De 24-jarige doelman Thijs Roels is teruggekeerd naar een vertrouwde omgeving. Na omzwervingen bij verschillende clubs staat de Hofstadenaar opnieuw onder de lat bij KFC Juventus Schoonaarde, waar hij ooit zijn eerste stappen als doelman zette. Met de ambitie om nog enkele niveaus hoger te voetballen, wil hij zich opnieuw bewijzen. Tegelijk hoopt hij samen met zijn ploegmaats het behoud in derde provinciale veilig te stellen. “Ik weet dat ik nog beter kan worden en wil mezelf daar elke training opnieuw toe uitdagen”, klinkt het strijdvaardig.
Voor Thijs Roels is voetbal al van jongs af aan een belangrijk onderdeel van zijn leven. De 24-jarige Hofstadenaar combineert zijn passie voor het spel met een job als mobiliteitschauffeur bij Stad Aalst. Via het OCMW verzorgt hij individueel vervoer voor mensen die zich om medische of sociale redenen niet zelfstandig kunnen verplaatsen. Dat gaat van een rit naar een doktersafspraak tot een familiebezoek, boodschappen of andere praktische verplaatsingen.
Ook naast het werk en het voetbal breekt voor Roels een nieuwe periode aan. Sinds kort heeft hij een relatie en krijgt zijn privéleven er een mooie dimensie bij. Toch blijft de sportieve ambitie onverminderd aanwezig. Als doelman van KFC Juventus Schoonaarde wil hij het maximale uit zijn kwaliteiten halen en bewijzen dat er nog groeimarge is.
Van spits naar doelman dankzij zijn idool Sammy Bossut
Dat Roels uiteindelijk tussen de palen zou belanden, stond niet meteen in de sterren geschreven. Zijn voetbalverhaal begon namelijk als aanvaller bij Hofstade. Al snel merkte hij echter dat zijn grootste kwaliteiten misschien niet in het afwerken lagen. “Ik ben begonnen als spits bij Hofstade. Al snel had ik door dat ik waarschijnlijk niet het grootste talent was als aanvaller. Het enige wat ik eigenlijk goed kon, was trappen naar doel”, vertelt hij met een glimlach.
Toch was er nog een andere reden waarom de jonge Thijs steeds meer naar de positie van doelman werd getrokken. Als supporter van Zulte Waregem ging hij regelmatig naar wedstrijden kijken. Daarbij had hij opvallend veel aandacht voor de man tussen de palen: Sammy Bossut. “Ik was grote fan van Sammy Bossut en wilde later net zoals hem worden. Daarom ben ik op een bepaald moment van spits naar doelman overgeschakeld.”
Zijn ouders waren aanvankelijk niet meteen overtuigd van die verandering. Een jonge voetballer die vrijwillig van de aanval naar het doel verhuist, was niet noodzakelijk de keuze waarop ze hadden gehoopt. Maar Roels wist wat hij wilde. “Mijn ouders stonden daar in het begin niet echt achter, maar ik deed het zo graag dat ze uiteindelijk wel moesten plooien. Achteraf bekeken ben ik heel blij dat ik die keuze heb gemaakt.”
Het bleek een beslissing die zijn verdere voetbalcarrière zou bepalen. De aanvaller van weleer vond zijn roeping in het keepersvak en begon aan een parcours dat hem langs verschillende clubs en uiteenlopende voetbalniveaus zou voeren.
Eerste kansen bij Juventus Schoonaarde
Na zijn beginperiode bij Hofstade maakte Roels de overstap naar KFC Juventus Schoonaarde. Daar stond hij twee jaar onder de lat en kreeg hij de kans om zich verder te ontwikkelen. Het werd een periode waaraan hij met een goed gevoel terugdenkt. “Het was een heel leuke en aangename club waar ik meteen kansen kreeg. Ik had er een leuke ploeg en een goede trainer: Bart Verleyen, die vandaag opnieuw mijn trainer is.”
Het is een opvallend gegeven in zijn voetbalverhaal: jaren later zijn de wegen van de doelman en zijn vroegere trainer opnieuw gekruist. De terugkeer naar Schoonaarde betekent daardoor niet alleen een nieuwe sportieve uitdaging, maar ook een weerzien met mensen die hij al langer kent.
