Na een jaar van stilte en afwezigheid keerde zaterdag de harde kern van de supportersclubs van het ter ziele gegane Eendracht Aalst terug naar het Pierre Cornelisstadion. De aanleiding was de eerste oefenwedstrijd van het nieuwe seizoen van Eendracht Aalst-Lede tegen Sporting Hasselt. De terugkeer van de fanatieke aanhang betekende niet alleen een symbolisch moment voor de club, maar ook een kantelpunt in de moeizame relatie tussen supporters en bestuur na de teloorgang van het oorspronkelijke Eendracht Aalst.
Hoewel de oefenmatch met 0-1 werd verloren, ging de meeste aandacht uit naar de tribunes. Maar liefst 1.100 supporters zakten af naar het stadion, een record sinds de oprichting van de fusieclub Eendracht Aalst-Lede. “Voor een oefenwedstrijd is dit een ongeziene opkomst”, zegt general manager David Pauwels. “Dit zijn cijfers die we vorig jaar enkel bij topwedstrijden haalden. De terugkeer van de supportersclubs is een opsteker van formaat.”
Van boycot naar betrokkenheid.
De supportersclubs, waaronder de bekende Onions Brigade 25, kondigden vorig jaar aan dat ze geen wedstrijden van de nieuwe club zouden bijwonen uit onvrede over de manier waarop Eendracht Aalst, met stamnummer 90, van de kaart verdween. De ontbinding van hun geliefde club liet diepe wonden na. “Voor ons blijft het originele Eendracht Aalst de enige echte. Deze nieuwe club draagt wel een deel van die identiteit, maar het gevoel is anders,” zegt Jens Van der Kelen, een van de boegbeelden van Onions Brigade 25.
Toch ziet hij een kentering. “We hebben het gevoel dat er nu echt naar ons geluisterd wordt. Er is wederzijds respect en openheid. Dat geeft hoop. Als supporters zijn we hier niet gewoon om de tribunes te vullen, we willen meebouwen aan iets dat opnieuw betekenis krijgt.”
Een club in opbouw, mét haar fans.
Het clubbestuur beseft intussen hoe belangrijk de fans zijn in het opbouwen van een nieuwe identiteit. “Ik denk niet dat er in België een club is die verder gaat in het betrekken van zijn supporters,” stelt Pauwels. “Onze ambitie is helder: binnen vijf jaar willen we terugkeren naar Eerste Amateur, maar dat moet gebeuren op een financieel gezonde manier en met maximale transparantie. We willen niemand bruskeren, maar net verbinden.”
Die koers lijkt vruchten af te werpen. De organisatie van een fandag voorafgaand aan de oefenwedstrijd, het betrekken van supporters in communicatie en de bereidheid tot dialoog doen het vertrouwen stilaan groeien. “Het is niet evident om opnieuw iets op te bouwen, maar we doen het samen,” klinkt het bij andere supporters.
Toekomst in het Pierre Cornelisstadion.
Ook het stadsbestuur toont zich bereid om de club een stabiele toekomst te bieden. Schepen van Sport Matthias De Ridder (N-VA) bevestigt dat er gesprekken lopen over een langdurige gebruiksovereenkomst voor het Pierre Cornelisstadion. “Voor dit seizoen is er een contract op jaarbasis, maar het is absoluut de bedoeling om de club nadien voor langere tijd zekerheid te bieden. Eendracht hoort in Aalst thuis.”
Een stap vooruit, maar met gemengde gevoelens.
Hoewel het stadion voor het eerst in lange tijd opnieuw zong en bewoog op het ritme van de Eendracht-supporters, bleef de sfeer doordrongen van nostalgie en twijfel. “Het doet deugd om terug te zijn, maar het is met een dubbel gevoel,” erkent Van der Kelen. “Of we ooit opnieuw dezelfde band zullen voelen als met het oude Eendracht Aalst, valt af te wachten.”
Voorlopig is het dus nog zoeken naar evenwicht tussen verleden en toekomst, tussen identiteit en vernieuwing. Maar de terugkeer van de harde kern en de warme ontvangst in het Pierre Cornelisstadion bewijzen dat het nieuwe Eendracht Aalst-Lede, met vallen en opstaan, bezig is aan een hoofdstuk dat mogelijk toch aansluiting vindt bij het rijke verleden.
