Iedereen kent wel iemand in zijn familie- of vriendenkring die een verzameling heeft. Vaak gaat het om iets kleins en herkenbaars: postzegels die zorgvuldig in mapjes worden bewaard, bierglazen die glanzen in een kast, oude poppen met nostalgische waarde of blinkende oldtimers die trots voor de deur staan. Maar wat de 49-jarige Kristof De Smet uit Kerksken in zijn magazijn heeft staan, overstijgt elke klassieke verzameling. Bij het openen van de grote poort komt een indrukwekkend zicht tevoorschijn: elf oude brandweerwagens, allemaal minstens zeventig jaar oud.
De ene wagen staat nog te wachten onder een laag stof, als een slapende reus die ooit weer tot leven gewekt zal worden. De andere staat daarentegen te blinken alsof hij gisteren nog in actie kwam. Het contrast tussen vergane glorie en gerestaureerde pracht maakt het geheel des te indrukwekkender. “Al zeg ik het zelf, het is een extreem uit de hand gelopen hobby,” lacht Kristof. Wij gingen langs bij de trotse verzamelaar en doken mee in zijn unieke wereld van blinkend rood staal, zware motoren en pure passie.
Bijna drie decennia passie.
“Ik ben ondertussen 29 jaar bezig met brandweerwagens,” begint Kristof met een mengeling van trots en nederigheid. “Er zijn al heel wat wagens door mijn handen gegaan. Soms kocht ik er eentje, knapte hem volledig op en verkocht hem weer. Dat gebeurde meestal omdat ik een model dubbel had of omdat het niet helemaal in mijn collectie paste – op een manier van spreken natuurlijk, want eigenlijk doet elke brandweerwagen wel iets met mij.”
Zijn verzameling is heel bewust opgebouwd. Kristof beperkt zich tot Ford Big Job-modellen, en dan nog specifiek uit de periode 1953 tot 1956. “Dat zijn voor mij de mooiste jaren. Die modellen hadden een prachtige ronde afwerking, bijna sierlijk. Vanaf 1957 werd de vorm rechthoekiger en dat sprak me veel minder aan. Daarom richt ik me enkel op die bouwjaren.”
Restaureren met eigen handen.
Het opknappen en onderhouden van de wagens doet Kristof grotendeels zelf. “Alles wat met carrosserie en plaatwerk te maken heeft, doe ik eigenhandig. Het geeft me een enorme voldoening om dat met mijn eigen handen op te bouwen. Enkel het spuitwerk laat ik af en toe door een professional doen. Maar het grootste deel – slijpen, lassen, schuren, herstellen – dat doe ik allemaal zelf.”
Onderdelen zijn vaak moeilijk te vinden. “Het grootste deel van het plaatwerk maak ik met de hand, stuk per stuk. Voor grotere stukken, zoals de neus waar de motor onder zit, koop ik soms oude brandweerwagens op die niet meer te redden zijn. Daar kan ik dan de nodige wisselstukken uithalen. Dat zijn mijn donorwagens. Zo heb ik altijd materiaal achter de hand om, als er iets kapot gaat, meteen een oplossing te hebben.”
Hoe alles begon.
Wanneer we hem vragen hoe het allemaal begon, verschijnt er een brede glimlach. “Ik ben altijd een alcohol-, rook- en drugsvrije persoon geweest. Tijdens carnaval bij de Aalsterse groep De Loizemaanen, afkomstig uit Haaltert, zochten ze iemand die kon rijden met hun brandweerwagen. Ik was voor hen de ideale persoon: ik had een rijbewijs en dronk niet. Zo heb ik drie dagen carnaval gevierd als chauffeur van hun brandweerwagen. Vanaf dat moment was ik verliefd. Niet alleen op het rijden zelf, maar ook op het hele gevoel dat zo’n wagen oproept. Ik wist meteen: ooit wil ik er zelf eentje.”
En die kans kwam er sneller dan gedacht. Op nieuwjaarsdag, 29 jaar geleden, hoorde Kristof van een man uit Koekelare die een oude brandweerwagen staan had. “De motor was kapot en er waren nog een paar andere problemen. Maar die man zei dat hij nog een andere motor liggen had die ik kon gebruiken. Ik ben de dag nadien meteen gaan kijken. Toen ik die wagen zag, was ik verkocht. Ik twijfelde geen seconde en kocht hem meteen.”
De originele motor liet hij herstellen door een gespecialiseerde firma in Ninove. “Die hebben de motor identiek opnieuw opgebouwd. Ondertussen werkte ik zelf jarenlang aan de rest van de wagen. Ik heb er zeven jaar aan gewerkt om hem helemaal in zijn oorspronkelijke staat terug te brengen. Dat was mijn eerste echte restauratie, en meteen ook het begin van mijn verzameling.”