Na zijn eerste passage bij Juventus Schoonaarde trok Roels naar KVC Jong Lede. Daar maakte hij op ongeveer zijn zestiende kennis met het interprovinciale voetbal. Het niveau lag aanzienlijk hoger dan wat hij tot dan toe gewend was. De tegenstanders waren sterker, het tempo lag hoger en ook de verwachtingen waren anders.
Voor een jonge doelman betekende dat een belangrijke stap in zijn ontwikkeling. Hij mocht regelmatig meetrainen met de A-kern, deed ervaring op bij de beloften en zat ook enkele keren in de selectie van het eerste elftal. Hoewel hij nog niet meteen een vaste plaats bij de A-kern veroverde, kreeg hij zo de kans om te leren van een hoger competitieniveau. Het was een periode waarin hij niet alleen zijn technische kwaliteiten verder kon aanscherpen, maar ook kon ontdekken wat er nodig is om als doelman stappen vooruit te zetten.
Leren bij Bambrugge, maar wachten op speelminuten
Vervolgens trok Roels naar Bambrugge, het huidige Erpe-Mere United. Ook daar kon hij ervaring opdoen bij de beloften en mocht hij regelmatig meetrainen met de A-kern. Vooral de kwaliteit van de keeperstrainingen is hem bijgebleven. “Het niveau van de keepertrainingen lag er heel hoog, mede dankzij de ervaren doelmannen met wie ik kon trainen.”
Toch verliep die periode niet helemaal zoals hij had gehoopt. Door de toenmalige regel van de zestiende man moest hij mee naar elke wedstrijd om de eerste doelman op te warmen. De trainer gaf er de voorkeur aan om vier veldspelers mee te nemen in plaats van een reservekeeper. Voor Roels betekende dat dat hij zijn taak tijdens de opwarming uitvoerde, waarna hij meestal mocht gaan douchen en de wedstrijd vanaf de tribune volgde. “Na mijn opwarming mocht ik meestal gaan douchen en vanuit de tribune toekijken”, vertelt hij lachend.
Hoewel hij daardoor weinig wedstrijdminuten verzamelde, kijkt hij niet uitsluitend negatief terug op die periode. Hij kon er trainen op een hoog niveau en maakte van dichtbij mee hoe de ploeg sportief vooruitgang boekte. Bambrugge promoveerde uiteindelijk van derde naar tweede amateur, een ervaring die hem ook leerde hoe een ploeg naar een hoger niveau kan groeien.
Toch begon het gebrek aan speelkansen steeds zwaarder te wegen. Roels wilde niet langer alleen maar trainen en klaarstaan voor het geval dat. Hij wilde wedstrijden spelen en zichzelf op het veld bewijzen. “Op een bepaald moment werd ik ongeduldig. Ik wilde spelen of op zijn minst op de bank zitten.”
Daarom besloot hij een nieuwe stap te zetten en trok hij naar Dynamo Beervelde. Daar speelde hij twee jaar, maar ook daar kreeg hij niet de kansen waarop hij had gehoopt. Zijn zoektocht naar een club waar hij zich kon ontwikkelen én voldoende aan spelen toekwam, bleef dus voortduren.
Terug naar Hofstade: samen voetballen met zijn broer
Na zijn passage bij Dynamo Beervelde koos Roels voor KSCW Hofstade. Die overstap had ook een persoonlijke betekenis. Zijn broer was op dat moment kapitein van de A-kern en dacht eraan om zijn voetbalcarrière stilaan af te bouwen. Hij wilde nog graag een periode samen met zijn broer in dezelfde ploeg spelen. “Hij vroeg me of we nog eens samen in een ploeg konden spelen. Die overstap voelde voor mij een beetje als thuiskomen: terug naar waar het allemaal begon, achter de kerktoren, met vrienden en mensen die ik al jaren kende.”
De terugkeer naar zijn thuisomgeving bracht dus niet alleen vertrouwde gezichten met zich mee, maar ook de mogelijkheid om samen met zijn broer op het veld te staan. Sportief gezien bleek het echter een bijzonder moeilijk seizoen te worden.
