, een nieuwe meerdaagse koers met stevig internationaal deelnemersveld. In een heuvelachtige rit wist hij zich los te weken van een uitgedund peloton en met een explosieve sprint bergop de overwinning te pakken.
Die ritwinst bewees dat zijn niveau niet enkel op Vlaamse wegen tot uiting kwam. “Internationaal presteren als elite zonder contract is niet vanzelfsprekend,” liet hij optekenen. “Deze overwinning bevestigt mijn potentieel en die van mijn ploeg.”
16 overwinningen in 2024 – inclusief PK Laarne.
Het seizoen 2024 werd afgesloten met onder meer winst in Rozebeke, Ronde van Bever en Bassevelde, met daarnaast ook een dominante zege op het PK in Laarne, waar hij zich voor het eerst provinciaal kampioen bij de Elite2 kroonde. Zijn teller stokte op 16 seizoenszeges, een cijfer dat slechts weinigen hem voordeden in deze categorie.
Een moeizame winter en late heropstanding.
Na een uitputtend najaar nam Van Breussegem een verdiende rustperiode. De wintervoorbereiding werd echter verstoord door virale infecties, wat leidde tot enkele weken inactiviteit. De start van seizoen 2025 verliep dan ook stroef: geen kracht, geen scherpte, geen zeges.
Pas op 12 april 2025 viel het kwartje opnieuw, uitgerekend op het provinciaal kampioenschap in Laarne, waar hij zijn titel met brio verlengde. Met een versnelling op de kasseien liet hij zijn medevluchters ter plaatse. “Ik heb veel moeten incasseren dit voorjaar,” klonk het achteraf. “Maar dit maakt alles goed.”
Zeges in Bellegem, Aalbeke, Moerbeke en meer.
Na Laarne ging het plots snel: op 20 april: winst in Bellegem, met een splijtende aanval in de slotkilometer. Begin mei: sprintzege in Aalbeke, nadat hij zelf de vlucht had opgezet en eind mei: opnieuw primus in Moerbeke-Waas, waar hij solo over de meet reed. De motor draaide weer op toeren en Elias fietste met steeds meer zelfvertrouwen richting zijn volgende doel: het BK tijdrijden.
Tijdrittitel in Brasschaat: cirkel rond.
Opnieuw Brasschaat, bijna exact een jaar na zijn wegtitel. Op een biljartvlakke tijdritparcours met veel wind en lange rechte stukken, duldde Van Breussegem niemand in zijn buurt. Met een gemiddelde van boven de 49 km/u reed hij naar zijn vierde nationale tijdrittitel, na eerdere zeges in 2014 (beloften), 2016 en 2023 (Elite 2). “Dit is mijn discipline,” klonk het nuchter. “Tegen het uurwerk rijden is eerlijk. En vandaag was ik de beste.”
Zegereeks van formaat: vijf op een rij.
Wat volgde was ongezien. Tussen juni en juli 2025 won Elias op rij in: Lauwe, Bavegem, Brasschaat (BK Tijdrijden), Wachtebeke, Bever, Poperinge, Rozebeke en Roeselare. In totaal bracht hij zijn seizoenswinst op 12. Samen goed voor 28 overwinningen in exact één jaar tijd.
Leidersplaats in nationale zegestand – met zicht op afscheid.
Met 12 overwinningen in 2025 staat Van Breussegem momenteel aan de leiding in het nationale klassement voor Elites zonder contract. Zijn ploeg Shifting Gears levert eveneens een topseizoen af, met meerdere overwinningen van verschillende renners.
Morgen zondag, tijdens het BK in Rollegem bij Kortrijk, eindigt de officiële ‘regeerperiode’ van Elias als nationaal wegritkampioen. Of hij zijn trui in schoonheid kan overdragen of nog één keer met de driekleur op het podium zal staan, is onzeker. Maar dat hij zijn kampioenstitel met grandeur heeft verdedigd, daar twijfelt niemand aan.
De erfenis van een kampioen.
Wat Elias Van Breussegem heeft neergezet sinds die zinderende zomerdag in Brasschaat, mag gerust historisch genoemd worden. Een symbool van volharding, werkethiek en pure klasse. Geen statuut, geen profcontract — maar wel respect. Overal waar hij startte, werd hij gevreesd en bewonderd.
En dat, meer dan welke trui ook, maakt van Elias een echte kampioen.
