Afgelopen vrijdag maakte Belgisch kampioen bij de eliterenners zonder contract Elias Van Breussegem opnieuw zijn opwachting in competitieverband. De renner stond aan de start van het avondcriterium in Handzame, een wedstrijd waar hij vorig jaar nog wist te winnen. Op het eerste gezicht leek het een gewone comeback, maar achter die start schuilt een bijzonder zwaar en emotioneel verhaal. De voorbije maanden vocht Van Breussegem namelijk niet alleen tegen fysieke ongemakken, maar vooral tegen een intense mentale strijd die zijn leven volledig overhoop haalde. In een uitzonderlijk openhartige getuigenis vertelt hij over paniekaanvallen, angst, onzekerheid, steun van familie en vrienden, en de lange weg terug naar zichzelf.
Een onverklaarbare mentale crash in Tenerife
Voor Elias begon de moeilijke periode tijdens een stage in Tenerife met zijn ploeg. Wat een gewone trainingsreis moest worden, veranderde onverwacht in een traumatische ervaring. “Ik heb samen met de psycholoog en de dokter achter een reden gezocht van de oorzaak, maar niet echt tot een conclusie gekomen waaraan het zou liggen,” vertelt hij. “We waren één dag in Tenerife met de ploeg en we gingen iets eten in een restaurant. Op weg naar dat restaurant werd ik ineens mega paniekerig omdat ik me raar voelde.”
Wat daarna gebeurde, was voor hem totaal onbekend terrein. De symptomen kwamen plots en met volle kracht. “Dat is een gevoel dat je niet kan uitleggen als je dat nooit gehad hebt als persoon. Duizeligheid, zweten, hoge ademhaling en hartslag, een gevoel van duizend kilo op je borstkas en schouders.”
De dagen die volgden waren bijzonder zwaar. In plaats van een productieve stage belandde hij in een neerwaartse spiraal. “Ik ben daar de overige zeven dagen nog heel slecht geweest en vaak op de hotelkamer gebleven. Soms ging ik mee fietsen, maar dan begon het op training ook al.”
Van topsporter naar angst voor de angst
Eenmaal terug in België hoopte Elias dat het gevoel zou verdwijnen, maar het tegenovergestelde gebeurde. De klachten werden erger. “Eens ik de reis naar België overleefd had, zocht ik hulp en probeerde ik toch verder te doen, maar telkens werd het slechter en slechter tot op het punt dat ik niet meer buiten kon komen.”
Hij beschrijft een fenomeen dat door psychologen vaak “angst voor de angst” wordt genoemd: de constante vrees dat een nieuwe aanval zich elk moment kan aandienen. “Angst voor de angst noemen ze dat ook wel.”
Die mentale strijd had ook een enorme impact op zijn sportieve leven. Trainen werd moeilijker, wedstrijden rijden nog meer. “Trainen deed ik al minder. Ik wou nog wedstrijden rijden, maar dat begon ook slechter te gaan mentaal, met veel klachten.”
Wat het extra frustrerend maakte, was dat zijn fysieke conditie eigenlijk uitstekend was. “De vorm was op zich goed en begon zelfs heel goed te worden, maar je kiest je gedachten op dat moment niet. Vluchten naar een veilige omgeving was mijn enige optie.”
Dieptepunt net voor zijn verjaardag
Net voor zijn verjaardag bereikte Elias het absolute dieptepunt. Hij besefte dat verdere professionele hulp noodzakelijk was. “Net voor mijn verjaardag was het dieptepunt en toen heb ik verdere stappen ondernomen in overleg met dokter en psycholoog.”
In die periode werd de steun van zijn omgeving cruciaal. Familie, vrienden en vooral zijn vriendin speelden een onmisbare rol. “Ik kon ook steunen op mijn omgeving en familie/vrienden. Mijn vriendin ging er ook heel goed mee om en steunde mij enorm, zelfs al is het moeilijk te begrijpen voor die mensen en mij zo slecht te zien tegenover vroeger.”