Hofstade verloor verschillende spelers en beschikte over een vrij smalle kern. Bovendien bestond de ploeg voor een groot deel uit jonge en onervaren voetballers. Daardoor was het moeilijk om week na week voldoende stabiliteit te vinden. “We hadden geen al te brede kern en bovendien was de ploeg vooral jong en onervaren. Daardoor liepen we eigenlijk een heel seizoen achter de feiten aan en uiteindelijk degradeerden we naar vierde provinciale.”
Voor Roels was het uiteraard geen aangename ervaring om met zijn ploeg te degraderen. Toch bracht het seizoen ook een positieve vaststelling met zich mee. Ondanks de moeilijke omstandigheden en de sportieve afloop had hij zich voldoende in de kijker gespeeld om nadien verschillende interessante aanbiedingen te ontvangen. “Dat deed uiteraard deugd, want ik ben iemand met veel ambities en ik wil nog altijd zo hoog mogelijk voetballen.”
Sint-Gillis-Dendermonde bracht niet wat hij zocht
Uiteindelijk koos de doelman voor Sint-Gillis-Dendermonde. Op papier leek dat een interessante volgende stap, maar in de praktijk verliep het anders dan gehoopt. Roels slaagde er niet helemaal in om zijn draai te vinden binnen de ploeg. Hij had moeite om zich te integreren en voelde zich daardoor nooit volledig thuis bij de club. Bovendien kreeg hij af te rekenen met blessures, waardoor het voetbal steeds minder vanzelfsprekend werd.
Na verschillende seizoenen waarin hij op zoek was naar meer speelminuten en een omgeving waarin hij zich optimaal kon ontwikkelen, besloot hij even afstand te nemen van de sport. “Ik heb toen beslist om het voetbal even opzij te zetten en me te focussen op andere zaken in het leven.”
Het was een keuze die hem de gelegenheid gaf om andere prioriteiten aandacht te geven. Maar voetbal helemaal loslaten, bleek uiteindelijk niet de bedoeling. De passie voor het spel bleef aanwezig en toen Juventus Schoonaarde opnieuw aanklopte, begon het opnieuw te kriebelen.
Een vertrouwde terugkeer naar Juventus Schoonaarde
Voor het huidige seizoen kreeg Roels een bericht van Juventus Schoonaarde met de vraag of hij opnieuw bij de club wilde aansluiten. Deze keer lag er een duidelijke sportieve uitdaging op tafel: de rol van doelman opnemen bij de ploeg in derde provinciale.
Voor de Hofstadenaar voelde dat als een uitgelezen kans om het voetbal opnieuw op te pikken. Hij kende de club nog van zijn eerdere passage, wist welke mensen er actief waren en voelde zich meteen aangetrokken tot het vertrouwde karakter van Schoonaarde. “Ik wilde het voetbal opnieuw opstarten en dit leek me een mooie en vooral leuke kans. Ik ken nog heel wat mensen binnen de club en er zijn veel gezichten die doorheen de jaren trouw zijn gebleven aan Schoonaarde. Dat gaf voor mij meteen een vertrouwd gevoel.” De beslissing was dan ook snel genomen. “Ik heb niet lang getwijfeld. Het voelde goed om terug te keren naar een club waar ik eerder al mooie momenten heb beleefd.”
Met zijn terugkeer wil Roels niet alleen opnieuw plezier beleven aan het voetbal. Hij ziet de passage bij Juventus Schoonaarde ook als een nieuwe gelegenheid om zijn kwaliteiten te tonen en verder te groeien als doelman. De vertrouwde omgeving moet hem helpen om opnieuw ritme op te bouwen en zijn ambities kracht bij te zetten. Dat hij opnieuw samenwerkt met trainer Bart Verleyen, met wie hij al eerder bij de club werkte, is daarbij mooi meegenomen.
Een moderne doelman met sterke reflexen
Wie Roels tussen de palen aan het werk ziet, krijgt volgens hemzelf een vrij modern type doelman te zien. Hij beperkt zich niet tot het tegenhouden van schoten, maar wil ook actief deelnemen aan het spel. “Ik denk dat ik mezelf wel een redelijk moderne doelman mag noemen. Ik speel graag mee met het spel, speel vrij hoog en durf de bal op te eisen.”
