Onder moeders paraplu werd in Zele voor de 74ste keer de sluitingsprijs van de KAJ-KWB profkoers georganiseerd. Meteen viel in onze provincie het doek over het wielerseizoen 2024. Na de aankomst en de ceremonie ging alle aandacht naar de gebroeders en tweeling Stijn en Stef De Bock. Zij hingen na de wedstrijd hun koersfiets definitief aan de haak. Hiermee namen ze afscheid van het wielerpeloton, de vele renners waarmee ze zovele jaren hebben samen gekoerst, de wielerploegen waar ze bij hebben gereden, hun trouwe supporters, kortom, de zovele mensen die meer iets te maken hadden met de wielersport. Het leek erop dat ook de veel te vroeg overleden mama Marie-Jeanne van Stijn en Stef De Bock vanuit de hemel mee treurde dat haar beide zonen definitief een punt zette achter hun wielercarrière. Het werd best wel emotioneel afscheid, vooral omdat Marie-Jeanne dit niet meer kon meebeleven. Met een blik naar de hemel dankte Stijn en Stef hun mama voor de jarenlange inzet, toewijding, troost maar vooral de steun die zij op iedere wielerwedstrijd mochten ondervinden. Er ging geen wedstrijd voorbij of zij was samen met haar man Pierre aanwezig op de koersen van hun zonen. Stijn en Stef De Bock afkomstig uit Zele werden bedolven onder de geschenken van hun wielerploeg en het gemeentebestuur van Zele. Beide renners kunnen terugblikken op een rijkgevulde wielercarrière. Vooral Stijn, die woonachtig is in Oordegem en aangesloten Carbonbike-Girodana kende een mooie periode bij de profs.
Zijn hoogtepunt kende hij zes jaar terug toen hij de interclub Etienne De Wilde op zijn naam kon zetten. Maar dit was nog niet alles. Zo kon de gedreven Stijn in Stabroek de Belgische titel veroveren bij de eliterenners zonder contract. Ook in de interclubs Wingene Koers, Nieuwkerken-Waas en in de Grote Prijs Zele voor profs kon Stijn het hoogste schavotje beklimmen. Dankzij deze belangrijke overwinningen kon hij zich bewijzen op hoger niveau en kreeg hij een profcontract bij Cibel-Cebon waar hij twee seizoenen vertoefde. “Zo klopte ik Mike Teunissen in de profkoers van Zele. Sepp Vanmarcke klopte ik dan weer in Verrebroek. Voor de Parelvissers was 2017 trouwens een topjaar. Greg Van Avermaet kende zijn topjaar en kleurde samen met Oliver Naesen de finale van de Ronde van Vlaanderen, terwijl ik dat jaar de Belgische driekleur veroverde”, vertelt Stijn De Bock. In 2018 won hij de Grote Prijs Wase Polders (Profkoers Verrebroek). In 2019 maakte Stijn de overstap van Cibel-Cebon naar Canyon dhb p/ Bloor waar hij de GP Dr. Eugeen Roggeman op zijn naam kon zetten. Een jaartje later verdedigde Stijn de kleuren van Tarteletto. Stijn, werkzaam in de zaak van zijn oudere broer Bruno, zette dit seizoen al mooie resultaten neer. Boven zijn drie overwinningen was hij goed voor heel wat ereplaatsen, waaronder een achtste plaats in het Provinciaal Kampioenschap te Laarne.
Toch zal Stijn de banden met het wielerpeloton niet definitief doorknippen. Zo kwam hij al verschillende keren als wielercommentator aan in verschillende grote wielerwedstrijden bij de jeugd. “Dit beviel mij best en het voordeel is dat ik veel renners ken en koers kan lezen,” vertelt ons Stijn. “Ik heb Proximus al laten verstaan dat ik hierin wel meer van wil doen en als dat niet lukt kan ik misschien beginnen als speaker. Niko De Muyter liet mij al verstaan dat speakers aan vergrijzing toe zijn. Ik ben zeker een vlotte babbelaar en goed genoeg om een koers aan elkaar te kunnen praten. Misschien moet ik toch het voorstel van Niko wel in overweging nemen. Nu, ik stop wel als renner, maar ik zie mij wel volgend jaar wel nog een handvol gravelkoersen meepikken. Op deze manier kan ik eventueel toetreden tot de ploeg die Greg Van Avermaet zou willen starten. Koers zit nu éénmaal in het bloed. Vooral het warme familiegevoel van het peloton wil ik niet graag missen, maar de tijd is wel rijp om mijn carrière als wegrenner af te sluiten.” eindigt Oordegemnaar Stijn De Bock.
