Zelden zag je een renner zo verbouwereerd als Robbrecht Viaene zondagmiddag in de tricolore, vlak na zijn onverwachte zege op het Belgisch kampioenschap voor tweedejaarsnieuwelingen. De 16-jarige Oost-Vlaming uit Moorsel kwam met bescheiden verwachtingen naar de start, mikte hoogstens op een plaats bij de eerste vijf, maar reed zich in een meeslepende finale naar de nationale titel. “Dit had ik écht nooit durven dromen. Ik dacht dat ik op dit vlakke parcours geen schijn van kans maakte,” glundert de kersverse kampioen.
Een BK vol spanning en koersverloop op het scherpst van de snee.
Het BK voor de tweedejaars leverde een finale vol spanning op, waarbij de beslissing pas op de meet viel. In de eerste ontsnapping van betekenis vonden we Emile Boîte, Gabriel Van den Berghe, Nand De Bois, Vic De Smet en Sander Willems terug. Dit vijftal reed lange tijd in een veelbelovende positie en leek even kans te maken op de Belgische driekleur. Toch bleek het peloton in de voorlaatste ronde genadeloos, en werd de kopgroep bijna volledig teruggepakt.
De Bois, De Smet en Willems lieten zich echter niet ontmoedigen en zetten hun inspanning moedig verder. Hun doorzettingsvermogen werd beloond toen Finn Jordens en Robbrecht Viaene de aansluiting maakten. Met deze vijf renners in de spits kreeg de koers haar beslissende wending. Terwijl het peloton achter hen aarzelde, werkten de leiders goed samen, vastberaden om hun kans op de titel te grijpen. De slotronde werd een tactisch steekspel, waarbij elke aanval potentieel beslissend kon zijn. Zo groeide de spanning richting de streep, waar de Belgische titel uiteindelijk in deze selecte groep beslist zou worden.
Van ontgoocheling naar triomf: klimmer Robbrecht Viaene pakt Belgische trui na meesterlijke coup.
Wat een seizoen dreigde te worden vol gemiste kansen, draaide voor Robbrecht Viaene uit Moorsel uit op een droomscenario. De 53 kilo lichte klimmer had zijn pijlen gericht op klimklassiekers als Herbeumont en Couvin, maar beide topdoelen eindigden in diepe ontgoocheling. Zonder verwachtingen en zelfs zonder verkenning verscheen hij aan de start van het Belgisch kampioenschap op een vlakke omloop. Wat volgde, was een verhaal van koersinzicht, timing en een vleugje bravoure — met een nationale titel als ultieme bekroning.
Geen voorbereiding, geen verwachting.
Het BK stond aanvankelijk niet met dikke letters in Viaene’s seizoensplanning. “Ik had me totaal niet voorbereid,” vertelt hij. “Normaal verken ik altijd het parcours voor een belangrijke wedstrijd, maar deze keer dacht ik: het is vlak, dat ligt me niet, dus waarom moeite doen? Ik ben meer een klimmerstype, dat weet iedereen. In een sprint tegen zwaardere mannen maak ik weinig kans. Eigenlijk stond ik hier zonder enig plan, gewoon om te zien wat er mogelijk was.”
Toch was de motivatie niet volledig verdwenen. Ondanks de mislukte afspraken met zijn topvorm in Herbeumont en Couvin — “In Herbeumont had ik een complete offday, in Couvin miste ik de juiste ontsnapping” — bleef er een klein sprankeltje hoop dat er misschien iets onverwachts kon gebeuren.
Een hectische openingsfase.
Vanaf het eerste fluitsignaal lag het tempo bijzonder hoog. “Ik probeerde mee te springen met de eerste ontsnappingen,” aldus Viaene. “Maar telkens werd dat gat weer dichtgereden. Het was nerveus, iedereen wou mee zijn. Uiteindelijk vormde zich toch een groepje van drie sterke renners waar ik kon bij aansluiten. Even later kwam er nog een vierde bij. We draaiden goed rond, maar het peloton gaf ons nooit echt veel ruimte.”
In de voorlaatste ronde veranderde het koersbeeld plots. De vijf vluchters voorin kwamen in zicht en dat was het sein voor een nieuwe golf aanvallen. “Toen de hergroepering er was, wist ik dat er opnieuw iets kon gebeuren. Er reden drie renners vooruit, maar in het peloton viel het even stil. Dat was mijn moment.”
De beslissende aanval.
Met een krachtige versnelling sprong Viaene naar het leidende trio. “Ik voelde meteen dat het goed zat. We werkten samen, hielden het tempo hoog. Toen ook Jordens ons kwam vervoegen, dacht ik in stilte dat een top vijf al fantastisch zou zijn. Op dit parcours had ik dat nooit durven dromen.”
De laatste rechte lijn werd het toneel van een berekende gok. “Ik zat niet op kop en wist dat ik in een sprint kansloos was. Dus koos ik voor een late demarrage, puur op instinct. Ik kreeg een paar meter en dacht: alles of niets. Dan maar sterven op de fiets. Die laatste meters leken eindeloos, maar toen ik over de meet kwam, besefte ik dat het gelukt was. Het ongeloof was groot, nu nog steeds.”
Van ontgoocheling naar hoogtepunt.
Met de nationale trui in handen en het goud om de nek kan de renner van WC Onder-ons Parike terugblikken op een seizoen dat toch geslaagd is. “Dit is mijn derde overwinning van het jaar, maar absoluut de mooiste. Ik wou één grote koers winnen, dat was mijn doel. Dat het dan uitgerekend hier lukt, op een vlak parcours dat me totaal niet ligt, maakt het extra bijzonder. Het is een eer om deze trui nog enkele maanden te dragen. Dit is het hoogtepunt van al mijn jaren dat ik koers.”
Sfeer en reacties.
Langs het parcours heerste een mix van spanning en verrassing. Supporters zagen hoe de koers telkens weer openbrak, zonder dat één ploeg echt de controle nam. “Iedereen dacht dat het een massasprint zou worden,” klonk het langs de kant. “Toen Viaene ging, dacht ik eerlijk: die houdt het nooit. Maar kijk, wat een stunt!”
Ook enkele concurrenten toonden zich sportief na afloop. “Hij heeft het perfect gespeeld,” gaf een medevluchter toe. “Op een parcours dat hem zogezegd niet ligt, steekt hij ons allemaal de loef af. Dat is knap.”