Het meevoetballen is voor hem een belangrijk onderdeel van zijn rol. Hij wil niet alleen reageren op wat de tegenstander doet, maar ook meehelpen om het spel van zijn eigen ploeg op te bouwen. Daarbij durft hij zijn positie hoog op het veld in te nemen en verantwoordelijkheid te nemen wanneer de situatie daarom vraagt. Zijn grootste troeven situeert hij vooral op de doellijn. “Ik denk dat ik vooral een goede lijnkeeper ben met goede reflexen.”
Tegelijk beseft Roels dat er nog werkpunten zijn. Een ambitieuze doelman moet volgens hem blijven zoeken naar manieren om zijn spel te verbeteren, ook wanneer bepaalde kwaliteiten al goed ontwikkeld zijn. Zo wil hij sterker worden in het verwerken van hoge ballen en zijn linkerbeen verder bijschaven. Het zijn werkpunten waarop hij tijdens trainingen gericht wil inzetten. “Ik weet dat ik nog beter kan worden en ik wil mezelf daar ook elke training opnieuw toe uitdagen.”
Die ingesteldheid past bij de ambitie die hij doorheen zijn hele voetbalverhaal heeft getoond. Ook wanneer hij weinig speelde of met tegenslagen te maken kreeg, bleef hij op zoek naar een omgeving waarin hij vooruitgang kon boeken.
De droom om nog enkele niveaus hoger te spelen
Hoewel Roels inmiddels verschillende clubs heeft leren kennen, is zijn sportieve honger nog lang niet gestild. Op zijn 24ste beschouwt hij zichzelf nog altijd als een jonge doelman die stappen vooruit kan zetten. Zijn grootste droom is dan ook duidelijk: zo hoog mogelijk geraken in het voetbal. Daarbij draait het voor hem niet uitsluitend om het niveau waarop hij speelt. Ook het gevoel binnen een ploeg is belangrijk. “Mijn grootste droom blijft om nog zo hoog mogelijk te geraken in het voetbal. Ik zou graag bij een ploeg spelen waar ik me goed voel, waar ik een vaste waarde kan worden en waar er vertrouwen in mij is.”
Dat vertrouwen is voor een doelman bijzonder belangrijk. De positie onder de lat brengt nu eenmaal verantwoordelijkheid met zich mee. Eén fout kan grote gevolgen hebben voor het resultaat, terwijl een beslissende redding een ploeg net over de streep kan trekken. Om zich op die positie te ontwikkelen, heeft een keeper niet alleen trainingsarbeid nodig, maar ook wedstrijdritme en het vertrouwen om fouten te mogen maken en eruit te leren. Roels beseft dat zijn ambities niet vanzelf werkelijkheid zullen worden. “Ik weet dat ik daarvoor nog hard zal moeten werken, maar zolang ik plezier blijf beleven aan het voetbal, wil ik er alles uithalen wat erin zit.”
Met Juventus Schoonaarde wil hij nu de basis leggen voor een nieuwe periode waarin speelminuten, vertrouwen en persoonlijke groei centraal staan. Als hij zijn kwaliteiten verder kan ontwikkelen en opnieuw een vaste waarde wordt, hoopt hij op termijn de volgende stap te kunnen zetten.
Behoud in derde provinciale als eerste doel
Voorlopig ligt de focus echter vooral op de prestaties van Juventus Schoonaarde. De competitie begon niet zoals de ploeg had gehoopt. In september waren er nog verschillende spelers afwezig door vakanties, studies of blessures. Daardoor kon de groep niet altijd op volle sterkte aantreden. Intussen keren steeds meer spelers terug en wordt de kern geleidelijk completer. Roels hoopt dat die evolutie zich ook vertaalt in betere resultaten. “Het is vooral de bedoeling dat we samen met de ploeg en de club in derde provinciale kunnen blijven.”
Volgens de doelman wordt Schoonaarde momenteel nog te vaak afgestraft voor kleine foutjes. In een competitie waarin de verschillen soms klein zijn, kunnen zulke momenten een grote invloed hebben op het eindresultaat. Een ongelukkig tegendoelpunt of een individuele fout kan ervoor zorgen dat een ploeg punten verliest die er op basis van de wedstrijd misschien wel in hadden gezeten.
