Bambrugge stond het afgelopen weekend drie dagen lang volledig in het teken van de koers. De jaarlijkse wielerdriedaagse, georganiseerd door Bambrugge Sportief onder de bezielende leiding van voorzitter Guido De Rouck, bracht weer een schat aan emoties, koersverhalen, sportieve hoogtepunten en helaas ook een ernstige valpartij met zich mee. Ondanks die zwarte vlek op zaterdag blikt de organisatie terug op een bijzonder geslaagd evenement dat zowel in kwantiteit als kwaliteit opnieuw zijn plaats bevestigde op de Vlaamse wielerkalender.
Vrijdag: Vrouwelijke elite zorgt voor internationale uitstraling.
De aftrap van het weekend werd gegeven op vrijdagavond met de wedstrijd voor dames elite, een koers die de laatste jaren steeds meer internationale aantrekkingskracht krijgt. Dat bleek ook dit jaar, met een massale opkomst van liefst 147 rensters aan de startlijn in het dorpscentrum van Bambrugge. Onder hen Belgische talenten, vaste waarden uit de Vlaamse competitie, en buitenlandse toppers uit Nederland, Duitsland en zelfs de Verenigde Staten.
De koers zelf werd een ware uitputtingsslag over het bochtige, smalle en nerveuze parcours van 90 kilometer, verdeeld over 12 ronden van 7,5 kilometer. De snelheidsduivels hielden het tempo vanaf de start hoog, waardoor er al vroeg breuken ontstonden in het peloton. Uiteindelijk bleek de ervaren Nederlandse renster Nina Kessler de sterkste van het pak. Met een messcherpe versnelling liet ze haar metgezellen ter plaatse en hield ze knap stand tot aan de meet. Haar overwinning werd met gejuich onthaald, en voor de organisatie betekent haar naam een mooie toevoeging aan het palmares.
Een bijzondere vermelding ging ook uit naar Mieke Docx, de streekrenster uit Oordegem. Voor de start werd ze gehuldigd door Feestzaal De Oude Ter Oude Poste uit Haaltert, en haar prestaties stelden allerminst teleur.
“Het was met een groot enthousiasme dat ik aan de start stond van de wedstrijd die quasi in zijn achtertuin werd georganiseerd. “Ik had heel veel zin in de wedstrijd want het rondje is maar vijf kilometer van mij thuis in Oordegem, dus ik passeer heel vaak op die wegen”, klonk het achteraf. Die vertrouwdheid met het parcours gaf niet alleen extra motivatie, maar bood ook het voordeel van parcourskennis – al moest dat in de praktijk nog altijd worden omgezet in een goede koers.
Het eerste wedstrijduur verliep vrij gecontroleerd, tot iets voor halfweg koers plots een breuk ontstond. “Ik zag dat er een groep aan het wegrijden was. Ik zat op dat moment iets te ver, maar ik voelde meteen aan dat dit gevaarlijk zou worden. Dus heb ik niet getwijfeld en ben ik er achter gesprongen.” Die inspanning bleek niet min. Het vergde veel kracht en focus om de kloof te dichten, maar eens de aansluiting een feit was, kon hij even recupereren in het zog van de koplopers.
De samenwerking in de groep vooraan bleek bijzonder efficiënt. Al snel hadden ze een voorsprong van een halve minuut te pakken. In het peloton achter hen kwam er weinig georganiseerde reactie, waardoor de kopgroep zijn voorsprong stelselmatig kon uitbouwen. “We liepen uit tot drie minuten en dan weet je dat het peloton er niet meer zal bijkomen. Maar het betekende ook dat de finale open lag en er constant aanvallen zouden volgen.”
En zo geschiedde. In de laatste twee ronden werd het tempo opgeschroefd en gingen de renners elkaar almaar vaker bekampen in de hoop alleen weg te glippen of een kleine groep te vormen. “Dat maakte de finale best wel pittig”, gaf hij toe. “Ook in de laatste twee kilometer probeerde nog iemand weg te springen, waardoor een echte sprintvoorbereiding onmogelijk werd.”
