Het Oude Acht van Lede, dat afgelopen vrijdag plaatsvond, kende opnieuw een succesvolle editie. Ondanks de dreiging van slecht weer bleven de regenwolken grotendeels achterwege, en brak niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk de zon door voor organisator VZW De Nieuwe Melckenbeeckvrienden. Voorzitter Rutger Goeman straalde tevredenheid uit na afloop van de driedelige wielerdag die zowel bij de nieuwelingen, funrenners als eliterenners zonder contract en beloften kon rekenen op een degelijk gevuld en kwalitatief deelnemersveld.
Sterke prestaties van onze streekrenners in Lede: Heuninck wint, Thys, Van Der Eecken, Van De Winkel en De Paepe blinken uit.
Na afloop van de wedstrijden in Lede spraken we met winnaar Miel Heuninck, die zich bij de nieuwelingen naar zijn derde zege van het seizoen sprintte. De renner uit Nieuwerkerken was bijzonder tevreden over zijn koers en bevestigt zijn sterke vorm.
Ook onze streekrenners lieten zich zien. Matheo Thys reed voor eigen volk naar een knappe zesde plaats, zijn beste prestatie tot nu toe. Lars Van Der Eecken hield zich sterk in het peloton en toonde zich strijdvaardig. Jordy Van De Winkel finishte elfde bij de funklasse, een mooie uitslag ondanks zware benen na een voetbalwedstrijd de dag voordien. Kiany De Paepe toonde zich met een vijfde plaats bij de elite 2 en beloften opnieuw in uitstekende doen, ondanks een korte pauze in zijn wedstrijdschema.
Miel Heuninck: “Deze trui geeft vertrouwen, maar maakt koersen soms ook moeilijker”
In een attractieve wedstrijd voor nieuwelingen tijdens het Oude Acht in Lede, wist provinciaal kampioen Miel Heuninck (Onder Ons Parike) het hoofd koel te houden in een snelle en lastige koers. De eerstejaars uit Nieuwerkerken hield stand in een kopgroep van drie en maakte het knap af in de sprint. Het betekende zijn derde overwinning van het seizoen, na eerdere zeges in Denderhoutem en op het provinciaal kampioenschap in Merelbeke. Met vertrouwen kijkt hij nu richting het Belgisch kampioenschap van zondag in Putte.
“Ik begon met twijfels aan het seizoen, maar de bevestiging kwam op het juiste moment”
Voor Heuninck is 2025 zijn eerste seizoen als nieuweling. Zoals bij vele jongeren die overstappen van de aspiranten, was het aftasten hoe groot het niveauverschil zou zijn. “Ik begon aan het seizoen met behoorlijk wat twijfels”, geeft hij eerlijk toe. “Je weet vooraf niet hoe je zal meedraaien. Mijn eerste koers werd ik meteen derde in een interclub, wat wel een opsteker was. Maar daarna kreeg ik het moeilijk. Ik sukkelde met het gevoel en viel ook nog in Oordegem. Dat hakte er toch in. Het duurde een tijdje voor ik opnieuw vertrouwen vond.”
Die ommekeer kwam er eind mei, met een knappe derde plaats op het Belgisch kampioenschap tijdrijden in Affligem. “Dat was echt een moment van bevestiging. Ik wist dat ik weer in orde was. En enkele dagen later kon ik ook het provinciaal kampioenschap in Merelbeke winnen. Vanaf dan ben ik met een ander gevoel beginnen koersen. Meer vertrouwen, meer vastberadenheid.”
“De provinciale trui dragen is een eer, maar het maakt je ook een mikpunt”
Sindsdien rijdt Miel Heuninck rond in de felbegeerde Oost-Vlaamse provinciale kampioenentrui. Een eer die voor weinigen is weggelegd, en voor Heuninck een extra motivatie vormt. “Het is bijzonder om die trui te mogen dragen. Er zijn in heel Vlaanderen maar vijf eerstejaars met een provinciale trui. Dat besef ik echt wel. Maar het maakt het koersen ook moeilijker. Je valt op, iedereen ziet je rijden, en je voelt dat sommige renners net iets vaker naar jou kijken. Je moet er dus ook mee om kunnen gaan.”
