De 17-jarige Lennert Everaert uit Berlare is een naam om in de gaten te houden in het juniorenpeloton. Met een opvallende overstap van het Van Moer Cycling Team naar Lead Out en een duidelijke ambitie om door te groeien richting het profniveau, bouwt de jonge renner stap voor stap aan zijn wielerdroom. Zijn verhaal begint echter niet op de klassieke manier.
Hoewel wielrennen in zijn familie aanwezig was – zijn vader was zelf actief in competitie – kwam de echte klik er pas tijdens een vakantie in Spanje. “Onze overburen op het domein waren fietsers. Ik wilde het ook eens proberen. Ik had het idee thuis al eens laten vallen, maar dat werd eerder lachend onthaald,” vertelt Everaert. “Tijdens die vakantie leende ik hun materiaal en trok ik eropuit. Toen ik thuiskwam wist ik het zeker: dit is wat ik wil doen.”
Zonder eigen fiets of ploeg begon hij met het materiaal van zijn vader. Niet veel later sloot hij aan bij trainingen van Van Moer Cycling Team. “Vanaf dat moment was ik volledig verkocht.”
Eerste stappen in het peloton: vallen, opstaan en doorbreken
Zijn eerste wedstrijden verliepen niet zonder zenuwen. “Ik had niet dezelfde voorbereiding als de andere jongens en dat zorgde voor stress,” blikt hij terug. Toch bewees hij al snel dat hij zijn plaats had in het peloton. In zijn eerste koers in Temse-Velle als tweedejaars nieuweling reed hij meteen attent mee, pakte premies en mengde zich zelfs in de sprint voor de overwinning.
“Daar haakte ik in een oudere renner, omdat ik het peloton nog niet gewoon was. Maar na die eerste koers wist ik dat er meer in zat.” Die overtuiging werd al snel bevestigd: twee wedstrijden later behaalde hij zijn eerste podiumplaats. Kort daarna volgde opnieuw een podium in een topcompetitie. Het seizoen kreeg verder vorm met sterke prestaties: twee overwinningen, een tweede plaats op het BK ploegentijdrit en meerdere derde plaatsen. “Ik koerste met vertrouwen en voelde dat ik stappen zette.”
Van speelse miniem tot gedreven junior
Opvallend: zijn eerste kennismaking met de koers als miniem verliep allesbehalve gepassioneerd. “Ik was toen zeven jaar en deed het eigenlijk tegen mijn goesting. Ik trainde niet en reed gewoon wedstrijden, maar kon toch af en toe winnen en stond vaak op het podium. Maar die periode tel ik niet mee.” De echte liefde voor de sport kwam dus pas later – en die bleek des te sterker.
Doorbraakjaar bij de junioren, ondanks tegenslag
Zijn eerste jaar als junior begon met onzekerheid. Na een kniebreuk, opgelopen in een sprint als nieuweling, stelde hij zich vragen over zijn toekomst. “Ik wist niet of ik het nog durfde, maar na vier wedstrijden had ik mijn antwoord.” Dat antwoord kwam er meteen in Denderhoutem, waar hij zijn eerste koers als junior won. “Dat gaf enorm veel vertrouwen.” Ondanks een tijdelijke dip in het seizoen herpakte hij zich knap.
Een belangrijk kantelpunt kwam er tijdens de UCI-meerdaagse “Sportbreizh” in Frankrijk. Zonder verwachtingen trok hij naar die wedstrijd, maar hij keerde terug met een pak ervaring én een podiumplaats in de koninginnenrit. “Ik eindigde alle drie de dagen in de top 24, werd vierde in het jongerenklassement en zeventiende algemeen. Ik was dolgelukkig.”
Vanaf dat moment volgden de resultaten elkaar in sneltempo op. Hij reed zich ook in de kijker in klimwedstrijden en behaalde onder meer een derde plaats in de koninginnenrit van de Tryptique. Later in het seizoen volgden nog een overwinning, een tweede plaats en vier derde plaatsen. “Een echt geslaagd seizoen als je het mij vraagt.”
