Woubrechtegem beleefde gisteravond 9 mei een bijzonder en emotioneel moment. In de deelgemeente werd het honderdjarig bestaan van het Heilig Hartbeeld feestelijk herdacht. Al een eeuw lang waakt het monument over het dorp en groeide het uit tot een krachtig symbool van herinnering, bescherming en verbondenheid voor generaties inwoners.
Wat in 1926 werd opgericht als oorlogsmonument ter nagedachtenis van de militaire en burgerlijke slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, kreeg later ook betekenis als herdenkingsplaats voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Honderd jaar later blijft het beeld een vaste waarde in het dorpsleven en een plek waar verleden, heden en toekomst elkaar ontmoeten.
Met een plechtige optocht, muzikale begeleiding, toespraken en een receptie in de kerk bracht de gemeente samen met de Dorpsraad Woubrechtegem hulde aan dit bijzondere monument en aan allen die door oorlog werden getroffen.
Plechtige optocht door het dorp
Om 19 uur vertrok een stoet richting het Heilig Hartbeeld, begeleid door de Koninklijke Fanfare Nieuw Leven Aaigem. De optocht zorgde voor een waardige en warme sfeer in de dorpskern. Onderweg werd halt gehouden aan de struikelstenen van Urbain Van den Driessche en Bernard De Vadder.
Met die tussenstop werd hulde gebracht aan twee jonge mannen uit Woubrechtegem die tijdens de Tweede Wereldoorlog kozen voor het verzet en daarvoor met hun leven betaalden. Hun namen, vereeuwigd in het voetpad, brachten de aanwezigen dicht bij de menselijke realiteit achter oorlog en onderdrukking.
Om 19.30 uur volgde het officiële gedeelte aan het monument zelf. Daar werd stilgestaan bij de slachtoffers van beide wereldoorlogen en bij de rijke geschiedenis van deze plek, die al honderd jaar een centrale rol speelt in het dorpsleven.
Burgemeester Benjamin Rogiers: “Vrede is nooit vanzelfsprekend”
Burgemeester Benjamin Rogiers koppelde de herdenking aan de V-dag van 8 mei 1945, het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa. Hij herinnerde eraan dat de bijeenkomst niet alleen ging over het einde van die verwoestende oorlog, maar ook over de Eerste Wereldoorlog en vooral over wat vrede vandaag betekent.
Volgens de burgemeester gebeurde dat in een bijzonder jaar, omdat tegelijk honderd jaar Heilig Hart in Woubrechtegem wordt gevierd. Hij noemde het beeld een stille getuige van de geschiedenis en een krachtig symbool van zorg en verbondenheid. Met open armen, zo stelde hij, herinnert het monument de gemeenschap eraan hoe belangrijk vrede en menselijkheid blijven.
De burgemeester verwees vervolgens naar de halte aan de struikelstenen van Urbain Van den Driessche en Bernard De Vadder. Hij noemde hen twee jonge mannen uit de gemeente die kozen voor het verzet en daarvoor de hoogste prijs betaalden. Hun namen in het straatbeeld maken volgens hem duidelijk dat oorlog niet alleen verhalen in boeken zijn, maar vooral mensenlevens, gezinnen en gemiste toekomsten.
Benjamin Rogiers trok ook de blik naar de actualiteit. Hij wees op de oorlog in Oekraïne, waar mensen dagelijks leven met verlies en onzekerheid. Daarnaast verwees hij naar spanningen in Iran, waar wereldmachten elkaar bekampen voor olie en rijkdom, en naar tal van andere conflictgebieden waar geweld het dagelijkse leven blijft bepalen. Dat alles toont volgens hem aan dat vrede nooit vanzelfsprekend is.
Toch hoeft men niet altijd ver te kijken om te beseffen hoe broos vrede kan zijn. Ook dichtbij kunnen woorden harder worden dan daden, stelde hij. Ruzies tussen mensen, grote woorden onderling, spanningen in verenigingen en besturen lijken soms klein, maar kunnen uitgroeien wanneer ze niet worden uitgesproken of uitgeklaard.
Daarin zag hij de kernboodschap van de avond: vrede begint niet alleen ver weg in de wereld, maar ook tussen mensen hier ter plaatse. Hij benadrukte dat de mensen die herdacht werden, in moeilijke tijden kozen voor moed en menselijkheid. Zij kozen elk op hun manier voor iets dat groter was dan zichzelf.
De burgemeester riep daarom op om niet alleen samen te herdenken, maar ook samen te bouwen: met minder harde woorden, minder kleine conflicten en meer bereidheid om naar elkaar te luisteren. Een dorp of gemeente wordt volgens hem niet alleen sterk door wat het herdenkt, maar ook door hoe mensen met elkaar omgaan.
Schepen Heidi Knop: “Dit beeld hoort bij het hart van Woubrechtegem”
Schepen van Erfgoed Heidi Knop bracht vervolgens een warme en persoonlijke toespraak over de betekenis van het monument. Ze stelde dat het Heilig Hartbeeld voor velen veel meer is dan steen of erfgoed alleen. Het hoort bij het plein, bij het uitzicht wanneer bewoners hun deur uitkomen, bij de verhalen die er leven en bij de kleine en grote momenten die zich hier al generaties lang afspelen.