Onverwachte steun van ploegmaat Octavio
Ook binnen zijn ploeg vond Elias een belangrijke steunpilaar in zijn Argentijnse ploegmaat Octavio. “Mijn Argentijnse ploegmaat Octavio logeert ondertussen bij mijn vader en zijn partner. Hij nam mij mee op sleeptouw op training.”
Zelfs wanneer Elias nog niet klaar was om te koersen, bleef hij verbonden met het peloton. “Ik ging anoniem op een rustige plaats staan om voor hen te supporteren in de wedstrijden. Dat heeft mij enorm geholpen en daar ben ik heel dankbaar voor.”
Zijn bewondering voor Octavio is groot, niet alleen als renner maar ook als mens. “Vandaag heeft hij zijn eerste wedstrijd gewonnen en ik geniet er bij wijze van spreken nog meer van dan dat ik zelf win, omdat ik hem dat echt gun. Het is een jonge gast die helemaal alleen aan de andere kant van de wereld op avontuur gaat, met veel maturiteit door het leven gaat en een fantastische kerel is. Chapeau.”
Ook fysieke problemen met de rug
Alsof de mentale strijd nog niet genoeg was, kreeg Elias ook af te rekenen met rugproblemen. “Met mijn rug heb ik inderdaad ook veel op de sukkel geweest, maar dat ging wat over door te rusten en geen wedstrijden te rijden.”
Tijdens zijn comeback in Handzame stak de pijn opnieuw de kop op. “Gisteren voelde ik de pijn weer opkomen na twintig minuten wedstrijd, maar ik doe mijn oefeningen nog steeds en ik zit er voorlopig niet mee in mijn gedachten. It is what it is.” Die houding typeert zijn huidige mindset: minder obsessief, meer accepterend.
De weg terug naar het normale leven
Ondanks alles ziet Elias eindelijk opnieuw licht aan het einde van de tunnel. “Nu voorlopig gaat het beter en meer en meer de goede, normale richting op. Ik ben tevreden met waar ik nu al sta ten opzichte van enige tijd geleden. Een wereld van verschil.”
Zijn gezondheid is momenteel stabiel en hij probeert dag per dag vooruitgang te boeken. “De gezondheid op zich is goed voor het moment, en ik neem het zoals het komt.”
Wat voor anderen vanzelfsprekend lijkt, voelt voor hem vandaag als een overwinning. “Ik blijf dingen doen die vroeger vanzelfsprekend waren en waar ik nu veel meer moeite mee heb. Dat gaat van sociaal contact, dingen doen, bepaalde situaties aangaan, trainen en beter worden, en hopelijk wat wedstrijden rijden tot het einde van het seizoen.”
Handzame als symbolische comeback
Zijn deelname aan het criterium in Handzame was allesbehalve toevallig. De wedstrijd heeft een speciale betekenis voor hem. “Ik ben in het avondcriterium te Handzame gestart, waar ik vorig jaar won.” Na zijn overwinning vorig jaar ontstond er een sterke band met de organisatoren, tevens eigenaars van frituur Fenix in Handzame: Ibe en Jelle.
Voor Elias telt woord houden zwaar door. “Ik had lange tijd geleden mijn woord gegeven om daar te starten, ook omdat het een tof en eerlijk criterium is, en omdat ik mijn beloftes altijd probeer na te komen.” De wedstrijd werd fysiek en mentaal bijzonder zwaar, maar hij haalde er vooral moed uit. “Fysiek was het heel lastig, mentaal ook, maar het is goed gelukt en daar trek ik mij aan op.”
Nieuwe bevestiging in Ursel: vijfde plaats geeft vertrouwen
Dat zijn herstel niet alleen mentaal maar ook sportief vooruitgaat, bewees Elias gisteren opnieuw in de wedstrijd in Ursel. Daar stond een koers van 110 kilometer op het programma, waarin hij knap als vijfde over de meet kwam.
“‘Ik stond met een goed gevoel aan de start en keek er wel naar uit,” vertelt hij. “Het was last minute beslist omdat het de laatste wedstrijd in België was voor Octavio, aangezien ze hem geen extra visum willen geven en hij noodgedwongen terug naar Argentinië moet. Ik wou er dus zeker bij zijn.”
