Voor Jules Lagaert (18) uit Merelbeke-Melle werd het wegseizoen 2025 er één om snel te vergeten — al zal hij het wellicht om heel andere redenen dan gehoopt in zijn geheugen meedragen. Als tweedejaars junior bij het Isorex-team keek hij reikhalzend uit naar een jaar waarin hij eindelijk wilde tonen wat er in hem zat. Maar het lot besliste anders. Blessures, ziektes en pech kruisten voortdurend zijn pad, waardoor Jules amper drieënhalve maand écht competitief aan de start verscheen. Toch krabbelde hij telkens recht én knokte hij zich naar meerdere top-20-plaatsen en top-10-noteringen. De korte momenten waarin zijn lichaam wél meewerkte, bewezen dat zijn potentieel groot is.
Voorzichtige ambities aan de start.
Wat waren je doelstellingen voor 2025?
Voor dit seizoen hield Jules de verwachtingen bewust laag — en dat had een goede reden. “Aangezien het mijn tweede koersjaar ooit was, kon ik het seizoen beginnen zonder al te veel verwachtingen, maar stiekem hoopte ik toch een podium te behalen.”
Waar andere tweedejaars juniores vaak al jaren ervaring hebben en met uitgesproken doelen aan een seizoen beginnen, stond Jules nog aan het prille begin van zijn wielercarrière. Maar de ambitie om stappen te zetten — en vooral om dichter bij winst te komen — leefde wél sterk bij hem.
Een seizoen vol fysieke klappen: “Soms kon ik zelfs mijn hoofd niet draaien”
Hoe verliep het afgelopen seizoen?
Het antwoord komt met een diepe zucht, want 2025 werd een opeenstapeling van tegenslagen: “Het was een pechseizoen voor mij met zeer veel blessures en ziektes. Mijn patellapees heb ik 2 maand mee gesukkeld, ik heb 3 weken met een nek gelopen die zo vast zat dat ik niet eens naar links of rechts kon kijken.”
En net toen hij op het punt stond zijn seizoen een nieuwe wending te geven en zich te tonen in grotere koersen, ging het opnieuw mis: “Dan mocht ik eindelijk grote koersen (De Ronde, Morgan Blue Classic) rijden, maar die vielen zwaar tegen. Achteraf bleek dat ik toen al klierkoorts in mijn lichaam had zitten, wat veel verklaarde.”
Klierkoorts (mononucleose) staat bekend als een sluipende ziekte die weken tot maanden aan het lichaam kan knagen, vermoeidheid veroorzaakt en prestaties keldert. Dat Jules überhaupt nog meedeed aan koersen in die periode, is op zich al opmerkelijk.
Toch zette hij door: “Ondanks al deze tegenslagen slaagde ik er toch in om bijna al mijn kermiskoersen top 20 te rijden en ook een paar keer top 10 en top 5.”
En toen hij opnieuw in topvorm leek te komen en kansen kreeg op nog twee grote afspraken, kwam de hardste dreun: “Daarna mocht ik nog 2 grote koersen rijden: de Druivenkoers (UCI 1.1) en Keizer der Junioren (UCI 2.1), waar ik 2 keer ten val kwam en door te veel schade aan mijn fiets niet verder kon rijden, ook al voelde ik mij top en dacht zeker uit te rijden.”
Fysiek zat het goed, de benen waren er eindelijk… maar het materiaal liet hem in de steek. Het soort pech dat elke renner nachtmerries bezorgt.
Toch enkele sterke prestaties die bewijzen: er zit wél iets in.
Wat waren je belangrijkste prestaties?
Voor een seizoen dat in stukjes en brokjes uit elkaar lag, kon Jules toch enkele knappe uitslagen noteren — en die geven moed. “Aangezien het een zeer kort seizoen was voor mij, heb ik 3 keer top 10 kunnen rijden, wat toch wel een kleine opsteker was.”
