Wat begon als een warm buurtinitiatief in het woonerf aan de Serskampsteenweg, opzij van de Acaciastraat, dreigt uit te draaien op een verhaal van frustratie en ontgoocheling. Het eerste houten zitbankje werd vernield, het tweede is sinds vorig weekend spoorloos ‘verdwenen’. Of er ooit nog een derde komt, is vandaag hoogst onzeker.
Buurtinitiatief sinds 2022
Toen het woonerf in 2022 werd opengesteld, zagen de bewoners het meteen als méér dan zomaar een straat. Het moest een plek worden waar buren elkaar ontmoeten, waar kinderen veilig spelen en waar even halt houden vanzelfsprekend is.
Het idee om een houten zitbankje te plaatsen, komende van garage Badisco aan de linkerkant, achter de paaltjes, kreeg al snel brede steun bij de ongeveer zeventig bewoners.
Het lokaal bestuur stond echter niet te springen voor het initiatief. Uiteindelijk kwam er groen licht, maar onder één duidelijke voorwaarde: het bankje mocht niet verankerd worden in de straatbedekking. De buurt legde samen een som geld bij elkaar voor de aankoop van het hout en het materiaal, en een handige Harry uit de straat nam de constructie voor zijn rekening.
Een praatbankje, zomer en winter
Het bankje groeide uit tot een echte ontmoetingsplek. “En het werd gebruikt, zomer en winter. Een praatbankje. Centraal geplaatst in de straat,” vertelt bewoonster Lien.
Het eenvoudige houten zitbankje werd een symbool van verbondenheid in het woonerf. Even neerzitten voor een babbel, toezicht houden op spelende kinderen of gewoon genieten van een moment rust: het hoorde er allemaal bij.
Eerste keer: duidelijke vernieling
Lang duurde het idyllische verhaal echter niet. Op een dag troffen de bewoners het bankje beschadigd aan. Het zitgedeelte was kapot, terwijl de leuning intact bleef. “Het wees op vernieling. Was het een auto geweest, het zou helemaal in de prak gereden zijn. We wisten niet wie en waarom,” aldus Lien.
De ontgoocheling was groot, maar de solidariteit evenzeer. Opnieuw werd er een inzameling georganiseerd voor een nieuw exemplaar. De respons was positief, het enthousiasme groot. Het tweede bankje kreeg opnieuw een centrale plaats in het woonerf.
Tweede keer: spoorloos verdwenen
Tot vorig weekend. “De bank was gewoon weg op een ochtend. We kunnen niets anders bedenken dan meegenomen. Hups, camionette in.”
Dit keer geen zichtbare schade, geen brokstukken, geen sporen. Gewoon weg. De verdwijning laat de bewoners met meer vragen dan antwoorden achter. Wie doet zoiets? En waarom?
Twijfel over een derde poging
Twee keer investeerden de bewoners tijd, geld en energie in hun buurtproject. Twee keer liep het fout. De bereidheid om een derde keer hetzelfde traject af te leggen, is dan ook niet vanzelfsprekend. “Of er nu een derde komt? We zien het efkens niet zitten,” besluit Lien.
Wat ooit begon als een eenvoudig houten zitbankje, groeide uit tot een symbool van buurtzin — en nu ook van kwetsbaarheid. Of het woonerf aan de Serskampsteenweg opnieuw een praatbankje zal krijgen, hangt niet alleen af van geld of praktische haalbaarheid, maar vooral van de vraag of het geloof in collectieve inspanningen sterk genoeg blijft om een derde tegenslag te trotseren.