Ook voor haar persoonlijk heeft de plek een bijzondere betekenis. Niet alleen als schepen van Erfgoed, maar ook als buur en inwoner van het plein ziet zij dagelijks hoe sterk het beeld verbonden is met het hart van Woubrechtegem.
Ze bracht het publiek terug naar 1926, toen het monument kort na de Eerste Wereldoorlog werd opgericht als oorlogsmonument voor militairen én burgerslachtoffers. Later werd het ook een plaats van herinnering voor de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog.
Voor de mensen van toen waren de wonden nog diep en zichtbaar. Volgens Heidi Knop werd dit plein een plek waar verdriet en hoop samenkwamen. Een plaats waar mensen konden stilstaan bij wat verloren was gegaan, maar tegelijk de moed vonden om opnieuw vooruit te kijken.
Ze wees erop dat Christus hier wordt voorgesteld als het Heilig Hart: een symbool van liefde, barmhartigheid en gerechtigheid. Niet toevallig in een periode waarin mensen nood hadden aan troost, verbondenheid en houvast.
Daarbij gaf ze ook een opvallend detail mee. Dit is geen klassiek Christusbeeld. Bij veel andere beelden, zoals Christus De Verlosser in Rio de Janeiro, zijn de handpalmen naar boven gericht. In Woubrechtegem wijzen de handen naar beneden, naar de aarde en naar het dorp. Dat was volgens haar geen toeval. Het symboliseert bescherming en vrede die als het ware over Woubrechtegem en zijn inwoners worden uitgespreid.
Meer dan een monument
Doorheen de jaren groeide het Heilig Hartbeeld uit tot veel meer dan een religieus of historisch symbool. Het werd een herkenningspunt, een ontmoetingsplek en een plaats waar het gewone leven zich afspeelt.
Kinderen spelen er, buren slaan er een praatje en inwoners komen elkaar er toevallig tegen. Juist daardoor leeft het monument niet alleen in herinneringen, maar ook in het dagelijkse bestaan van het dorp.
Zelfs recente gebeurtenissen maakten dat duidelijk. Toen het beeld in augustus 2024 tijdelijk van zijn sokkel werd gehaald voor de heraanleg van het plein, voelde dat voor veel inwoners vreemd aan. Alsof er even iets ontbrak.
Volgens de schepen heeft het beeld in honderd jaar oorlog en vrede gezien, verandering en vernieuwing, verdriet en vreugde. Toch bleef de betekenis altijd overeind. Daarom werd gisteren niet alleen honderd jaar van een monument gevierd, maar ook honderd jaar geschiedenis, honderd jaar herinneringen en honderd jaar verbondenheid.
Heidi Knop bedankte uitdrukkelijk de lokale afdeling van de Nationale Strijdersbond om de gemeente eraan te herinneren dat het beeld dit jaar honderd kaarsjes uitblaast. Ze riep op om dit moment niet enkel te gebruiken om terug te kijken, maar ook om vooruit te kijken. Net zoals men hier honderd jaar geleden na een moeilijke tijd een teken van hoop oprichtte, blijft het vandaag aan iedereen om hoop, verbondenheid en zorg voor elkaar levend te houden.
Ze sprak ook de wens uit dat wanneer men hier binnen honderd jaar opnieuw samenkomt, het beeld nog altijd dezelfde rol mag spelen: als plaats van herinnering, ontmoeting en samenhorigheid. Tot slot gaf ze een eenvoudige maar krachtige boodschap mee: dat men kiest voor vrede, in de wereld, maar ook hier bij ons, ook al is men het niet altijd met elkaar eens.
Receptie in de kerk
Na de plechtigheid was iedereen welkom op een receptie in de kerk van Woubrechtegem, aangeboden door het gemeentebestuur. Daar konden inwoners, genodigden en verenigingen napraten over een geslaagde en betekenisvolle avond. De receptie vormde een passend slotmoment waarin herinnering en ontmoeting opnieuw samenkwamen, helemaal in de geest van het monument dat werd gevierd.
Besluit
De viering van honderd jaar Heilig Hartbeeld was veel meer dan een herdenking van steen en geschiedenis. Het werd een avond waarop Woubrechtegem toonde hoe sterk de band is tussen erfgoed, gemeenschap en herinnering.
Het monument staat al een eeuw lang in het hart van het dorp en blijft een teken van bescherming, troost en verbondenheid. De toespraken van burgemeester Benjamin Rogiers en schepen Heidi Knop maakten duidelijk dat de boodschap van het beeld nog altijd actueel is: vrede vraagt zorg, respect en verbondenheid, zowel wereldwijd als in het dagelijkse samenleven.
Zo werd het eeuwfeest niet alleen een terugblik op het verleden, maar ook een belofte voor de toekomst.
Meer foto’s van deze huldiging vindt u op onze facebookpagina.