Toch overheerst vooral het positieve gevoel. “De trui geeft me zelfvertrouwen. Ik weet dat ik hem verdiend heb en dat ik hard gewerkt heb om hier te staan. En het motiveert om elke koers opnieuw te tonen dat je het waard bent om die trui te dragen.”
“Ik besliste pas op donderdag om in Lede te starten – zonder spijt”
De deelname aan de koers in Lede kwam er vrij last-minute. “Van maandag tot en met donderdag zat ik op klimstage met Cycling Vlaanderen. Dat was best pittig. Op donderdag voelde ik me echter goed en heb ik besloten om toch in Lede te starten. Het was geen geplande deelname. Ik had dus geen specifieke voorbereiding of hoge verwachtingen, maar ik had wel zin om te koersen. En winnen blijft altijd het doel.”
Wat volgde, was een attractieve en aanvallende koers, waarin Heuninck zich opnieuw wist te onderscheiden. “Er werd vanaf het begin stevig gereden. De eerste vijf minuten waren echt intens, dat zag ik ook aan mijn waardes achteraf. We raakten op een gegeven moment weg met drie, net op een moment dat het peloton al wat klappen gekregen had. Met mij zaten ook Timothy Van den Abbeele, de Belgisch kampioen, en mijn ploegmaat Joren in de ontsnapping.”
“Ik was echt aan het afzien – maar ik wist dat ik het kon afmaken”
De finale was er één op het scherp van de snee. “Timothy bleef aanvallen. Hij was echt sterk, en je weet dat je tegen een Belgisch kampioen koerst. Maar Joren en ik konden aanklampen. Het was afzien, maar ik wist dat ik mijn sprint kon gebruiken als ik op het wiel kon blijven.”
Heuninck bleef ijzig kalm in de slotfase. “Je bent natuurlijk nooit zeker van je sprint, maar ik weet dat ik niet traag ben. Ik wist waar ik moest zitten en hoe ik het moest aanpakken. Toen ik de sprint kon inzetten, voelde ik meteen: dit wordt mijn moment. Het is ook geweldig dat mijn ploegmaat Joren tweede wordt. Zo’n 1-2 maakt het nog mooier.”
“Het BK van zondag? Ik wil me tonen, maar het is niet mijn hoofddoel”
Zondag volgt het Belgisch kampioenschap op de weg in het Putse. Een van de belangrijkste afspraken van het seizoen, maar Miel blijft realistisch. “Ik heb er niet specifiek naartoe gewerkt. Het parcours ligt me niet volledig – het is vrij vlak en er is kans op een massasprint. Daarin ben ik niet de allersnelste. Dus ik ga er geen druk op leggen.”
Toch blijft hij ambitieus. “Natuurlijk droom je van winnen. Maar mijn realistische doel is het podium. Alles hangt af van het koersverloop. Als ik in een ontsnapping zit, is er misschien iets mogelijk. Zo niet, dan wil ik mezelf gewoon tonen en koersen met lef. Ik zie wel wat het wordt.”
Met een indrukwekkende seizoensstart, een provinciale trui rond de schouders en een sterke overwinning in Lede op zak, mag Miel Heuninck alvast met vertrouwen afzakken naar Putte. Eén ding is duidelijk: de naam van deze eerstejaars zullen we in de komende jaren nog vaak horen in het peloton.
Papegemnaar Matheo Thys: “Zesde voor eigen volk, dat voelt als een overwinning”
De wielerwedstrijd voor nieuwelingen tijdens het Oude Acht van Lede leverde afgelopen weekend niet alleen een overwinning op voor provinciaal kampioen Miel Heuninck, maar ook een onvergetelijk moment voor Papegemnaar Matheo Thys. De eerstejaarsnieuweling reed voor het eerst in zijn nog prille carrière in zijn thuisregio naar een zesde plaats – zijn beste resultaat tot nu toe. Een prestatie die extra glans kreeg door het massale supporterslegioen dat hem op elk punt van het parcours naar voren schreeuwde. “Het was magisch. Ik reed met krampen van de stress, maar ook met vleugels dankzij het publiek.”