Winter vol groei en moeilijke keuzes
De voorbereiding op het nieuwe seizoen bracht hem naar Calpe, waar hij trainde met sterke renners zoals Tuur Verbeeck. “Het was bijzonder leerrijk om met jongens te trainen waar ik naar opkijk.” Hij leek klaar voor een sterke start in Kuurne-Brussel-Kuurne, waar hij tijdens verkenningen indruk maakte – zelfs met een negende tijd ooit op de Kluisberg. Toch moest hij twee weken voor de wedstrijd afhaken na ziekte tijdens een stage met de ploeg. “Het was een moeilijke beslissing, maar achteraf gezien de juiste. Ik ben mijn ploegleiders Mathias en Koen daar dankbaar voor.”
Nieuwe start bij Lead Out: kiezen voor warmte en vertrouwen
De overstap van Van Moer Cycling Team naar Lead Out was volgens Everaert noodzakelijk. “Ik voelde me niet meer gewild en de klik was er niet meer, zowel met renners als ploegleiders.” Toen Mathias hem contacteerde, veranderde alles. “Ik voelde meteen een klik. Het is een warme ploeg waar iedereen voor elkaar werkt. Dat is wat ik zocht: niet tegen elkaar koersen, maar mét elkaar.” Hij voelt zich duidelijk beter in zijn nieuwe omgeving. “Een betere begeleiding en ploeg kan ik me niet wensen.”
Ambities: dromen van de nationale selectie en hogerop
Als tweedejaars junior legt Everaert de lat hoog. Zijn grote droom is een selectie voor de Belgische ploeg. “Dat lijkt misschien onmogelijk, maar ik wil het proberen. Ik heb geen connecties, dus het moet puur van mijn resultaten komen.” Daarnaast wil hij zich tonen in UCI-wedstrijden en hoopt hij op het einde van zijn juniorentijd een plaats te veroveren in een development team. “Dat is voor mij dé kans om door te groeien naar het profpeloton. Als het niet lukt, weet ik dat ik er alles aan gedaan heb.”
Sterke seizoensstart met groeimarge
Zijn eerste wedstrijden van het seizoen tonen alvast potentieel. In vier koersen behaalde hij twee podiumplaatsen. “Ik had ook pech met twee lekke banden en een crash, maar dat hoort erbij.” Hij voelt zich sterk in het peloton, maar beseft dat er nog werk is. “Ik moet de juiste manier van koersen nog vinden. Ik word snel geviseerd en het wiel zit vaak vol. Daarom mik ik op selectievere wedstrijden waar ik mijn kracht kan uitspelen.”
Blik op de toekomst: eerste UCI-test in Zuid-Limburg
De komende weken staan in het teken van verdere progressie, met onder meer de Ster van Zuid-Limburg als eerste grote afspraak. “Mijn eerste UCI-koers van het seizoen. Ik voel me goed en we staan daar met een sterke ploeg. Het kan een mooie meerdaagse worden.”
Dankbaarheid als rode draad
Tot slot benadrukt Everaert dat zijn parcours onmogelijk was zonder de steun van zijn omgeving. “Mijn mama en papa zijn onmisbaar, zowel financieel als persoonlijk. Koersen is bijna onbetaalbaar geworden.” Ook zijn ploeg, ploegleiders en ploeggenoten krijgen lof. “Ze staan altijd voor mij klaar, maken de sport leuker en ondersteunen me op alle vlakken.”
Een bijzondere vermelding is er voor zijn vriendin, Roos Vanhamme. “Zij is mijn luisterend oor, helpt me door moeilijke momenten en zorgt ervoor dat ik elke dag de beste versie van mezelf kan zijn.” Daarnaast bedankt hij ook alle supporters langs de weg en online. “Hun steun betekent enorm veel.”
Besluit
Het verhaal van Lennert Everaert is er één van toevallige ontdekkingen, doorzettingsvermogen en groeiend zelfvertrouwen. Van een eerste fietstocht tijdens een vakantie tot podiumplaatsen in internationale wedstrijden: zijn traject verloopt snel, maar niet zonder hindernissen. Met een frisse start bij Lead Out, duidelijke ambities en een sterke omkadering lijkt hij klaar om de volgende stap te zetten.
De weg naar de top is lang en onzeker, maar één ding staat vast: Lennert Everaert is vastberaden om elke kans te grijpen en zijn wielerdroom ten volle na te jagen.
Foto’s: Roos Vanhamme.
