Net als in 2024 in Brasschaat was het ook dit jaar in Rollegem bingo voor Elias Van Breussegem. De 33-jarige Oost-Vlaming, uitkomend voor Shifting Gears-Strategica, kroonde zich voor het tweede jaar op rij tot Belgisch kampioen bij de Elite zonder contract. De renner uit Oudenaarde verkeert in bloedvorm en reed met overmacht naar een zesde nationale titel in z’n loopbaan: vier keer werd hij kampioen tegen de klok, en nu dus ook al twee keer op de weg. In amper éénendertig dagen tijd mocht hij acht keer zegevierend de handen in de lucht gooien. Wie anders, inderdaad?
Een koers om duimen en vingers van af te likken.
Op de zware omloop in het West-Vlaamse Rollegem, goed voor 1.400 hoogtemeters, maakte Van Breussegem opnieuw het verschil met zijn vertrouwde wapen: pure kracht. In de finale schudde hij zijn medevluchter Jarno Bellens af en soleerde hij overtuigend naar de overwinning. De sprint voor het brons werd gewonnen door Gil D’Heygere, voor Jonas Volkaert. De rest van het peloton volgde op ruime achterstand.
“Of ik emotioneel was tijdens de Brabançonne? Niet echt. Vooral gelukkig”, reageerde Van Breussegem koel op het podium. “Voor mezelf, maar zeker ook voor de ploeg. We hebben hier écht naartoe geleefd. Als ik zie wat het losmaakt bij hen, doet dat wel iets met me.”
Kalmte in het begin, explosie in de finale.
De koers kende een nerveus begin. “Er stond veel wind, vooral vooraan in het peloton moest je hard werken. Ik heb me bewust wat gedeisd gehouden,” legt Van Breussegem uit. De definitieve schifting kwam er na twee uur koers, toen een zevental zich afscheidde: naast Van Breussegem ook Bellens, Van Schoor, Volkaert, D’Heygere, Van Gucht en Van Looveren. Op de Bellegemberg liet Van Breussegem zijn benen spreken. “Jarno Bellens is explosiever dan ik, dus moest ik hem kwijtspelen. Het lukte, maar het kostte energie. Hij brak, maar ik zat ook kapot.”
Toch kwam de overwinning er opnieuw met een solo, net als in Brasschaat vorig jaar. “Of deze titel mooier is? Moeilijk te zeggen. Die eerste blijft altijd speciaal. Vorig jaar verwachtte iedereen een massasprint, maar ik reed toch weg. Dat verrassingseffect had ik nu niet meer. Maar winnen blijft winnen, zeker op zo’n parcours.”
Bellens: “Beste van de rest”
Voor Jarno Bellens (Stageco CT) werd het een meer dan verdiende tweede plaats. Teleurgesteld was hij geenszins. “Ik ben echt content. Ik kwam voor een top vijf en rijd hier naar zilver, dat is prachtig. De vorige jaren leerde ik dat afwachten op een BK niet slecht is, dus hield ik me in het begin wat koest.”
Eenmaal de ontsnapping gevormd was, nam Bellens initiatief. “Ik begon erin te geloven. Maar Van Breussegem is een steengoede coureur. Verliezen van hem is geen schande. Ik ben uiteindelijk de beste van de rest, daar kan ik mee leven.”
Zijn volgende doelen liggen in lijn met die van de ploeg: “De Ronde van Vlaams-Brabant komt eraan, maar ik mik vooral op de Beker van België. In Rochefort en Deurne won ik al. Sinds ik van Beat Cycling terugkeerde naar Stageco CT voel ik me echt weer gelukkig.”
D’Heygere pakt brons in Oost-Vlaamse strijd.
De strijd om het brons was een onderonsje tussen Oost-Vlamingen. Gil D’Heygere (Team Cibel-Cebon) haalde het daarin van Jonas Volkaert (VDM-Trawobo CT). “Ik had uiteraard liever gewonnen, maar ik werd op mijn waarde geklopt. Toen Elias en Jarno vertrokken, moest ik passen. Dan weet je dat het podium het hoogst haalbare wordt. Brons is dus een mooi resultaat,” aldus de renner uit Geraardsbergen.
Van Breussegem in topvorm.