Een start met buikkrampen, en toch vleugels.
Wedstrijden voor eigen volk zijn voor jonge wielrenners vaak een emotionele rollercoaster. Voor Matheo Thys was dat in Lede niet anders. De renner uit Papegem stond gespannen aan de start. “Normaal gezien kan ik mijn stress wel onder controle houden, maar vandaag lukte dat niet. Ik voelde de druk en de verwachtingen,” vertelt hij openhartig. “Ik wist dat heel wat familie, vrienden, buren en supporters zouden komen kijken. Overal langs het parcours stond volk dat mijn naam riep. Dat deed iets met mij.”
Die druk uitte zich fysiek. “In de tweede ronde kreeg ik hevige buikkrampen, puur van de stress,” geeft Matheo toe. “Dat heb ik nog nooit eerder meegemaakt. Gelukkig kon ik even drinken en ging het snel beter. Maar in mijn hoofd was het op dat moment echt vechten. Ik wist dat ik hier iets wilde tonen.”
Een deelnemersveld om u tegen te zeggen.
De jonge Papegemnaar kreeg in Lede niet zomaar een ‘doordeweekse’ koers voorgeschoteld. “Het was een deelnemersveld van formaat,” aldus Matheo. “Met onder andere Belgisch kampioen Timothy Dierckx, provinciaal kampioen Miel Heuninck en sterke jongens als Joren Waegeman aan de start wist ik op voorhand dat het een zware wedstrijd zou worden. Er zou koers gemaakt worden, en dat gebeurde ook.”
In het begin van de wedstrijd reed Matheo al attent vooraan. “Ik probeerde zoveel mogelijk mee te schuiven op aanvallen. Even raakte ik zelfs mee weg met Miel en Timothy, maar dat was nog vroeg in de koers. We werden al snel teruggepakt.”
Halfweg koers sloeg het trio Dierckx-Heuninck-Waegeman een beslissende kloof. “Net op dat moment zat ik ingesloten en kon ik niet reageren. Ik zag ze vertrekken en voelde meteen: dit is het moment van de koers. En dat bleek ook zo te zijn.”
Samen met Aaron Coupé probeerde Matheo nog een tegenaanval op te zetten, maar de samenwerking kwam niet echt op gang. “We raakten niet weg. Het peloton was ook nog te alert. Op dat moment heb ik de knop omgedraaid: ik zou alles op de sprint zetten.”
Sprint brengt verdiende beloning.
Een slimme beslissing, zo bleek. Matheo wist zich uitstekend te positioneren in de slotkilometers en trok voluit de kaart van zijn sprintkwaliteiten. “Ik weet dat ik niet de snelste ben van het pak, maar ik kan wel goed inschatten wanneer ik moet gaan. De benen zaten nog goed.”
In de sprint voor plaats vier finishte hij uiteindelijk als zesde, op slechts enkele seconden van het podium. “Ik ben daar echt blij mee. Voor mij voelt dit als een overwinning. De zesde plaats is mijn beste resultaat ooit, en dan nog eens op zo’n deelnemersveld én in eigen streek. Het was speciaal om dit te mogen delen met iedereen die kwam supporteren. Ik hoorde mijn naam echt op elk punt in het parcours. Dat gaf me vleugels.”
Constante progressie, maar podium blijft nog uit.
Voor Matheo is het resultaat van Lede geen toevalstreffer. De jonge renner is aan een consistent seizoen bezig, met verschillende top tien-noteringen. “Maar het podium blijft tot nu toe uit,” klinkt het nuchter. “Net als vorig jaar eigenlijk. Toen reed ik ook veel top tien en top vijftien, maar nooit echt op het podium. Dat steekt wel een beetje, want je wil toch eens dat moment meemaken.”
Toch overheerst het geloof in eigen kunnen. “Ik weet dat ik progressie maak, stap voor stap. Mijn niveau blijft stabiel, en af en toe steek ik er eens bovenuit. Zoals vandaag.”
Volle kalender met Belgisch Kampioenschap in aantocht.