Zijn strafste prestaties op papier én in gevoel: 4de plaats in Veldegem, 5de plaats in Vichte, beste koers van het jaar. “Toen ik vijfde werd in Vichte, zat ik vanaf de eerste ronde in de vlucht, waar ik in totaal 90 km in zat. Ik trok dan nog de sprint aan voor mijn ploegmaat en werd zelf nog vijfde van de acht vluchters.”
10de plaats in Wanzele, eerste van het peloton. “Ik werd ook tiende in Wanzele waar ik eerste van het peleton was wat ook wel een leuk gevoel was.”
Het bewijs dat, wanneer de omstandigheden even meezaten, hij wel degelijk mee kon doen vooraan.
Blik op eigen evolutie: van aanhangen naar koersen mee maken.
Ben je tevreden over je seizoen?
Ondanks alles klinkt er trots en realisme: “Ik kan wel stellen dat ik veel progressie heb gemaakt aangezien het nog maar mijn tweede jaar was dat ik koerste. Vorig jaar had ik problemen met koersen uitrijden en nu kan ik meer vooraan koersen, wat toch veel leuker is.”
De stap van “volgen” naar “koersen” is gemaakt — en dat verschil is cruciaal voor wat komt.
Winterplan: geen omwegen, alleen bouwen.
Wat zijn je plannen tijdens de winter en hoe bereid je je voor op volgend seizoen?
“Deze winter staat alleen maar trainen op de planning, piste en veldrijden doe ik op dit moment niet.” Geen zijprojecten — full focus op basis leggen, sterker worden en een lichaam opbouwen dat nu wél een volledig seizoen aankan.
2026: de stap naar de beloften — onbekend terrein, maar met vertrouwen.
Je maakt de overstap naar de beloften. Wat verwacht je van volgend seizoen?
De verhalen die hij hoort van ex-ploeggenoten en vrienden zijn duidelijk: “Ik hoor van veel vrienden van mij die de overstap al gemaakt hebben dat het nog een serieus verschil is met de junioren, dus ik zal deze winter goed kunnen gebruiken voor volgend jaar.”
Toch heeft hij al een eerste test achter de rug: “Ik heb wel al een beloftekoers meegereden in Sint-Lievens-Houtem waar ik al de koers uitreed, wat mij toch wel veel vertrouwen geeft voor volgend jaar.”
Zijn mindset blijft nuchter, maar gezond ambitieus: “Als eerstejaars belofte verwacht ik niet super veel. Ik doe gewoon mijn best en zie welke resultaten en grote koersen ik rijd. Aangezien ik nog niet zo lang koers, zegt mijn trainer ook dat ik nog veel progressiemarge heb. Dus ik denk zelf ook dat ik nog een pak beter kan worden als ik een goede winter ken zonder al te veel ziektes en pech.”
Nieuwe ploeg: hoofdstuk Isorex afgesloten.
Blijf je bij je huidige ploeg of maak je de overstap?
“Aangezien mijn huidige ploeg (Isorex) geen beloften heeft, moet ik de overstap maken naar een andere ploeg. Ondertussen heb ik mijn nieuw contract getekend en maak ik de overstap naar VDM Van Durme-Michiels Trawobo Cycling Team.”
Een nieuw truitje, nieuwe omkadering, nieuwe kansen — en hopelijk een volledig seizoen om te bewijzen wat er in hem zit.
Slotwoord.
Het seizoen van Jules Lagaert was er één van vallen, opnieuw opstaan, rechtkrabbelen en blijven geloven. Zijn verhaal toont hoe grillig een wielerseizoen kan zijn, maar vooral hoe belangrijk mentale weerbaarheid is in deze sport. Wie na zoveel hindernissen toch blijft presteren, verdient respect.
De basis ligt er. De vooruitgang is zichtbaar. Het talent is echt. Als zijn gezondheid hem in 2026 wél gunt waar hij recht op heeft, dan kan die podiumdroom wel eens sneller realiteit worden dan gedacht.
