Met de popverbranding op dinsdagavond kwam er een einde aan drie intense, uitbundige en vaak doorweekte carnavalsdagen in Aalst. Op de Grote Markt verzamelden duizenden carnavalisten voor het traditionele slotmoment — een ritueel dat elk jaar opnieuw evenveel vreugde als weemoed oproept.
Wanneer de pop brandt, weet elke Oilsjteneer: het zit erop. De muziek verstomt stilaan, de kostuums verdwijnen straks in de kast en het aftellen naar een nieuwe editie begint. Maar eerst wordt nog één keer alles gegeven.
Drie dagen tegen de elementen
Deze editie kreeg het weer een hoofdrol die niemand had besteld. Regen, gure wind, winterse buien en korte zonnige opklaringen wisselden elkaar af. Toch lieten de Aalsterse carnavalsgroepen zich niet kennen.
Burgemeester Christoph D’Haese (N-VA) sprak van een geslaagde editie. “Het was een prachtige carnaval”, klonk het. “Bedankt aan iedereen die door de regen, de wind en alle omstandigheden een schitterende stoet heeft gerealiseerd. We zijn fier en grosj, wij zijn uniek.” Die woorden vatten perfect samen wat drie dagen lang zichtbaar was: creativiteit, satire, technische hoogstandjes en vooral een ontembare drang om te feesten — ongeacht de omstandigheden.
Prinsj Joshy: “We hebben getoond wie we zijn”
Vlak voor het onvermijdelijke moment kreeg Prins Carnaval Joshy nog één keer het woord. Het was zijn laatste officiële optreden als prins, en dat liet hij niet onopgemerkt voorbijgaan.
“We hebben kloteweer gehad, ik heb het allemaal gehad: sneeuw, regen, hagel en zelfs de zon”, zei hij met een knipoog. “Maar jullie hebben allemaal laten zien dat we Oilsjteneers zijn, dat we carnavalisten zijn, en dat we zoveel beter zijn dan de rest.” Zijn woorden werden op luid applaus onthaald. Het was een dankwoord, maar tegelijk ook een liefdesverklaring aan de stad en haar traditie.
Een zee van licht op de Grote Markt
Voor hij de fakkel in handen kreeg, zorgde prinsj Joshy nog voor een bijzonder moment. Hij vroeg het publiek om het lichtje van hun gsm aan te steken en hoog in de lucht te houden.
Wat volgde, was ronduit indrukwekkend. Duizenden kleine lichtpunten vormden samen een fonkelende sterrenhemel boven de Grote Markt. Mensen zongen mee, armen gingen rond schouders, vrienden en familie zochten elkaar op in de massa. Het was een moment van collectieve verbondenheid — stil en krachtig tegelijk. Voor velen werd het toen al moeilijk om de emoties te bedwingen.
Het vuur dat carnaval verteert
En dan kwam het moment waar iedereen tegelijk naar uitkijkt en tegenop ziet. De fakkel werd aangereikt. 5 000 carnavalisten pinkten een traantje weg toen Prins Joshy de pop op de Grote Markt in brand stak.
Langzaam grepen de vlammen om zich heen. Eerst aarzelend, daarna gulzig. De hitte was voelbaar tot ver in het publiek. Met elke likkende vlam werd carnaval 2026 symbolisch verteerd en werd vastenavond ingezet.
Voor sommigen vloeiden de tranen openlijk. Anderen keken stil toe, arm in arm. De popverbranding blijft een krachtig symbool: het einde van drie dagen ongeremd feestgedruis, maar ook het begin van een nieuw jaar waarin opnieuw wordt gebouwd, ontworpen en gedroomd.
Een laatste uitbarsting van feest
Toen de pop bijna volledig was opgebrand, brak spontaan een polonaise uit. Alsof niemand het einde écht wilde aanvaarden. Nog één keer werd er gezongen, nog één keer werden de benen losgegooid.
Carnaval eindigt in Aalst nooit in stilte. Zelfs in het afscheid zit feest. De laatste nacht werd ingezet met een mengeling van vermoeidheid en euforie. De schmink was uitgelopen, de stemmen schor, maar de glimlach bleef. Want wat er ook gebeurt, één ding staat vast: Oilsjt leeft voor carnaval.
En terwijl de laatste vlammen uitdoofden op de Grote Markt, werd in stilte al gedacht aan volgend jaar. Want carnaval mag dan verbrand zijn — in het hart van de Aalstenaar blijft het altijd branden.