Veel tijd om te genieten van deze prestatie is er niet. Matheo kijkt al vooruit naar de volgende uitdagingen. “Op 10 augustus rijd ik het Belgisch kampioenschap in Putte. Het is de eerste keer dat ik me kandidaat stelde om deel te nemen. Alleen al geselecteerd zijn, voelt als een beloning voor het werk dat ik lever.”
Na het BK volgen nog een reeks mooie afspraken te Haasdonk, Haaltert, Vichte, Uitbergen (Berlare) en Erpe. “Stuk voor stuk wedstrijden waarin ik hoop mee te doen voor een ereplaats. En wie weet… misschien komt dat podium er dan toch nog.”
Lars Van Der Eecken:“Ik zat goed in de wedstrijd, maar kreeg het niet cadeau”
Voor eigen volk, door de straten waar hij als kind zélf nog met zijn koersfiets oefende, reed de jonge renner afgelopen weekend een van zijn meest beladen koersen van het seizoen. Met een tiende plaats op papier kan hij zeker tevreden zijn, maar het verhaal achter die top-10-plaats toont vooral hoe koers ook een kwestie is van mentale weerbaarheid, koersinzicht en karakter. “Het had meer kunnen zijn, misschien zelfs moeten zijn. Maar ik heb er alles uitgehaald wat erin zat.”
Valpartij en stuurbreuk: een nerveuze voorbereiding.
Het weekend begon allerminst vlekkeloos. “De dag voor de koers ben ik nog gevallen”, vertelt hij open. “Ik brak daarbij mijn stuur. Gelukkig heeft Timmy Van Cleemputte last-minute alles nog in orde kunnen brengen. Daar ben ik hem enorm dankbaar voor, want zonder hem stond ik misschien niet eens aan de start.” Die tegenslag zorgde voor extra stress, maar ook voor focus. “Ik voelde me nochtans fysiek goed, de voorbije wedstrijden verliepen vlot. Ik was gemotiveerd en had er écht zin in.”
Een warm welkom: koers in eigen dorp.
Een thuiskoers is nooit zomaar een koers. “Aan de start voelde ik dat het moraal top zat. De straten stonden vol supporters, vrienden, familie, kennissen… Ik voelde die steun letterlijk en figuurlijk langs het parcours. Dat gaf me vleugels. Je voelt je bijna verplicht om iets te tonen.” De aanwezigheid van zoveel bekenden betekende tegelijk ook een zekere druk. “Je wil jezelf natuurlijk niet wegsteken. Dat geeft gezonde stress, maar ook een bepaalde gretigheid.”
Gevangen op het verkeerde moment.
Al van bij het begin zat hij alert voorin. “Ik wilde niets missen. Ik wist dat het deelnemersveld sterker was dan vorig jaar, dus ik moest bij de les blijven.” Toch liep het op een cruciaal moment fout. “Toen de drie sterkste renners aanvielen – die ook het podium zouden halen – zat ik ingesloten. Ik zag het gebeuren, maar kon er niet bij. Tegen dat ik vrij was, had ik al een gat.”
Hij probeerde het dan maar op eigen kracht. “Ik ben meteen zelf in de tegenaanval gegaan. Ik voelde me goed en wist: als ik wacht, is het te laat. Ik kwam zelfs dichter, maar zat in een enorm lastige situatie: niet bij de kopgroep, maar ook niet in het peloton. Tussen wal en schip, zeg maar. Dat kost bakken energie.”
Initiatief zonder medestanders.
Om krachten te sparen, besloot hij zich strategisch terug te laten uitzakken. “Ik hoopte dat we later met een paar sterke renners een tweede aanval konden plaatsen.” Even later deed zich die kans voor. “Er viel een gat, twee renners sprongen weg en ik ging er direct naartoe. Ik nam de kop en reed met overtuiging. We kregen meteen ruimte van het peloton. Het zag er goed uit.”
Maar al snel bleek de samenwerking te wensen over te laten. “Eén van hen was van Parike, die al twee renners in de kopgroep hadden. Hij reed dus bewust niet vol door. De andere zei letterlijk dat hij op zijn limiet zat. Dan weet je dat het een verloren zaak wordt.” Geïrriteerd en teleurgesteld stopte hij met rijden. “Dat zijn frustrerende momenten. Je voelt dat je goed bent, je wil koers maken, maar je krijgt het niet cadeau.”