Die chaotische slotfase, gecombineerd met het technische karakter van de laatste kilometer – met veel bochten en smalle wegen – speelde niet in zijn voordeel. “Door die bochten kwam ik op een klein gaatje te zitten en dan weet je dat echt sprinten er niet meer in zit. Ik werd uiteindelijk negende.” Toch overheerste na afloop de tevredenheid. “Ik ben best tevreden over mijn koers. Ik zat op de juiste momenten mee, voelde me sterk en was alert. Alleen die laatste kilometer had net iets beter gekund.”
Met het vertrouwen van een degelijke prestatie kijkt hij nu al uit naar de volgende koersen op zijn programma. “Komende wedstrijden zijn Drongen en Dudzele. Ik hoop daar opnieuw in de juiste vlucht te zitten en misschien deze keer nog een paar plaatsen beter te doen.”
Zaterdag: sportief spektakel overschaduwd door zware valpartij.
Zaterdag was voor velen de hoogdag van het weekend, met de wedstrijd voor elite zonder contract en beloften. 113 renners tekenden het startblad, waaronder ook buitenlandse delegaties met renners uit Noorwegen, Zweden, USA en Australië. Het parcours – technisch, met meerdere tempowisselingen en een lastig vals plat – zorgde ervoor dat het peloton al snel uit elkaar werd gereten.
De koers verliep aanvankelijk zonder incidenten, tot het in de zesde ronde gruwelijk fout ging. Op een onverklaarbare wijze kwam Stijn Cooreman (34, Steenhuffel) bijzonder zwaar ten val. Hij verloor de controle over het stuur en ging vol over kop. De koers werd onmiddellijk geneutraliseerd, en de hulpdiensten waren snel ter plaatse. De MUG-dienst en het ambulance verzorgden Cooreman meer dan een halfuur ter plaatse. De sfeer aan de aankomstlijn sloeg volledig om. Stijn werd uiteindelijk in stabiele toestand overgebracht naar het UZ Gent.
Stijn heeft zaterdagnamiddag zware verwondingen opgelopen, maar is intussen aan de betere hand. Volgens zijn vriendin Maja liep hij bij het incident een kaak- en schedelbasisfractuur op. Ook werd hij aan de wenkbrauw en de kin gehecht, en had hij over zijn hele lichaam tal van schaafwonden. “Hij wordt momenteel niet geopereerd. Hij is bij bewustzijn en goed aanspreekbaar, maar weet niet wat er gebeurd is, dus hij moet toch een tijdje buiten westen geweest zijn. Hij heeft geen bloed moeten krijgen, al bloeden aangezichtswonden natuurlijk altijd fel. Op dit moment ligt hij nog op de spoedafdeling, maar hij mag bijna naar een gewone kamer,” klonk het zaterdagavond nog.
Ondertussen is er gelukkig beter nieuws. Vandaag liet Maja weten dat Stijn het ziekenhuis inmiddels heeft mogen verlaten. Thuis wordt hij goed verzorgd. “Het zal even duren voor de wonden en de breuken genezen zijn, maar dat komt wel goed,” zegt ze hoopvol. Wij wensen Stijn veel beterschap en een vlot herstel toe.
Na lang overleg werd besloten de wedstrijd toch verder te zetten, met een ingekort programma van 12 ronden in plaats van de geplande 15. Het was de Noorse krachtpatser Peder Dahl Strand die zich na de hervatting ontpopte tot de te kloppen man. Met een demarrage vanaf de eerste ronde bouwde hij een voorsprong uit tot meer dan een minuut. De Zweedse kampioen Hugo Forsell sprintte naar plaats twee, en David Desmecht, de local hero uit Borsbeke, eindigde als knappe derde.
Maandag: laag deelnemersveld, maar ijzersterke finale.
De derde en afsluitende dag op maandag kende een kleinere opkomst: slechts 39 renners vonden hun weg naar de start van de eliterenners zonder contract en beloften. De lage opkomst was te wijten aan het overlappen met andere wedstrijden in de regio. Toch verschenen er enkele grote namen aan het vertrek, waaronder Elias Van Breussegem, de kersverse Belgische kampioen, die met zijn nationale trui veel bekijks kreeg.
Kenn Simon (31) uit Sint-Martens-Lierde heeft opnieuw toegeslagen. In Bambrugge schreef de renner van het Carbonbike-Giordana Cycling Team de maandagkoers op zijn naam. Na eerdere zeges in Maldegem-Kleit, Relegem en Borsbeke is het al de vierde overwinning van het seizoen voor de sterke Oost-Vlaming.
