Afgelopen zaterdag stond Vlierzele opnieuw helemaal in het teken van traditie, muziek en verbondenheid. Het Sint-Ceciliakoor, dat sinds 1941 het kloppend muzikale hart van de parochie vormt, vierde er zijn patroonheilige Sint-Cecilia met het opluisteren van de eucharistieviering in de vertrouwde parochiekerk—‘hun’ kerk, zoals de koorleden het liefdevol noemen.
Wat ooit begon als een kleinschalig mannenkoor tijdens oorlogsperiode, groeide in 84 jaar tijd uit tot een krachtig, gemengd koor met 43 zingende leden. De vereniging is springlevend en blijft een belangrijke pijler in het sociale en culturele leven van Vlierzele.
Dit jaar kreeg de feestdag een extra bijzondere glans: het koor vierde niet alleen de 85ste editie van het Sint-Ceciliafeest, maar ook drie gouden jubilarissen, elk met 50 jaar onafgebroken inzet als kerkkoorzanger.
Na de viering verzamelden de koorleden in zaal Ensor in Bambrugge, waar een feestelijk diner werd gehouden om deze uitzonderlijke mijlpaal te vieren.
Drie koorleden ontvangen het gouden ereteken van Sint-Bavo.
In de parochiekerk ontvingen Irène Wijndaele (69), Robert De Rouck (79) en Maria De Clercq (79) het gouden ereteken en diploma van Sint-Bavo, de officiële erkenning van het bisdom Gent voor een halve eeuw trouw aan het koor, de kerk en de gemeenschap.
Het moment was bijzonder emotioneel, zowel voor de drie gevierden als voor alle aanwezige koorleden, familieleden en sympathisanten. De drie jubilarissen blikken terug op een rijk koorleven vol muzikaliteit, kameraadschap, moeilijke periodes, hoogtepunten, warme tradities en een diepe verbondenheid met hun gemeenschap.
We gingen met elk van hen in gesprek.
Irène Wijndaele (69): 50 jaar koorreizen, bestuurswerk en vriendschappen.
Irène is de jongste van de drie jubilarissen, maar haar band met het koor gaat veel verder dan die 50 jaar. “In 1941 was mijn vader medeoprichter van het Sint-Ceciliakoor,” vertelt ze. “Het koor bestond toen uitsluitend uit mannen.” Pas in 1975, bij de viering van de 100-jarige Delphine Temmerman, mochten voor het eerst vrouwen meezingen. “Ik zat toen nog op internaat, waardoor ik niet altijd naar de repetities kon. Maar zodra ik afgestudeerd was, kon ik volop deelnemen.”
Van koorlid tot secretaresse.
Het bestuur was destijds nog volledig mannelijk. “Na een tijdje vroeg men mij toch om toe te treden. Zo zat ik samen met mijn vader tussen allemaal ‘oudere’ mannen.” In 1982 werd ze op de algemene vergadering totaal onverwachts gevraagd om secretaresse te worden, als opvolger van Johny Bambust. “Ik heb dat aanvaard en die taak, samen met die van schatbewaarder, voer ik vandaag nog altijd uit.”
Van gele briefkaarten tot e-mail.
“Als er een begrafenis was, moest ik vroeger met gele briefkaarten heel Vlierzele rondrijden om iedereen persoonlijk te verwittigen. Nu is één mailtje genoeg.”
Samenwerking door de jaren heen.
Irène werkte in 50 jaar tijd samen met zes voorzitters: Theofiel De Swaef, Maurits Leus, Robert De Rouck, Marc Ottoy, Wilfried Cosyn en huidige voorzitter Lut Van Der Eeken. En met drie dirigenten: Maurits Leus, Robert De Rouck en Johan De Vos—de huidige dirigent die met geduld en expertise het koor naar een hoger niveau tilt. “Dankzij hem zingen we prachtige vierstemmige liederen. Het niveau is sterk gegroeid.”
Moeilijke periodes.
“Er waren ook woelige jaren. Dankzij de gastvrijheid van onze organist Aloïs en Marie-Louise mochten we jarenlang in hun woonkamer repeteren. Pas toen Padre Johan naar Vlierzele kwam, kwam er rust. De kerk werd opnieuw onze thuis en de repetities vonden plaats in De Kring.”
Irène zag in 50 jaar vele gezichten komen en gaan: “Maar vooral: heel veel vriendschappen ontstaan. Dat blijft het mooiste van alles.”
Robert De Rouck (79): Van dirigent tot steunpilaar — een leven gewijd aan muziek.
Robert, afkomstig uit Oordegem en woonachtig in Erondegem, omschrijft het koor als een evenbeeld van een mensenleven. “Een rollercoaster van blije en droevige momenten. Van euforie tot pijn.”
Van mannenkoor naar gemengd koor.
In 1975 veranderde het koor grondig: “Het werd een gemengd koor. Daardoor verdwenen de gregoriaanse gezangen stilaan, maar er kwam ruimte voor tweestemmige gezangen, een mooie meerwaarde.”
Dirigent sinds 1991.
In 1991 mocht Robert het dirigeerstokje overnemen van Maurits Leus. “Het was een hele eer. Jarenlang hebben we tal van vieringen muzikaal mee vormgegeven—blijde momenten zoals huwelijken, maar ook droevige zoals begrafenissen.” Zoals vele verenigingen kende ook het koor woelige periodes, maar telkens konden ze de storm doorstaan: “We zijn er sterker uitgekomen. Levender dan ooit, eigenlijk.”
A capella als nieuwe adem.
In 2015 kwam er een nieuwe fase: dirigent Johan De Vos uit Burst. “Sindsdien zingen we a capella, wat een frisse schwung geeft aan ons repertoire.” Het effect was duidelijk: “Het aantal leden is bijna verdubbeld en tweejaarlijkse concerten lokken telkens een groot publiek.”
Robert besluit met een bewogen gedachte: “De allesoverheersende en bezielende factor blijft de vriendschap onder de koorleden. Vivat Cecilia!”
Maria De Clercq (79): Latijnse missen, driekoningen en heerlijke wafels.
Maria groeide op in Vlierzele en woont vandaag in Melle, maar het koor is altijd haar muzikale thuis gebleven. “Het begon allemaal bij de viering van de 100-jarige Delphine Temmerman. We zongen in die tijd veel in het Latijn—huwelijksmissen, begrafenissen en zondagse vieringen.”
Hartelijke koormomenten.
Maria herinnert zich vooral de warme sfeer: “We hebben prachtige en plezante Sint-Ceciliafeesten meegemaakt in de parochiale kring.” Ook de driekoningenloop is voor haar een bron van nostalgie: “We werden overal hartelijk ontvangen. En de wafels van ons koorlid Jeanine De Cock… daar kan ik nog altijd van genieten als ik eraan denk. Zelfgebakken en overheerlijk.”
Groeien doet zingen.
Maria is trots op wat het koor vandaag is: “Ons koor is de laatste jaren flink aangegroeid en dat maakt het zingen zoveel leuker en aangenamer.”
Een traditie die blijft groeien.
Het Sint-Ceciliakoor van Vlierzele is meer dan een groep mensen die samen zingen. Het is een gemeenschap die 84 jaar muzikale geschiedenis ademt, gedragen door generaties zangers, dirigenten, voorzitters en vrijwilligers. De 85ste editie van het Sint-Ceciliafeest maakte duidelijk dat het koor springlevend is en klaar voor de toekomst.
Van harte proficiat aan Irène, Robert en Maria — en nog vele jaren aan het koor dat Vlierzele al generaties lang muzikaal verbindt. Lang leve Sint-Cecilia!