Sprint om plek vier – en nog gehinderd.
Met de eerste drie plaatsen buiten bereik, moest hij zich herpakken voor de sprint van de rest. “Ik wist dat er nog iets mogelijk was. Ik wilde minstens die vierde plek proberen te pakken.” Maar ook daar werd het geen vrije strijd. “In de laatste bocht werd ik nog geduwd door een andere renner. Daardoor verloor ik snelheid en positie. Uiteindelijk werd ik tiende. Op zich is dat een mooi resultaat in zo’n koers, maar het is moeilijk om tevreden te zijn als je weet dat er méér in zat.”
Sterke vorm, veel motivatie en een duidelijk doel.
Toch klinkt er geen cynisme in zijn stem. Integendeel. “Ik voel dat de vorm goed is. Ik weet dat ik mee koers kan maken, dat ik niet onderdoe voor de rest. Dat geeft vertrouwen.” De komende weken staan er opnieuw een reeks koersen op het programma die hem goed moeten liggen: Balegem, Haaltert, Denderhoutem en Uitbergen. “Allemaal in de buurt. Hopelijk opnieuw met veel supporters langs de kant. Ik ben gemotiveerd om iets moois te tonen. Deze tiende plaats smaakt naar meer.”
Jordy Van De Winkel: “Op naar de volgende!”
Bij de funrenners in Lede wist Jordy Van De Winkel zich vrijdag tussen een sterk en goed gevuld peloton naar een verdienstelijke elfde plaats te rijden. De koers, die deel uitmaakte van de thuiskoers in Lede, werd door de deelnemers unaniem geprezen om zijn parcours, aankomst en sfeer. Voor Jordy was het vooral een bevestiging van zijn goede vorm, al bleef er ook een beetje honger naar meer.
“Ik stond wel met een goed gevoel aan de start”, vertelt Jordy na afloop. “De benen zaten nog wat vol van de voetbalwedstrijd die ik een dag eerder had gespeeld, maar toch keek ik uit naar deze koers. Het is een mooi, snel parcours en met zoveel volk aan de kant – veel supporters ook – krijg je er automatisch meer zin in.”
Moeizame start, sterk herstel.
De eerste rondes liepen voor Jordy echter niet van een leien dakje. “De benen liepen al snel vol. Vooral in die eerste twee à drie ronden moest ik echt vechten om mee te blijven. Maar naarmate de wedstrijd vorderde, kwamen de benen beter los en kon ik mijn tempo weer oppikken.”
Met een strak koersverloop en een sterk deelnemersveld was het vechten voor elke meter. “Het ging bijzonder snel vandaag. Het peloton was niet alleen sterk, maar ook heel compact. Er werd niet veel gegund, en je moest echt knokken voor je plaats.”
Geen sprint zoals gehoopt.
Op het einde probeerde Jordy zich nog klaar te maken voor de eindsprint, maar zijn benen beslisten er anders over. “Ik heb uiteindelijk niet de sprint kunnen rijden die ik voor ogen had. Mijn benen liepen opnieuw vol op het slechtst mogelijke moment. Toch ben ik blij met mijn elfde plek. Natuurlijk mik je liever op een top tien, maar als je weet dat je de dag ervoor nog op het voetbalveld stond, mag ik zeker niet klagen. Ik heb er alles uitgehaald vandaag.”
Blik op volgende koersen.
De agenda van Jordy blijft goed gevuld. “Op 9 augustus staat de GP Bolle in Oetingen op het programma, en later volgen Denderhoutem (29 augustus) en Gijzenzele (30 augustus). Tussendoor wil ik ook nog een paar extra koersen meepikken, maar ik moet nog even bekijken welke dat precies zullen zijn.”
Afsluiten doet Jordy met een positieve noot: “Het was echt een mooie koers met een verdiende winnaar. Ik kom hier zeker en vast terug. Nu even recupereren en dan vol focus op de volgende afspraken!”
Met zijn vechtlust en positieve ingesteldheid is Jordy Van De Winkel een voorbeeld voor velen in het funpeloton. De elfde plaats is misschien niet wat hij vooraf gehoopt had, maar wie hem bezig zag, weet dat het slechts een kwestie van tijd is voor die top tien er wél komt.
