De Vianese renner Kenay De Moyer (21) heeft zondag in Westerlo voor het tweede jaar op rij de Belgische titel gravel bij de beloften veroverd. Net als in 2023 kroonde hij zich tot de beste in zijn categorie, al moest hij onderweg diep in het rood gaan na een lekke band. Toch hield hij knap stand tot aan de streep, waardoor zijn naam opnieuw op de erelijst prijkt.
Een titel met hindernissen.
Wat een feestelijke dag had moeten worden, dreigde even in mineur te eindigen voor De Moyer. Amper vijf kilometer na de bevoorrading merkte hij dat zijn achterband langzaam leegliep. “Ik had meteen stress,” vertelt hij. “Zoiets kan je koers compleet in het honderd doen lopen. Gelukkig heb ik altijd schuim bij me om een band tijdelijk op te pompen. Dat gaf me wat tijd, maar het is natuurlijk geen ideale oplossing. Je moet hopen dat je een mecanicien kan bereiken voor een wielwissel, en dat duurde dit keer zeventien lange kilometers.”
Ondertussen zag hij in zijn achteruitkijkspiegel het groepje van Greg Van Avermaet naderen. “Op dat moment dacht ik: als er een andere belofte in dat groepje zit, dan ben ik eraan voor de moeite. Gelukkig was dat niet zo. Toen ik eindelijk bij mijn mecanicien geraakte, was de opluchting enorm. Maar het betekende wel dat ik nog veertig kilometer alleen moest rijden. Dat was afzien, maar ik wou die trui koste wat kost verdedigen.”
Geen tricolore voor beloften.
Hoewel hij zich opnieuw Belgisch kampioen mag noemen, zal het publiek hem niet zien schitteren in de bekende tricolore kampioenentrui. Een vreemde regel, zo blijkt. “In het gravel bestaan er geen aparte wedstrijden voor beloften,” legt De Moyer uit. “We rijden altijd samen met de profs, en alleen zij mogen de trui effectief dragen. Voor mij betekent dat dus: titel op papier, maar geen trui in de praktijk. Jammer, want zoiets is natuurlijk mooi om te tonen. Als ik hem toch aantrek, riskeer ik zelfs een boete. Enkel Niels Vandeputte, die de profwedstrijd won, mag ermee rondrijden.”
Het koersverloop: hard maken vanaf de start.
Wie denkt dat De Moyer zijn titel in de schoot geworpen kreeg, heeft het mis. Vanaf de openingsronde lag het tempo bijzonder hoog, vooral dankzij Alpecin-Deceuninck. “Timo Kielich en Gianni Vermeersch maakten er al van bij het begin een harde wedstrijd van,” vertelt hij. “Ze schudden voortdurend aan de boom, waardoor de groep snel uitdunde. Ik kon telkens mee en merkte dat er nog maar één andere belofte bij zat. Die had het moeilijk en moest uiteindelijk afhaken.”
Op de technische passages, waar stuurmanskunst en lef belangrijk zijn, barstte de koers helemaal open. “Ik zat zelfs even mee op kop met renners zoals Gilles De Wilde. Dat gaf vertrouwen. Alleen mijn lekke band gooide roet in het eten. Daarna was het een kwestie van overleven, vechten tegen mezelf en hopen dat ik voldoende voorsprong hield. De laatste veertig kilometer solo waren loodzwaar, maar de opluchting aan de streep maakte alles goed.”
Van gravel naar de Muur.
De komende weken blijft De Moyer niet stilstaan. Al op 27 augustus verschijnt hij aan de start van de Muur Classic in Geraardsbergen, zijn thuisbasis. “Daar koersen is altijd speciaal. Je rijdt letterlijk door je eigen stad, met heel wat vrienden, familie en supporters langs de kant. Dat geeft vleugels, maar het maakt de koers ook mentaal zwaarder. Bovendien is de Muur Classic niet te onderschatten: veel hoogtemeters, lastige beklimmingen en vaak een open koers.”
Voor de Vianees wordt het meteen ook een afscheid van het wegseizoen. “Na Geraardsbergen gaat de focus volledig naar het veldrijden. Ik blijf in de eerste plaats een crosser. Vanaf volgende week trek ik weer de crossfiets uit de schuur. Mijn programma is nog niet helemaal vastgelegd, maar normaal start ik in Meulebeke. Misschien pik ik vooraf nog enkele buitenlandse crossen mee. Meulebeke is technisch én snel, dus daar moet je goed voorbereid aan de start staan.”
Een renner met karakter.
Met zijn tweede opeenvolgende Belgische titel bij de beloften bevestigt Kenay De Moyer niet alleen zijn talent, maar ook zijn doorzettingsvermogen. Waar anderen de moed zouden verliezen na materiaalpech, beet hij zich vast in de wedstrijd en trok hij het laken naar zich toe. Het tekent een renner die, ondanks zijn jonge leeftijd, al beschikt over de juiste ingesteldheid om hogerop te groeien.
Zijn verhaal in Westerlo is er één van stress, veerkracht en karakter. Van een lekke band naar een nieuwe titel: voor Kenay De Moyer was het een zondag om nooit te vergeten.
