Voor velen zou een tweede plaats op zowel het Belgisch kampioenschap tijdrijden als het Provinciaal kampioenschap al een reden zijn om tevreden terug te blikken. Voor de ambitieuze eerstejaars nieuweling Lars Villers (15) ligt de lat echter een stuk hoger. De jonge renner had zijn zinnen volledig gezet op de kampioenschappen en droomde luidop van een titel. In plaats daarvan moest hij zich tweemaal tevreden stellen met zilver: eerst in Maarkedal op het BK tijdrijden, daarna in Munte op het provinciaal kampioenschap.
Toch overheerst niet de teleurstelling, maar wel de vastberadenheid. Villers beseft dat deze ereplaatsen het bewijs zijn van zijn niveau en ziet de komende weken als hét moment om revanche te nemen. Met een druk en aantrekkelijk wedstrijdprogramma in het vooruitzicht wil hij tonen dat zijn topvorm nog in stijgende lijn zit.
Net naast de Belgische titel in Maarkedal
Het Belgisch kampioenschap tijdrijden in Maarkedal was één van de grote doelen van het seizoen voor Lars Villers. De jonge coureur leefde naar die afspraak toe met de bedoeling om voluit voor de nationale titel te gaan. Toch voelde hij voor de start al dat niet alles perfect zat.
“Mijn doel was uiteraard om in het Belgisch kampioenschap tijdrijden voor de overwinning te rijden. Voor de wedstrijd had ik echter niet het beste gevoel in de benen, en dat bleek ook tijdens de koers. Superbenen heb je nu eenmaal niet op bestelling.”
Ondanks dat mindere gevoel begon Villers bijzonder sterk aan zijn race tegen de klok. Na de klim zat hij op amper één seconde van topfavoriet Eliot Siegers, wat aantoonde dat hij perfect mee was in de strijd om goud. Maar in een discipline waarin elke seconde telt, kan één foutje fataal zijn. “In de eerste bocht van de afdaling ging ik iets te fel, waardoor mijn achterwiel even slipte en ik kort van de weg raakte. Daardoor verloor ik enkele seconden.”
Die slipper betekende een flinke aderlating, maar Villers liet het hoofd niet hangen. Hij bleef vol doorgaan tot aan de meet en vocht voor elke meter. Uiteindelijk strandde hij op ongeveer zes seconden van winnaar Eliot Siegers.
Na afloop overheerste logischerwijze even de ontgoocheling. Een titel leek immers binnen bereik. Maar met wat afstand kon de jonge renner zijn prestatie beter inschatten. “Na de wedstrijd was ik toch wat ontgoocheld, maar na verloop van tijd kon ik mijn prestatie beter relativeren en was ik best tevreden. Het parcours van vorig jaar in Zolder lag me duidelijk beter dan het bochtige parcours hier in Maarkedal.”
Ook in Munte opnieuw tweede
Na zijn zilveren medaille op het BK trok Villers met maar één doel naar Munte: provinciaal kampioen worden. Hij gold als topfavoriet, maar wist vooraf al dat het geen eenvoudige opdracht zou worden.
“Na mijn tweede plaats op het BK wou ik absoluut winnen in Munte op het provinciaal kampioenschap. Als topfavoriet, en op een parcours dat niet selectief genoeg was om de koers echt hard te maken, wist ik dat het geen eenvoudige opdracht zou worden.”
Daar kwam nog bij dat Villers geïsoleerd aan de start stond, terwijl andere ploegen met een ruime delegatie verschenen. “Sommige ploegen stonden bovendien met zeven à acht renners aan de start, terwijl ik alleen was, wat zeker niet in mijn voordeel speelde.”
Dat numerieke overwicht speelde tijdens de wedstrijd duidelijk mee. Villers probeerde verschillende keren aan te vallen, maar kreeg telkens weinig ruimte. Toen Mats Becque en Maico De Creamer wegreden, volgde een cruciaal moment. “Ik reageerde niet meteen en ze bouwden snel een voorsprong van dertig seconden uit. Dat was een serieuze domper.”
Sterke remonte, maar titel glipt weg
Waar veel renners na zo’n situatie zouden twijfelen, koos Villers opnieuw voor de aanval. Op twee ronden van het einde nam hij zelf het heft in handen en reed eigenhandig de kloof dicht op de leiders. Een indrukwekkende inspanning die veel krachten kostte.
Toch kwam er nog een beslissende demarrage. Enkele kilometers van de finish ging Louis Meul ervandoor. “Op dat moment had ik net niet de benen om meteen te reageren.” Villers probeerde daarna in de sprint nog alles recht te zetten, maar de inspanningen van voordien lieten zich voelen. Hij strandde op vier seconden van de overwinning.
“Louis Meul werd provinciaal kampioen, waarvoor mijn felicitaties. Zelf moest ik opnieuw tevreden zijn met een tweede plaats, al blijft dat natuurlijk niet hetzelfde als een titel.” Opnieuw zilver dus, opnieuw net niet. Maar tegelijk bewees Villers dat hij fysiek en mentaal tot de absolute top van zijn leeftijdscategorie behoort.
Veel ambitie voor de komende weken
De jonge renner hoeft niet lang stil te staan bij die gemiste kansen, want het programma oogt bijzonder aantrekkelijk. De komende weken volgen verschillende prestigieuze wedstrijden waarin hij zich opnieuw wil tonen:
- 10 mei: Flanders Fields (Katjeskoers)
- 14 mei: Kampioenschap van Vlaanderen in Elverdinge
- 17 mei: Omloop van de Groentestreek in Sint-Katelijne-Waver
- 24 mei: Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde
- 30 mei: 2-daagse van Vermarc in Rotselaar en Pellenberg
Villers kijkt met vertrouwen vooruit. “Ik kijk er enorm naar uit om de komende weken opnieuw het beste van mezelf te geven in deze wedstrijden. Het zijn stuk voor stuk mooie kansen om me te tonen en verder te groeien.” Hij voelt bovendien dat zijn conditie nog beter wordt. “Met de vorm die stilaan nog beter wordt, hoop ik hier en daar een top 5-plaats mee te nemen. Tegelijk wil ik vooral elke koers met een goed gevoel afsluiten en het maximale uit mezelf halen. Laat de koersen maar komen.”
Besluit
Twee tweede plaatsen op kampioenschappen kunnen hard aankomen voor een renner die op winst mikt, maar bij Lars Villers overheerst vooral de honger naar meer. Zijn prestaties in Maarkedal en Munte tonen dat hij op hoog niveau meedraait en dat een overwinning slechts een kwestie van tijd lijkt.
Met talent, zelfkritiek en een duidelijke winnaarsmentaliteit beschikt de jonge coureur over alle ingrediënten om de komende weken opnieuw vooraan mee te strijden. De zilveren medailles van vandaag kunnen wel eens de brandstof worden voor gouden momenten morgen.