Kiany De Paepe: “Als eerstejaars had ik dit niet verwacht, maar het doet deugd om weer goede benen te voelen”
In de wedstrijd voor Elite 2 en beloften in Lede heeft Kiany De Paepe uit Nieuwerkerken een erg knappe vijfde plaats behaald. En dat na een korte koerspauze en nauwelijks training. De jonge eerstejaarsbelofte reed met lef, koersinzicht en karakter naar zijn beste uitslag van het seizoen. “Ik wist vooraf totaal niet hoe mijn benen zouden reageren. De laatste weken heb ik amper kilometers in de benen, maar ik ben blij dat ik mijn kans ben blijven gaan. Het geeft veel vertrouwen richting het vervolg van het seizoen.”
Na de Moeren Classic, een zware interclubwedstrijd enkele weken geleden, besliste De Paepe om het iets rustiger aan te doen. “Ik voelde me fysiek vermoeid en merkte dat mijn kracht wat verdwenen was. Mijn trainer Kjell De Potter stelde voor om even de riem af te leggen, zodat ik fysiek én mentaal kon recupereren. Daar heb ik naar geluisterd. Ik heb twee weken niet gekoerst en amper getraind. Daardoor was het voor mij wat afwachten hoe mijn lichaam zou reageren.”
Toch stond De Paepe met een gezonde dosis motivatie aan de start in Lede. De wedstrijd, die deel uitmaakte van het programma van het succesvolle ‘Oude Acht van Lede’, kende een sterk deelnemersveld en werd van bij het begin aan een strak tempo gereden.
Koersverloop met meerdere tempoversnellingen.
“De wedstrijd brak eigenlijk meteen open”, vertelt Kiany. “Vier renners reden al snel weg uit het peloton en verzamelden een mooie voorsprong. Ik zat daarna in een achtervolgende groep van zeven, waarmee we een tijdlang probeerden om de kloof te dichten. Maar voor we konden aansluiten, kwam het peloton opnieuw aansluiten.”
Op dat moment volgde een nieuwe aanval van drie renners. “Ik kon niet meteen reageren en moest even passen. Maar samen met een groep slaagden we er op tien ronden van het einde toch in om het gat weer te dichten.”
Het tempo bleef de hele wedstrijd hoog, onder impuls van onder meer Carbonbike Giordana, waardoor aansluiting met de vier vroege vluchters er uiteindelijk niet meer in zat. “De kloof werd wel kleiner, maar het peloton slaagde er niet meer in om de kopgroep te grijpen.”
Late uitval wordt beloond.
De Paepe besloot in de voorlaatste ronde nog eens vol te gaan. “Ik probeerde mijn kans en viel aan. Eén renner kwam met mij mee. We konden samen een kloofje slaan en vooruit blijven. In de sprint met twee trok ik aan het langste eind en werd zo vijfde.”
Een mooie beloning voor het harde werken, maar vooral ook een bevestiging dat hij opnieuw op de goede weg is. “Ik was vooral blij dat ik weer kracht in de benen voelde. Daar had ik nood aan, want ik twijfelde even na die rustperiode. Deze prestatie komt dan ook op het juiste moment. Als eerstejaarsbelofte is dit mijn eerste seizoen op dit niveau, dus elke uitschieter geeft vertrouwen.”
Ervaringsopbouw in het vooruitzicht.
De kalender van De Paepe blijft de komende weken goed gevuld. “Vandaag stond ik alweer aan de start in Londerzeel, waar ik ook een goede koers reed. Vrijdag volgt Lokeren, en dan begin ik op woensdag 13 augustus aan de Ronde van Oost-Vlaanderen, samen met mijn ploeg.”
Die vijfdaagse rittenwedstrijd vormt een mooie uitdaging. “Voor het eerst zal ik er een tijdrit rijden, dus dat is nieuw. Maar dat maakt het net zo interessant. Voor mij draait het vooral om ervaring opdoen en stappen blijven zetten.”
Droomdebuut tussen de profs in Aalst.
