Het was even slikken in de feestzaal van basisschool Sint-Vincentius in Aaigem. Oma’s en opa’s zaten dicht op elkaar, de kleuters stonden te popelen op het podium en bij wie goed keek, werd hier en daar een traantje weggepinkt. Het jaarlijkse grootouderfeest stond dit jaar helemaal in het teken van ‘Kruip maar dichterbij’.
Met een grote boekenkast als rode draad koos de school voor een andere aanpak dan voorheen. In plaats van een reeks afzonderlijke optredens presenteerden de kleuters één doorlopend verhaal, waarbij voor elk hoofdstuk een nieuw boek uit de kast werd gehaald. Daardoor mochten de kleuters meerdere keren het podium op.
Directeur Lies De Jaeger nam de hoofdrol van de voorstelling voor haar rekening en nodigde telkens enkele kinderen uit om samen met haar een boek te ontdekken. Van grappige kinderverhalen en poëzie tot de Bijbel en zelfs een fotoalbum: elk boek kreeg een eigen invulling in de vorm van zang, dans of toneel.
“We wilden de speciale banden tussen grootouders en kleinkinderen in de kijker plaatsen. Samen een boek lezen, in de zetel kruipen of gewoon tijd voor elkaar maken: het zijn vaak die kleine momenten die later de mooiste herinneringen worden”, legt de directeur uit als motivatie voor het gekozen thema.
Het fotoalbum: een lichtje voor de afwezigen
Toen het fotoalbum werd opengeslagen, viel er een golf van stilte in de zaal, alsof een zwart gat al het lawaai wegzoog. Met kleine lichtjes stonden de kinderen stil bij de oma’s en opa’s die er niet meer bij kunnen zijn. Het werd een bijzonder ingetogen moment tussen alle vrolijkheid.
De Jaeger verklaart dit als een bewust moment om “ruimte te maken voor grootouders die er niet meer zijn, maar in de herinneringen van onze kinderen en hun families blijven verder leven. Op hun eigen manier maken ook zij deel uit van ons verhaal.”
Met opbeurende muziek en vrolijke dansjes keerde de feeststemming daarna terug als een vloedgolf die iedereen overspoelde. Ook de kleuters genoten zichtbaar van hun optreden voor familie en vrienden.
Veel meer dan oppassen
Het feest was vooral bedoeld als een welgemeend dankjewel aan de grootouders. “Grootouders zijn meer dan mensen die af en toe op de kleinkinderen passen”, vindt de directeur. “Ze luisteren, moedigen aan, troosten en verwennen af en toe eens extra. Ze geven kinderen het gevoel dat ze altijd ergens terechtkunnen. Soms geloven ze zelfs meer in hun kleinkind dan het kind zelf op dat moment. Dat is ontzettend waardevol.”
De voorstelling eindigde met het lied ‘Bij jou voel ik me thuis’. Het vormde een laatste, warme boodschap van de kleuters aan hun oma’s en opa’s: bij jullie is er altijd een warm plekje om wat dichterbij te kruipen. Nadien werd er onder het genot van koffie en taart nog lang nagepraat. Grootouders en kleinkinderen genoten samen na van de gezellige middag.
Voor Lies De Jaeger was het meteen duidelijk waarom de school dit feest blijft organiseren. “Als je ziet hoeveel grootouders er waren en hoe trots de kinderen op het podium stonden, dan weet je het. Zulke momenten brengen mensen dichter bij elkaar. En dat was precies wat we wilden.”