De koers in Bambrugge was voor velen een uitgelezen kans om zich te tonen na het drukke kampioenschapsweekend, en voor één renner in het bijzonder bleek het de ideale gelegenheid om revanche te nemen. Na een frustrerende dag op het Belgisch Kampioenschap, waar hij geen rol van betekenis kon spelen, liet hij vandaag in Bambrugge zien dat zijn vorm nog steeds uitstekend is. Met een slimme koers, veel lef en een krachtige aanval in de slotfase, kon hij solo over de streep rijden en zo zijn vierde overwinning van het seizoen op zijn naam schrijven.
“Het was even opjagen om op tijd aan de start te raken door de drukte op het werk”, klonk het eerlijk na afloop. “Maar ik koers altijd graag in Bambrugge. Het is een parcours dat me ligt, en met het iets kleinere deelnemersveld wist ik dat het een harde wedstrijd ging worden. Er mocht gewoonweg niet te veel ruimte worden gegeven, anders was het snel gedaan.”
Dat besef zat diep bij de renners, want meteen vanaf het begin lag het tempo bijzonder hoog. Een eerste ontsnapping van een tiental renners kreeg nauwelijks ademruimte en werd snel weer teruggehaald. Maar de toon was gezet: deze koers zou op de aanval beslist worden.
Niet veel later vormde zich een nieuwe kopgroep van acht, met daarin opnieuw de latere winnaar. Het verschil bleef lange tijd hangen rond de twintig seconden, waardoor de situatie in de koers bijzonder broos bleef. “Op een kort klimmetje heb ik toen het tempo serieus opgedreven, om wat meer ademruimte te creëren. Dat lukte — ik geraakte weg met één andere renner, en even later kwam ook David Desmecht aansluiten. Dat gaf ons meteen een serieuze boost. David is iemand met veel koersinzicht en ervaring.”
Met z’n drieën draaiden ze stevig rond en bouwden ze de voorsprong gestaag uit. De samenwerking voorin verliep vlekkeloos, maar toen het peloton opnieuw in beweging kwam in de slotfase, werd het nog even spannend. “In de laatste halve ronde voelde ik een moment van twijfel bij mijn medevluchters. Ik heb geen seconde getwijfeld en ben vol aangegaan. Alles of niets. Dat draaide goed uit, want ik kon de voorsprong vasthouden tot aan de streep.”
De solo-overwinning werd met een opvallend gebaar gevierd — emotie zat er genoeg, maar vooral opluchting en voldoening overheersten. “Het doet altijd deugd om te winnen, maar vandaag misschien nog iets meer. De teleurstelling van het BK gisteren zat diep, maar die is nu wel doorgespoeld. Het blijft mentaal lastig als je er op grote momenten niet kunt staan, maar dat hoort ook bij het wielrennen.”
Voor de renner volgt nu opnieuw een druk wedstrijdschema. “De komende weken zijn goed gevuld. Woensdag rijd ik in Deinze, dat is een belangrijke koers voor de sponsors, en zaterdag staat normaal gezien Erondegem op de planning. Volgende week is er dan ook nog de driedaagse van Lokeren, waar ik altijd met ambitie start. Het klassement daar is een doel.”
David Desmecht beleeft intens koersweekend met twee podiumplaatsen in Bambrugge.
David Desmecht (32) uit Borsbeke zette het voorbije weekend een opmerkelijke prestatie neer tijdens de wielerdriedaagse in Bambrugge. De renner van het Shifting Gears Strategica Team pakte zowel op zaterdag als op maandag een derde. Een straffe prestatie, zeker gezien de toenemende buitenlandse concurrentie in het kermiskoerscircuit.
Zaterdag: vechten tegen een internationale muur.
In zijn thuiskoers op zaterdag moest Desmecht enkel de Noor Peder Dahl Strand en de Zweedse kampioen Hugo Forsell voor zich dulden. “We worden in deze periode overspoeld door buitenlanders die tijdens de zomerperiode naar België afzakken en haast dagelijks van koers naar koers trekken”, aldus Desmecht. “Het niveau van die buitenlanders lijkt dit jaar wel hoger te liggen dan de voorgaande jaren. Je botst daarbij ook weleens op coalities. Je kent die renners niet altijd en soms merk je dat renners zich wegcijferen voor een landgenoot.”