Een brandweerwagen voor een geboorte.
Ook in zijn privéleven speelden de brandweerwagens een bijzondere rol. “Bij de geboorte van mijn zoon Quinten, die nu twintig is, heb ik speciaal een brandweerwagen gekocht. Alles draaide toen rond dat thema: ik haalde mijn vrouw en pasgeboren zoon op met die brandweerwagen aan het OLV-ziekenhuis in Aalst. Het doopsuiker waren mini-brandweerwagens die ik liet maken. Zelfs het doopfeest en het vervoer erna gebeurde allemaal met die wagen. Die brandweerwagen draagt de naam van mijn zoon en heeft daardoor een heel speciale betekenis voor mij.”
Bewondering voor de brandweer, maar geen tijd.
Opvallend genoeg is Kristof zelf nooit brandweerman geweest. “Ik heb er enorm veel bewondering voor, maar ik werk zeven dagen op zeven als schrijn- en meubelmaker. Daar past gewoon geen vrijwilligersfunctie bij. Ik heb de tijd niet. Maar dat neemt niet weg dat ik groot respect heb voor de mensen van de brandweer.”
De vraag dringt zich op: zo’n verzameling, dat moet toch gigantisch veel geld kosten? Kristof nuanceert. “Natuurlijk kost het geld. Je hebt de aankoopprijs – ik kocht al wagens van 10.000 euro, van 6.000 euro, maar ook van 1.500 euro of nog minder. Je kan het zo duur maken als je zelf wil. Maar omdat ik alles eigenhandig doe met de middelen die ik heb, bespaar ik heel wat kosten. Bovendien verkoop ik af en toe ook eens een wagen die ik opgeknapt heb maar niet in mijn collectie past. De kleine winstmarge die ik daarop maak, gebruik ik dan weer om mijn eigen wagens verder op te knappen en het onderhoud te betalen.”
Trots in zijn magazijn.
Kristof straalt wanneer hij vertelt over zijn magazijn. “Als ik mijn poort opentrek en die elf brandweerwagens zie staan, is het alsof alle zorgen van mijn schouders vallen. Ik kom hier volledig tot rust. Sleutelen aan die wagens maakt mijn hoofd leeg. Dit is mijn passie, mijn patrimonium, waarvoor ik leef.”
Zijn verzameling is uniek. “Niemand in Vlaanderen, zelfs niemand in België, heeft elf verschillende Ford Big Job-brandweerwagens in zijn bezit. Verschillende clubs hebben mij al gevraagd om me aan te sluiten, maar dat interesseert mij niet. Ik wil zelf bepalen wanneer ik met welke wagen rijd. In een club blijven ze vaak binnen staan. Bij mij komen ze nog buiten.”
Naar buiten met de wagens.
Toch is dat niet altijd eenvoudig. “Het verbruik is gigantisch. Zo’n brandweerwagen drinkt zoals een koe water. Ook parkeren is vaak een probleem. En je weet natuurlijk nooit dat je in panne valt, want het blijven voertuigen van zeventig jaar oud.” Toch laat Kristof zijn parels af en toe aan het publiek zien.
“Onlangs was ik nog aanwezig op de Retro-Cars in Denderhoutem. Binnenkort rijd ik opnieuw uit met de brandweerwagen met houten bak, naar aanleiding van het tienjarig bestaan van een firma. De zaakvoerder verhuurt kleine graafmachines en wil er eentje op de houten bak plaatsen als reclame. Dat geeft natuurlijk een spectaculair beeld.”
Die houten bak is trouwens volledig door Kristof zelf gemaakt. “Het is een eiken constructie die ik eigenhandig heb opgebouwd. Die brandweerwagen draagt de naam Vic, hij is genoemd naar het zoontje van mijn beste vriend waarvan ik peter ben geworden. Deze wagen heeft amper 7.900 kilometer op de teller en is dus nog zo goed als nieuw. Dat maakt hem extra bijzonder.”
Beschikbaar voor verhuur.
Kristof besluit trots: “Het is misschien een extreme hobby, maar ik ben fier op wat ik hier heb opgebouwd. Niemand anders in Vlaanderen of België heeft dit. Het is mijn levenswerk.”
Wie de wagens eens van dichtbij wil bewonderen, kan dat. Kristof stelt ze namelijk ook ter beschikking voor verhuur. “Ze staan altijd paraat: voor party’s, vrijgezellenavonden, huwelijken, communies, als reclamewagen… Ze maken overal indruk. Mensen kijken gegarandeerd om als zo’n wagen passeert.”
Info of verhuur: 0475/289.534
Mail: desjette@gmail.com
