Acht onbekende Vlamingen worden in het nieuwe Play-programma Alone gedropt in de ongerepte wildernis van Finland. Zonder cameraploeg – filmen doen ze zelf – en met slechts een beperkt aantal hulpmiddelen, proberen ze het zo lang mogelijk vol te houden. Helemaal alleen. Onder de kandidaten bevinden zich drie inwoners uit onze regio: Suzan (33) en Lenz (37) uit Herzele en Stanley (24) uit Lede. Zij blikken terug op een ervaring die hun leven blijvend veranderde.
Lenz (39) – Herzele.
“Ik leef niet meer naar de klok, maar naar het licht”
Voor Lenz was deelnemen geen bevlieging, maar een doel waar hij meer dan een decennium naar toeleefde. “Ik volgde al jaren de Amerikaanse seizoenen,” vertelt hij. “Toen ik hoorde dat er eindelijk een Vlaamse versie kwam, heb ik me diezelfde dag nog ingeschreven. Ik wachtte hier elf jaar op.”
Bushcraft is al lang een rode draad in zijn leven. Zijn drang naar onafhankelijkheid ontstond uit een moeilijke jeugd. Op zijn achttiende liftte hij met rugzak doorheen Europa. “Dat was geen avontuur, dat was noodzaak. Ik moest overleven. Zo heb ik geleerd wat het betekent om volledig op jezelf aangewezen te zijn.”
Hoewel Finland fysiek veeleisend was, noemt hij het vooral een mentale expeditie.
“Alone was één grote spiegel. Ik ben als een ander mens teruggekeerd. Ik leefde vroeger volgens de klok, nu leef ik volgens het ritme van het licht, van de natuur. Dat eenvoudiger leven heeft me rust gebracht… maar ook dingen gekost. Finland heeft me veranderd: ik ontdekte dat ik met minder meer kan zijn. En ja, dat heeft zelfs mijn relatie gekost.”
De honger naar vrijheid en eenvoud liet hem niet meer los. “In maart ben ik nog een maand gaan kamperen. Off-grid. Ik kon het niet missen. Als je me vraagt of ik opnieuw zou meedoen? Zonder aarzelen.”
Stanley (24) – Lede
“De mentale strijd is zwaarder dan de honger”
Voor Stanley was Alone een persoonlijke test. “Mijn vader was paracommando,” legt hij uit. “Ik heb dat niet gedaan, dus dit was mijn kans om te tonen wat ik kon.”
Hij bereidde zich uitzonderlijk grondig voor: bushcraftcursussen, technieken om te vissen en vuur te maken… “Alles wat ik kon leren, heb ik geleerd. Maar op één ding kun je je niet voorbereiden: écht alleen zijn.”
De realiteit sloeg al in vanaf de eerste minuut. “Ik werd gedropt tussen rotsen, nergens een vlak stuk om mijn shelter te bouwen. En dan komt dat stemmetje in je hoofd: Wat doe ik hier? Maar je begint, steen per steen, en plots ben je bezig met overleven. De ene minuut voel je je onoverwinnelijk, de volgende zakt alles in. Die stemmingwissels zijn keihard.”
Het doden van zijn eerste vis was een kantelmoment. “In België gooi ik ze altijd terug. Maar daar móést ik eten. Na lang zonder voedsel denk je niet meer na. Honger verandert je.”
De nachten bleken het zwaarst. “Daar zitten beren en wolven. Ik sliep met een mes in mijn hand en een vuurpijl naast me. Er is een SOS-knop, maar die wil je nooit indrukken.”
Toch kijkt hij nu met dankbaarheid terug. “Ik heb geleerd dat mentale kracht sterker is dan fysieke. Als je hoofd zegt ‘het is genoeg’, dan volgt je lichaam. Maar als je doorbijt, ga je het kleine opnieuw waarderen. Het gekke is: daar denk je soms ‘Ik wil naar huis’, en eens thuis denk je: ‘Ik wil terug’.”
Suzan (33) – Herzele.
“Ik wilde weten hoe ver ik kon gaan – en dat viel mee”
Suzan kwam eerder toevallig in het avontuur terecht. “Vrienden van mij runnen een outdoor school,” vertelt ze. “Zij kregen de oproep voor kandidaten. Mijn man Ronald wilde zich inschrijven, maar hij moest net een knieoperatie ondergaan. Toen zeiden ze: ‘En jij dan?’ Zo is het begonnen.”
Bushcraft was haar niet onbekend, vooral de meer primitieve kant ervan trok haar aan.
“Ik vind het fascinerend om dingen helemaal zelf te maken: touw van natuurlijke vezels, messen uit bot, leven zonder tools. Dat gevoel van volledige autonomie.”
Toch was de combinatie met televisie even slikken. “De uitdaging zelf sprak me aan, maar dat filmen… daar had ik schrik voor. Uiteindelijk dacht ik: ik probeer het gewoon. Eenmaal daar verdween die twijfel.”
Maar zelfs voor iemand die houdt van stilte, werd het isolement zwaar. “Je kan met niemand overleggen, je moet álles zelf beslissen. Dat is het echte mentale spel: omgaan met je gedachten én met de twijfel die daarvan komt.”
Volgens Suzan onderscheidt Alone zich juist daarom van klassieke survivalprogramma’s.
“Mensen denken dat het draait om vuur maken en voedsel vinden, maar dat is maar een deel. Het mentale stuk is véél belangrijker. Die eenzaamheid kan je niet oefenen. Die moet je daar doorleven.”
En dan was er nog het filmen zelf: “Dat was frustrerend. Alles duurt vier keer langer. Maar het hoort erbij: zonder camera ben je geen deelnemer aan Alone.”
Ze noemt zichzelf na haar deelname nog steeds geen avonturier. “Het klinkt misschien vreemd, maar ik zoek avontuur niet. Avontuur vindt mij. Maar als ik er eenmaal in zit, ga ik er natuurlijk helemaal voor.”
Meer dan een survivalprogramma.
Wat begon als een televisieformat, werd voor deze drie streekgenoten een levensles. Geen van hen heeft het vooral over technieken, voedsel of schuilplaatsen — telkens komt de mentale impact op de eerste plaats.
Ze keerden terug met iets wat je niet in de winkel koopt of in boeken leest:
- een diepere waardering voor eenvoud,
•een hernieuwde band met de natuur,
• en een nieuwe blik op wat ‘genoeg’ is.
Of ze opnieuw zouden gaan? Bij Lenz is het antwoord volmondig ja.
Stanley twijfelt, maar voelt de roep van de wildernis.
Suzan glimlacht en zegt: “Laat het avontuur maar beslissen.”
Eén ding is zeker: Alone laat niemand onberoerd — niet de deelnemers, en binnenkort ongetwijfeld ook de kijkers.