Toch kon hij tevreden terugblikken op zijn prestatie. “Die Noorse winnaar was zaterdag best wel sterk en die Zweedse kampioen heeft ook al een paar keer gewonnen in ons land. Als enige Belg in de top tien eindigen, is ergens ook een bevestiging van mijn vormpeil.”
Vijfdaagse marathon in eigen verlofweek.
Desmecht, die in het dagelijkse leven postbode is, nam zijn verlofweek op om zich volledig op het koersen te storten. Vrijdag begon hij aan een vijfdaagse campagne met een derde plaats achter ploegmaat Cedric Defreyne in Komen. “We hebben een sterke ploeg in de breedte, met Elias Van Breussegem als absolute speerpunt. Wat hij deed op het BK was indrukwekkend. Het bleef daar lang gesloten, maar hij sloeg toe op het juiste moment om zijn titel te verlengen.”
Na een moeilijk voorjaar met gebroken ribben en een ontsteking die een antibioticakuur vergde, voelt Desmecht zich opnieuw in zijn sas op de fiets. “Ik voel me weer goed, dus ik wilde mijn verlof benutten om elke dag te koersen. Zo bouw je ook ritme op.”
Maandag: knap derde na zware inspanning.
Ook op maandag stond Desmecht op het podium in Bambrugge, opnieuw op het derde schavotje. “Toen een groep van twaalf renners zich afscheidde, dacht ik dat het gedaan was. Ik besloot er in mijn eentje naartoe te knallen, maar dat kostte veel krachten. Tot mijn verbazing keerde het peloton toch terug. Daarna trok ik met Kenn Simon en Siebe Roggeman in de aanval, maar in de finale was het vat bij mij af. Ik drong niet meer aan en zag hoe Simon met de overwinning aan de haal ging.”
Eerder dit jaar eindigde Desmecht in Borsbeke, in zijn achtertuin, al tweede achter dezelfde Kenn Simon. “Jammer, maar ik ben 32 en het plezier staat voorop. Mijn vrouw komt vaak supporteren met onze dochter Sien, die intussen gestart is in het instapklasje in Borsbeke. Mijn vrouw heeft een verleden in de atletiek en we gaan nu regelmatig samen lopen. Dat helpt me, al wordt het niet echt aangeraden voor renners. Maar bij mij werkt het.”
Dinsdag: vierde in Flobecq.
Ook op dinsdag reed Desmecht opnieuw een knappe koers. In Flobecq eindigde hij op de vierde plaats. “Dat is een koers waar ik altijd graag aan deelneem. Ik woonde vroeger in Overboelare en de omloop brengt me telkens terug naar mijn oude trainingswegen. Het is ook altijd fijn om daar bekenden tegen te komen.”
Met drie topviernoteringen op vier dagen tijd mag David Desmecht alvast met vertrouwen vooruitblikken op komende zaterdag in Erondegem en de rest van het seizoen. Zijn ritme is er, de benen zijn goed, en het plezier in de koers spat er nog steeds vanaf.
Organisatie toont veerkracht en visie.
Ondanks het zware incident op zaterdag, werd het weekend in Bambrugge organisatorisch gezien tot een voorbeeld van veerkracht en professionaliteit. De samenwerking tussen politie, Rode Kruis, seingevers, vrijwilligers, sponsors en het gemeentebestuur liep vlekkeloos.
Voorzitter Guido De Rouck was na afloop dan ook zichtbaar trots. “We hebben alles gezien dit weekend: een recordopkomst bij de dames, internationaal geweld bij de elite, een dramatisch ongeval en een knappe heropstart. Het doet me veel deugd dat Stijn Cooreman al thuis is en dat de sportieve waarde van onze wedstrijden erkend wordt. We blijven bouwen aan onze koerscultuur in Bambrugge – voor en door de mensen.”
Conclusie.
De driedaagse van Bambrugge 2025 zal om meerdere redenen herinnerd worden: de opmars van het vrouwenwielrennen, het internationaal karakter van de elitewedstrijden, het drama van zaterdag en de sterke prestaties van streekrenners als Mieke Docx, David Desmecht en Kenn Simon. Maar bovenal was het een toonbeeld van wat lokale koers kan zijn: een gemeenschap die samenkomt rond de fiets, met passie, strijd, solidariteit en bewondering voor de sport.
De koers leeft in Bambrugge. En hoe.