Toch weigert Roels om de moed te laten zakken. Hij gelooft dat de ploeg in staat is om het tij te keren en dat een eerste overwinning voor een belangrijke mentale opsteker kan zorgen. “Ik ben ervan overtuigd dat, zodra we die eerste drie punten pakken, we vertrokken kunnen zijn. Dan kunnen we hier en daar punten beginnen pakken.”
Daarvoor zal de ploeg volgens hem week na week geconcentreerd moeten blijven werken. De terugkeer van afwezige spelers kan voor meer stabiliteit zorgen, terwijl vertrouwen en automatismen moeten groeien naarmate de competitie vordert. De doelman beseft dat het behoud niet vanzelfsprekend zal zijn, maar benadrukt dat Juventus Schoonaarde zich niet zomaar gewonnen zal geven. “We geven de hoop in ieder geval niet op en zullen elke week opnieuw klaarstaan om het onze tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken.”
“De tegenstander mag het nooit cadeau krijgen van mij”
Wie met Roels praat, merkt dat hij ambitie combineert met een uitgesproken winnaarsmentaliteit. Hij wil uiteraard graag mooie resultaten behalen, maar hecht ook veel belang aan de manier waarop hij en zijn ploeg voor de dag komen.
Een nederlaag hoeft voor hem niet altijd een drama te zijn, zolang de ploeg maar alles heeft gegeven. Met de juiste ingesteldheid en voldoende inzet moet Juventus Schoonaarde elke tegenstander het vuur aan de schenen kunnen leggen. “Waardig verliezen heb ik geen probleem mee, maar de tegenstander mag het nooit cadeau krijgen van mij.”
Het is een uitspraak die goed samenvat hoe hij zijn rol als doelman ziet. Hij wil een betrouwbare laatste verdedigingslinie zijn, zijn ploegmaats helpen wanneer het moeilijk wordt en ervoor zorgen dat tegenstanders hard moeten werken om te scoren. Voor Schoonaarde is dat in de strijd om het behoud een belangrijke ingesteldheid. Elke redding, elk gewonnen duel en elk punt kan uiteindelijk het verschil maken. Roels hoopt daarin een bepalende rol te spelen.
Dankbaar voor de kansen die hij kreeg
Tot slot wil de doelman ook stilstaan bij de mensen die hem doorheen de jaren hebben gesteund. Zijn voetbalverhaal verliep niet altijd volgens plan. Hij kende periodes waarin hij weinig speelde, moest verschillende keren op zoek naar een nieuwe club en kreeg ook met blessures te maken. Toch waren er telkens mensen die hem kansen boden en hem hielpen om verder te groeien.
In de eerste plaats denkt hij daarbij aan zijn ouders, die hem van jongs af aan hebben gesteund. Maar zijn dankbaarheid reikt verder dan zijn familie. “Ik wil mijn ouders bedanken en eigenlijk alle mensen die mij doorheen de jaren kansen hebben gegeven om me te ontwikkelen tot de persoon en de doelman die ik vandaag ben.”
Hij beseft dat niemand alleen staat in zijn ontwikkeling. Trainers, ploegmaats en andere mensen binnen de clubs waar hij speelde, hebben allemaal op hun eigen manier bijgedragen aan zijn parcours. “Zonder de kansen, bijsturing en het vertrouwen van anderen had ik nooit gestaan waar ik nu sta. Dat geldt niet alleen voor het voetbal, maar ook voor de andere zaken in mijn leven.” Het is een dankbare afsluiter van een verhaal waarin doorzettingsvermogen, ambitie en liefde voor het voetbal centraal staan.
Met zijn terugkeer naar Juventus Schoonaarde hoopt Thijs Roels opnieuw een mooi hoofdstuk aan zijn carrière toe te voegen. Eerst wil hij samen met zijn ploegmaats het behoud in derde provinciale verzekeren. Daarna droomt hij verder, met de ambitie om nog enkele niveaus hoger te voetballen.
Eén ding staat daarbij vast: de doelman uit Hofstade wil elke kans grijpen om beter te worden. En wie tegenover hem staat, zal zelf het nodige werk moeten leveren om hem te passeren.
