Wat maakt de Vlaming Vlaming? Wie is hij, zij of hen, en vooral: waar komt dat typische mengsel van eigenzinnigheid, nuchterheid en lichte chaos vandaan? Het zijn vragen die tijdens de regering Jambon I zó relevant werden geacht dat ze in de schoot van de Vlaamse regering uitmondden in het idee van een heuse Vlaamse Canon – een poging om onze identiteit, geschiedenis en cultuur te vatten in een overzichtelijk geheel.
Maar niet iedereen wilde wachten op officiële commissies of academische consensus. Stijn Van der Stockt en wijlen Geert Stadeus besloten het heft in eigen handen te nemen. Niet vanuit droge theorie, maar vanuit buikgevoel, observatie en vooral veel humor. Het resultaat: De Vlaamse Canon – een aanzet tot, een eigenzinnige encyclopedie van Vlaamse zeden, gewoonten en culturele kronkels.
Een alfabet van Vlaamse ziel en zaligheid
In hun lezing nemen ze het publiek mee op een speelse tocht door het alfabet van de Vlaamse identiteit. Van A tot Z wordt de kijk op “het Vlaams zijn” opengetrokken, vaak met een knipoog, soms met een steek onder water, maar altijd met een grote portie herkenbaarheid.
Onderwerpen als Aperitieven, Breugel en Cyclocross passeren als bijna vanzelfsprekende pijlers van het Vlaamse bestaan. Daarna wordt het spannender en onvoorspelbaarder met hoofdstukken als XTC, Yogasnuivers en zelfs Zillion – verwijzingen die tonen hoe breed en soms tegenstrijdig het beeld van Vlaanderen kan zijn.
De grote vraag – wie zijn we eigenlijk? – blijft na afloop misschien even ongrijpbaar als ervoor. Maar dat lijkt net de bedoeling. De lezing wil geen definitieve antwoorden geven, wel herkenning oproepen en vooral: het publiek laten lachen met zichzelf.
Stijn Van der Stockt: satire als spiegel
Stijn Van der Stockt is al meer dan vijftien jaar actief in de televisiewereld, maar profileert zich in de eerste plaats als satiricus. Hij is de bezieler van de website De Raaskalderij en dook in het programma Iedereen Beroemd op als “De Coach”, waar hij met scherpe observaties de actualiteit fileerde.
Met zijn rubriek Homo Flandriens onderzocht hij de Vlaamse cultuur met een bijna antropologische blik, alsof hij een Britse buitenstaander was die een vreemd volk bestudeert – en precies daarin lag de humor. Ook muzikaal liet hij zich niet onbetuigd als frontman van de gelegenheidsband De Vlaamse Kanonnen, waarmee hij de Vlaamse identiteit bezong en tegelijk onderuithaalde.
Samen met wijlen Geert Stadeus schreef hij De Vlaamse Canon, een aanzet tot, een boek dat eerder vragen oproept dan antwoorden geeft, maar net daardoor blijft hangen.
Muzikale omlijsting met een klassieke toets
De lezing wordt extra gedragen door muziek van Duo Markey, dat met klarinet, saxofoon en piano een toegankelijke klassieke toets toevoegt aan de vertelling. Hun intermezzo’s zorgen voor ademruimte tussen de humoristische observaties en culturele reflecties, en versterken zo de sfeer van een avond die evenveel ontspant als prikkelt.
Wetteren Feest! als decor van Vlaamse fierheid
De lezing maakt deel uit van het grotere kader van Wetteren Feest!, dat op de Vlaamse Feestdag het centrum van de stad omtovert tot een bruisende ontmoetingsplek. Het evenement vindt plaats op het Wim De Craeneplein, dat voor de gelegenheid wordt ingericht als sfeervol feestplein waar muziek, ontmoeting en ontspanning centraal staan.
Wim De Craeneplein wordt zo opnieuw het kloppend hart van de viering, met gratis toegang, eet- en drankstanden en een programma dat jong en oud samenbrengt.
Een avond vol muziek, humor en herkenning
Het programma van Wetteren Feest! bouwt de sfeer geleidelijk op:
- RIBBEBEATS (16.30 uur) brengt een energieke familievoorstelling waarin kinderen én volwassenen worden meegenomen in een muzikaal avontuur vol meezingmomenten en beweging.
- BEAU4 (18.15 uur) zorgt voor een mix van pop, rock en herkenbare covers, aangevuld met eigen werk en een stevige portie podiumenergie.
- Brass Party (20.30 uur) sluit de avond af met een explosie van koperblazers en ritme, een live-ervaring die elk plein in beweging zet.
De dag eindigt om 22.00 uur, maar de bedoeling is duidelijk: niet zomaar een feestdag vieren, maar een gemeenschap samenbrengen rond muziek, humor en een vleugje zelfreflectie.
Vlaanderen in een notendop – of toch niet
Of de Vlaamse Canon nu echt een definitief antwoord biedt op de vraag “wat is Vlaanderen?”, blijft twijfelachtig. Maar misschien is dat net de kracht ervan: een identiteit die niet vastligt, maar voortdurend beweegt tussen traditie en satire, tussen ernst en plezier, tussen Bruegel en Brass Party.
En als je onderweg een paar keer luid hebt gelachen, dan is er alvast één deel van de Vlaamse ziel perfect begrepen.