Met acht zeges in éénendertig dagen toont Elias Van Breussegem zich zonder meer de man in vorm. De zesvoudige Belgische kampioen – met titels op de weg en in het tijdrijden – blijft ook op 33-jarige leeftijd een monument in het Elite 2-peloton. Na het BK tijdrijden, waarin hij opnieuw uitblonk, mocht de Bourgondiër in hem deze keer ook even herleven. “Maar zodra de koers begon, ging het weer puur om karakter en kracht,” besloot de kampioen.
Van Breussegem schreef zichzelf opnieuw in de geschiedenisboeken. En de vraag blijft: wie anders?
“Voor de ploeg, voor mezelf, voor ons allemaal”
Een dag na zijn indrukwekkende solozege in het West-Vlaamse Rollegem laat Elias Van Breussegem (33) uit Oudenaarde met een voldane glimlach zijn verhaal optekenen. Voor de tweede keer op rij mocht hij zich tot Belgisch kampioen bij de Elite 2 kronen. In een koers die hij op meesterlijke wijze las én besliste, reed hij solo naar de driekleur, opnieuw als sterkste van het peloton. Wat volgt, is een openhartig relaas over koersinzicht, ploegenspel, vertrouwen en bovenal: het koersen met het hart.
“Zonder druk aan de start, maar wel met een plan”
Wie denkt dat Elias Van Breussegem zich maandenlang specifiek voorbereidde op het BK, heeft het mis. “Ik heb me helemaal niet specifiek op dit kampioenschap gericht,” zegt hij verrassend. “Ik ben gewoon blijven voortdoen zoals de afgelopen weken, waarin het bijzonder goed ging. Mijn filosofie: blijven opbouwen, blijven genieten en hopen dat het valt op een goeie dag. Gisteren was zo’n dag.”
Dat hij zonder stress aan de start stond, had alles te maken met zijn parcours. “De druk om te presteren kwam vooral van de buitenwereld. Van mijn ploegmaats, van de entourage, van supporters die er zoveel voor doen. Voor mezelf voelde ik geen druk. Ik had die titel al eens gepakt, ik had er vrede mee gehad moest het gisteren anders gelopen zijn. En 2024 was op zich al een uitzonderlijk jaar. Maar tegelijk: als je weet dat veel mensen jou als topfavoriet zien, dan wil je dat ook waarmaken.”
Windstil en waakzaam.
Van Breussegem had het parcours voordien verkend, maar toen stond er nog veel wind. “Die verkenning gaf me vertrouwen. Ik wist waar ik me aan kon verwachten. Maar gisteren tijdens de wedstrijd was het opvallend windstil, waardoor het peloton vrij comfortabel bleef bollen. Voor mij verliep alles eigenlijk heel rustig in het begin. Natuurlijk bleef ik alert, maar het was geen stressvolle koersstart.”
Toch had hij op elk moment controle over zijn situatie. “Ik ben altijd blijven kijken: wie rijdt waar, wanneer moet ik naar voren? Maar de ploeg heeft me werkelijk in een zetel gezet. We waren als team perfect op elkaar ingespeeld. Na ongeveer 70 kilometer was het tijd om zelf wat koers te maken. En dan begon het echte werk.”
Sterkste zeven rijden weg: “Ik wist meteen: hier zit het tussen”
Na een zoveelste versnelling van Jarno Bellens, die de hele dag indrukwekkend reed, ontstond een kopgroep van zeven. “Het waren telkens dezelfde namen die naar voren kwamen. Je voelt dat dan: dit zijn de sterksten van de dag. De samenwerking vooraan was behoorlijk, maar niet iedereen draaide even graag door. Toch kon ik mijn koers perfect blijven rijden, met een plan in het achterhoofd.”
Dat plan had alles te maken met de Bellegemberg. “Ik wist dat ik daar iets moest proberen. En wel de voorlaatste keer, niet de laatste. Je moet een risico durven nemen als je wil winnen tegen mannen als Bellens. Hij is explosiever dan ik, zeker met wind op kop. En het is echt een van de sterkste renners van België, daar ben ik van overtuigd.”
“Alles of niks” op het juiste moment.