Voor Elias was de wedstrijd veel meer dan een uitslag alleen. Vooral het gevoel tijdens de koers stemde hem bijzonder tevreden. “Ik heb geen last ervaren, ik kon er weer van genieten en kalm blijven, zo is het de max!”
Dat hij daarbovenop een topvijfplaats behaalde, maakte de dag compleet. “Mijn vijfde plaats is mooi meegenomen en daar ben ik zeer tevreden mee. Het was tenslotte een snelle wedstrijd. Er was een sterke ploeg aanwezig die goed samen gewerkt heeft en met resultaat naar huis gaat.” De prestatie in Ursel voelt als een belangrijke bevestiging dat de goede richting stilaan wordt ingezet.
Wedstrijden? Alleen als lichaam en geest het toelaten
Op dit moment ligt zijn prioriteit niet bij prestaties of uitslagen. “Op dit moment is mij beter voelen en dingen kunnen doen het belangrijkste.”
Toch voelt hij stilaan opnieuw de drang om te trainen en te koersen. “Ik krijg opnieuw zin om wedstrijden te rijden en om te trainen, doordat er meer positieve dan negatieve signalen zijn voorlopig en mij meer en meer lukt.”
Hij blijft wel bijzonder voorzichtig. “Ik doe het heel rustig aan en luister naar mijn lichaam om niks te forceren.” De steun uit zijn omgeving blijft een belangrijke factor.
“Ik kreeg en krijg zeer veel steun en begrip uit mijn omgeving en dat doet deugd. Ook al is het moeilijk om dat gevoel uit te leggen en te begrijpen voor iedereen.”
BK tijdrijden in Maarkedal zonder druk
Wat de komende weken betreft, is er voorlopig nog weinig vastgelegd. “Voorlopig staat er niks gepland. Ik wou eerst wat trainen en een stevige basis leggen.” Maar hij kent zichzelf goed genoeg om te weten dat het competitieve vuur snel opnieuw kan oplaaien. “Het kan snel veranderen en het competitiebeest zal wel naar boven komen.”
Ondertussen haalt hij veel voldoening uit het ondersteunen van zijn ploeg. “Ik haal er veel voldoening uit om de ploeg te zien presteren en ze te helpen waar ik kan.” Eén wedstrijd staat wel al op de agenda: het Belgisch kampioenschap tijdrijden in Maarkedal. “Op het BK TT in Maarkedal zal ik starten, zonder enige verwachtingen of druk.”
Voor hem primeert de beleving. “Zeker in eigen buurt, en om deel te nemen aan een kampioenschap is altijd tof en geeft een speciaal gevoel.” Hij beseft dat topprestaties voorlopig niet realistisch zijn. “Ik begrijp maar al te goed dat ik niet ineens kan presteren en voor de prijzen mee kan doen, maar ik geniet ervan en dat is het voornaamste.”
Besluit
Over zijn toekomst in het peloton wil Elias voorlopig nog geen uitspraken doen. De gebeurtenissen van de voorbije maanden hebben zijn kijk op het leven fundamenteel veranderd. “Daar heb ik nog geen flauw idee over en denk ik zeker nog niet aan.”
Zijn slotwoorden vatten perfect samen hoe ingrijpend deze periode is geweest. “Als je ziet hoe snel ik ineens slecht was en van levensgenieter, zonder stress of druk, in die negatieve, paniekerige en depressieve spiraal geraakt ben, bekijk je de dingen wel anders nu en sta je nuchterder tegenover de dingen.”
Het verhaal van Elias Van Breussegem gaat vandaag over veel meer dan koers alleen. Zijn vijfde plaats in Ursel bewijst dat de benen stilaan opnieuw spreken, maar vooral dat zijn mentale herstel stap voor stap vooruitgaat. Niet de kampioenentrui, de overwinningen of de podiumplaatsen bepalen nu zijn waarde, maar de moed om elke dag opnieuw vooruit te gaan. Zijn comeback is daarmee niet enkel een sportief verhaal, maar vooral een menselijk verhaal van veerkracht, kwetsbaarheid en hoop.
