Het Belgisch kampioenschap baanwielrennen bij de juniores is uitgedraaid op een ware triomftocht voor Sune De Valck. Wat vooraf begon met een duidelijke focus op één titel, mondde uit in een indrukwekkende oogst aan kampioenstruien. De Ternattenaar bevestigde zijn status als veelzijdige en koersintelligente renner door op de piste niet alleen te domineren, maar ook te imponeren met maturiteit, overzicht en aanvalslust. Met Belgische titels in het omnium, scratch, afvalling en ploegkoers, aangevuld met podiumplaatsen en sterke prestaties in andere disciplines, mag De Valck terugblikken op een kampioenschap dat zijn ambities kracht bijzet richting de toekomst.
Omnium als fundament van het succes.
Vooraf was Sune De Valck duidelijk in zijn ambities: het omnium was zijn hoofddoel. Die discipline, waarin regelmaat, koersinzicht en uithouding samenkomen, ligt hem het best. Vorige week al legde hij de basis voor zijn uitzonderlijke kampioenschap door zich tot Belgisch kampioen te kronen.
“Het omnium was voor mij persoonlijk het belangrijkste onderdeel,” klinkt het. “Ik kon de wedstrijd goed controleren en uiteindelijk overtuigend afmaken. Deze overwinning betekende enorm veel voor mij.”
Met die eerste titel op zak veranderde ook de mindset: wat volgde, werd een bonus. Maar wie De Valck kent, weet dat ‘bonus’ bij hem nooit synoniem staat voor vrijblijvendheid.
Goud in de scratch na een tactische koers.
In de scratch liet De Valck meteen zien dat hij ook in een meer explosieve wedstrijd zijn mannetje staat. De koers kende een nerveus begin, met meerdere aanvalspogingen en dreiging van een winstronde door tegenstanders. “Van in het begin waren er aanvalspogingen. Bijna konden enkele tegenstanders een winstronde nemen, maar net op tijd kon het tij gekeerd worden,” blikt hij terug. “Latere aanvalspogingen konden wel vrij snel ongedaan gemaakt worden. Uiteindelijk draaide alles uit op een sprint en kon ik mijn tweede titel binnenhalen.”
Het was een overwinning die niet alleen kracht, maar vooral timing en rust vereiste. Eigenschappen die De Valck op jonge leeftijd al opmerkelijk goed beheerst.
Afvalling vol spanning en mentale scherpte.
Met het vertrouwen van twee titels op zak begon De Valck aan de afvalling, een discipline die bekendstaat om zijn zenuwslopende karakter. Dat bleek ook nu. “Die afvalling werd een verhaal op zich,” lacht hij. “Ik moest opletten, want ik lag er bijna als eerste uit. Het was blijkbaar niet zo eenvoudig om de focus te bewaren.”
Een herstart na een leegloper bij een concurrent zorgde voor extra spanning. “Ik denk dat ik mijn bed niet zou hebben gezien als ik er als eerste was uitgevlogen,” grapt hij. Uiteindelijk hield hij het hoofd koel en trok hij opnieuw aan het langste eind. Een derde Belgische titel was een feit. “Dit is een discipline waarin de sterkste renner meestal wint, en ik ben tevreden dat ik dit goed kon afronden.”
Zilver in de achtervolging, zonder frustratie.
De enige discipline waarin De Valck het goud moest laten, was de 3 km individuele achtervolging. Daar moest hij zijn meerdere erkennen in Sander Willems. “In de achtervolging moest ik vrede nemen met het zilver. Sander Willems was gewoon sterker, daar kan je mee leven,” klinkt het sportief. “Eruit geknikkerd worden door een onoplettendheid had ik veel erger gevonden.”
Toch was het ook hier geen kansloze strijd. “Sander probeerde me op het einde nog te verrassen, maar toen reageerde ik wel attent.” Het zilver voelde dan ook niet als een nederlaag, maar als een logisch resultaat in een discipline waarin hij nog kan groeien.
Ploegkoers: aanval en vriendschap hand in hand.
In de ploegkoers vormde De Valck een duo met Siebe Oliviers, niet alleen een ploegmaat maar ook zijn beste maat. De wedstrijd begon met verwachte aanvalslust van andere duo’s.
“Cedric Van Gysel en Arne Vanderlinden hebben de gewoonte om snel aan te vallen en punten te sprokkelen, dat was normaal,” analyseert De Valck. Toen Finn Tanghe en Matthias Bogaert een halve ronde pakten, ging de alarmbel af.
“Dat was een waarschuwing. Daarom koos ik uiteindelijk met Siebe zelf voor de aanval en reden we de laatste twintig ronden solo.” Het resultaat: een dominante overwinning en een vierde Belgische titel. “Het was een bijzonder moment om met mijn beste maat over de finish te komen en samen te winnen.”
Nog honger naar meer.
Naast de reeds behaalde titels reed De Valck ook nog de kilometer tijdrit en de puntenkoers. In die laatste discipline toonde hij opnieuw zijn koersintelligentie. “In de puntenkoers probeerde ik vooral slim te koersen. Dankzij een goede eindsprint verzamelde ik voldoende punten om ook hier de overwinning te behalen.”
Over de kilometer blijft hij realistisch: “Dat is een onderdeel waarin ik momenteel nog tekortkom.” Een eerlijke zelfanalyse die past bij een renner met groeipotentieel.
Conclusie.
Met een indrukwekkende reeks prestaties heeft Sune De Valck het Belgisch kampioenschap baanwielrennen bij de juniores naar zijn hand gezet. Meerdere Belgische titels, een zilveren medaille en sterke prestaties in alle disciplines onderstrepen zijn veelzijdigheid en ambitie.
“Ik ben heel tevreden met deze titels en ga deze lijn proberen door te trekken richting het wegseizoen,” besluit hij. “Ik verwacht dat ik een goed wegseizoen zal rijden en zou graag sterk presteren in het voorjaar.”
Na deze glansprestatie op de piste lijkt één conclusie onvermijdelijk: België heeft er bij de juniores een complete baanrenner bij, met de honger en het talent om ook op de weg zijn stempel te drukken.
Foto’s: Kyann Nuyts – www.cyclingbuzz.be