Van Breussegem viel aan op het lange stuk bergop. “Ik ging voluit, hopend dat alleen de sterksten zouden volgen. Jarno moest zich uiteindelijk ook terugzetten, net zoals ik. Daardoor had ik plots 20 meter voorsprong. Dat is niet veel, maar het bleek genoeg. Het bleef de hele tijd schommelen rond 5 seconden. Pas in de laatste kilometer voelde ik: dit ga ik halen.”
Wat volgde, was een solo-aankomst in stijl. De kampioen mocht voor het tweede jaar op rij zijn handen in de lucht steken — opnieuw in de driekleur. “Dat moment was magisch. Wetende dat mijn vriendin, familie, ploegmakkers, supporters daar stonden… Ik zag hen ook allemaal staan toen ik de laatste bocht indraaide. Dan weet je: dit is waarvoor je het doet.”
“Deze titel is van ons allemaal”
Van Breussegem benadrukt keer op keer dat dit geen persoonlijke zege is. “Natuurlijk ben ik blij voor mezelf. Twee keer op rij BK winnen, dat is niet min. Maar tegelijk voel ik zoveel fierheid voor de ploeg. Wij hebben dit samen gedaan. Op dit niveau, zonder contracten, zonder loon, zonder professionele staf — enkel met passie en inzet.”
Het is van rond 1950 geleden dat iemand twee jaar op rij Belgisch kampioen op de weg werd bij de niet-professionele categorieën. “We mogen daar echt trots op zijn,” vindt Elias. “En het mooie is: we hadden een plan. En we hebben dat perfect uitgevoerd. Dat zie je zelden op dit niveau. Deze titel is van ons allemaal, zoals onze ploegmanager Alexander Alonso ook altijd zegt. Hij leeft mee, denkt mee en motiveert ons. Dat is onbetaalbaar.”
Bambrugge: tussen vieren en verzuren.
Daags na zijn titel stond Van Breussegem alweer aan de start in de wedstrijd van Bambrugge. “Ik voelde me redelijk oké bij de start,” vertelt hij eerlijk. “Ik had natuurlijk stevig gevierd, het herstel was dus allesbehalve ideaal. Maar ik had er wel zin in.” Al snel scheurde de koers open en moest Elias zelf in de achtervolging. “Die inspanning voelde ik meteen. Mijn rug speelde op, en ik wist dat het geen topdag zou worden. Gelukkig kon ploegmaat David Desmecht de sprong maken naar de koplopers. Vanaf dat moment heb ik geen trap meer gegeven. Ik heb afgestopt voor hem. Dat is het mooie aan onze ploeg: geven en nemen.”
Hij bolde uiteindelijk uit in de tweede groep, als 18e. “Van de 39 starters reden er 18 de koers uit. Dat zegt genoeg. Maar voor mij was het goed zo. Een rustige uitbol na een dag waarin ik alles gegeven had.”
ACHAMAN: ploegcultuur met een knipoog.
Een opvallend detail was de aanwezigheid van ‘ACHAMAN’-stickers op de fietsen van de ploeg. “Dat is iets van binnen de ploeg,” lacht Elias. “Een leuze die ons motiveert en verbindt. Het teammanagement had stickers laten maken en op onze fietsen gekleefd voor de start, zonder dat we het wisten. Zulke kleine dingen maken de sfeer in de ploeg echt bijzonder.”
“Ik geniet van dit moment, maar kijk ook vooruit”
Wat brengt de toekomst? “Voorlopig geniet ik. Ik ben heel fier op wat we als team bereikt hebben. Maar ik wil die trui ook tonen. Ik wil nog mooie koersen rijden, steun bieden aan ploegmaten zoals zij dat voor mij doen. En wie weet… volgend jaar weer?”
Wat zeker is: Elias Van Breussegem blijft een klasse apart in het Belgische wielrennen bij de Elite 2. Met zijn nuchtere ingesteldheid, messcherpe koersinzicht en onvoorwaardelijke ploegentrouw is hij meer dan een kampioen. Hij is een leider. Een uithangbord voor het niet-professionele wielrennen. En vooral: een man van zijn ploeg.
Elias Van Breussegem. Belgisch kampioen. Opnieuw. Maar vooral: een kampioen van mensen, inzet en passie.
