Geraardsbergen staat voor een sociale uitdaging van ongeziene omvang. In de komende maanden dreigen honderden inwoners hun recht op werkloosheidsuitkering te verliezen, waardoor ze zonder enige vorm van inkomen zullen komen te zitten. Reeds op 1 januari 2026 zouden zo’n dertigtal mensen getroffen worden, maar dat is slechts het begin. De maanden nadien stijgt het aantal exponentieel. De schattingen lopen uiteen, maar spreken over 300 tot zelfs meer dan 1.200 werkzoekenden die in de gevarenzone zitten.
Wat exact de impact zal zijn op het OCMW van Geraardsbergen is moeilijk te voorspellen, maar algemeen wordt verwacht dat minstens één op de drie getroffen personen een aanvraag zal indienen voor een leefloon. De druk op zowel het sociaal huis als op de maatschappelijk werkers zal dus fors toenemen, zowel op administratief als op financieel vlak.
Werklast maatschappelijk werkers stijgt fors: “Dit komt in een stroomversnelling”
Dat de druk op de sociale diensten zal stijgen, is vandaag al duidelijk voelbaar. Maatschappelijk werkers geven aan dat ze zich voorbereiden op een “ongeziene instroom” die niet alleen hun werklast verhoogt, maar ook mensen in bijzonder kwetsbare situaties achterlaat.
In dat licht juicht burgerbeweging Hart boven Hard Geraardsbergen de recente aanwerving van enkele extra maatschappelijk werkers toe. “Dit is een eerste en broodnodige stap in de juiste richting,” klinkt het. Maar tegelijk benadrukt de beweging dat dit nog niet volstaat om het nakende sociale probleem op te vangen.
Pleidooi voor proactieve maatregelen: “Voorkomen dat mensen zonder inkomen vallen”
Om de situatie beheersbaar te houden en sociale drama’s te vermijden, pleit Hart boven Hard voor bijkomende proactieve maatregelen. Eén van de belangrijkste voorstellen is het organiseren van gerichte infosessies voor de betrokken burgers. Daarin zouden werkzoekenden tijdig worden ingelicht over:
- welke sociale rechten ze nog kunnen opnemen,
- onder welke voorwaarden ze een leefloon kunnen aanvragen,
- welke bewijsstukken nodig zijn,
- welke stappen ze best zetten vóór hun uitkering stopt.
Idealiter, zo stelt Hart boven Hard, gebeurt dit in nauwe samenwerking met organisaties en diensten die rechtstreeks contact hebben met de doelgroep, zoals VDAB, CAW, vrijwilligersorganisaties en buurtwerk.
Door burgers vooraf correct te informeren, kan worden vermeden dat zij – al dan niet tijdelijk – volledig zonder inkomen vallen. Dat scenario, aldus de beweging, zou “onwaardig zijn voor een maatschappij die sociale bescherming centraal zegt te zetten”.
Niet iedereen vindt de weg naar zijn rechten.
Uit verschillende onderzoeken blijkt dat een aanzienlijk deel van de bevolking zijn sociale rechten niet opneemt. Vaak heeft dit te maken met gebrek aan kennis, moeilijke procedures, of zelfs schaamte. Vooral mensen in armoede of in complexe gezinssituaties vallen hierdoor uit de boot.
Hart boven Hard benadrukt dat het OCMW deze groep actief moet bereiken:
“Een proactieve benadering is de enige manier om te vermijden dat juist de meest kwetsbaren uit het vangnet glippen.”
Blik op de toekomst: middelen nodig in meerjarenplan 2026–2031.
De burgerbeweging kijkt nu richting het meerjarenplan 2026–2031, waarin het OCMW en het stadsbestuur moeten beslissen welke middelen zij voorzien voor sociale ondersteuning. Hart boven Hard pleit voor een substantiële investering in zowel personeel als middelen, zodat de sociale diensten voldoende uitgerust zijn om de verwachte storm op te vangen.
“Alleen zo kan het OCMW blijven functioneren zoals het hoort: als een vangnet dat niemand laat vallen,” aldus de beweging.
Conclusie.
Geraardsbergen staat aan de vooravond van een mogelijke sociale crisis. Met een snel groeiend aantal inwoners dat zijn werkloosheidsuitkering zal verliezen, dreigt een ongeziene druk op de maatschappelijke dienstverlening. De aanwerving van extra maatschappelijk werkers is een noodzakelijke eerste stap, maar volgens Hart boven Hard is een breder, proactief en goed gefinancierd sociaal beleid essentieel om te vermijden dat honderden Geraardsbergenaars zonder inkomen komen te zitten.
Het is nu aan het stadsbestuur om via het komende meerjarenplan te tonen dat Geraardsbergen kiest voor een sociaal rechtvaardige toekomst waarin niemand wordt vergeten.