Alsof dat nog niet genoeg was, mocht Kiany vorige week ook deelnemen aan het Natourcriterium in Aalst– een van de grootste na-tour-wedstrijden van het land. “Daar mogen starten was een kinderdroom die uitkwam. Als jonge knaap tussen renners rijden waar je al jaren naar opkijkt, is speciaal. Ik heb enorm genoten van die ervaring. De massa toeschouwers, de sfeer, het enthousiasme… Dat blijft me altijd bij.”
Toekomstgerichte blik.
De komende weken wil De Paepe verder bouwen op zijn huidige vorm. “Deze vijfde plaats motiveert me om verder te werken. Ik weet dat ik nog veel moet leren en fysiek stappen kan zetten, maar als dit nu al lukt in mijn eerste jaar bij de beloften, dan mag ik daar trots op zijn.”
Voor trainer Kjell De Potter en zijn omgeving is het alvast duidelijk: met Kiany De Paepe heeft het Belgische wielrennen er weer een groeibriljant bij. Rustig opgebouwd, goed omkaderd, en bovenal: matuur en nuchter in zijn aanpak. De komende weken en maanden beloven boeiend te worden.
Het Oude Acht van Lede: koersfeest van verbondenheid en beleving.
De organisatoren mogen dan ook met opgeheven hoofd terugblikken op een meer dan geslaagde editie. Het deelnemersveld was rijk gevuld bij zowel de nieuwelingen, de funrenners als de elite 2 en beloften. De sportieve strijd was bij momenten pittig, maar altijd fair. Ook langs de zijlijn viel er heel wat te beleven. Lede leefde mee, supporters kleurden het parcours, en in het feestdorp aan het station werd het laat.
Meer dan koers alleen.
Wat Het Oude Acht zo bijzonder maakt, is de totaalbeleving. Niet alleen de renners kwamen aan hun trekken, ook het publiek werd in de watten gelegd. Honderden bezoekers genoten van livemuziek, streekgerechten, frisse dranken en kinderanimatie. Voor jong en oud was het een dag vol plezier en nostalgie, met een koers die sinds jaar en dag stevig verankerd zit in het collectief geheugen van de gemeente.
“De combinatie van sport en gemeenschapsbeleving maakt dit evenement uniek”, zegt Rutger Goeman. “We doen dit met hart en ziel. Dat we opnieuw zoveel volk en sterke deelnemers mochten verwelkomen, doet ons dromen van de toekomst. Lede leeft, en de koers leeft mee.”
Een traditie die verbindt.
Het succes van Het Oude Acht is geen toeval. Het is het resultaat van maanden voorbereiding, de inzet van tientallen vrijwilligers en een organisatie die steevast mikt op kwaliteit en sfeer. In een tijd waarin veel kleinere kermiskoersen het moeilijk hebben, is het hartverwarmend om te zien hoe deze koers in Lede floreert. De koers verbindt generaties, schept herinneringen en toont wat mogelijk is wanneer een gemeenschap zich samen achter één doel schaart: het vieren van de koers als feest van het leven.
De renners op het parcours, van nieuwelingen tot funrenners, kregen niet alleen hun kans om te schitteren, maar ook de waardering die ze verdienen. Dankzij een sterk peloton, een veilige omkadering en een enthousiast publiek kon elke categorie haar koersdag beleven zoals het hoort: intens, sportief en gedenkwaardig.
Een pluim voor de organisatie.
De VZW De Nieuwe Melckenbeeckvrienden verdient dan ook een dikke pluim voor de vlekkeloze organisatie. Ze bewezen opnieuw dat traditie en vernieuwing hand in hand kunnen gaan. Met een warm hart voor de koers en oog voor detail maken ze van Het Oude Acht veel meer dan een wielerwedstrijd. Het is een jaarlijkse hoogdag geworden, waar sport, feest en gemeenschap elkaar vinden in een unieke symbiose.
Lede mag fier zijn. Op haar renners, op haar vrijwilligers, op haar publiek – en op een koers die er in slaagt om elk jaar opnieuw te ontroeren, te verbinden en te verrassen. Het Oude Acht leeft. En dat zal het, als het aan de organisatoren ligt, nog lang blijven doen.
