De tweede dag van de kermis in Erpe stond volledig in het teken van de traditionele interclub Grote Prijs Johan Hannes. De wedstrijd is door de jaren heen uitgegroeid tot een vaste waarde op de Oost-Vlaamse wielerkalender en ook dit jaar kregen de organisatoren een bijzonder sterk deelnemersveld aan de start. Maar liefst 23 ploegen, goed voor 148 eliterenners zonder contract en beloften, tekenden present voor zestien ronden van 9,8 kilometer, samen goed voor 156,8 kilometer koers.
Onder een mooie zon en aangename temperaturen kregen de renners een loodzware opdracht voorgeschoteld. Toch was er van enige voorzichtigheid in de openingsfase geen sprake. Vanaf de eerste meters werd er voluit gekoerst en meteen ontstond een wedstrijd waarin het tempo bijzonder hoog lag.
De combinatie van de hitte en de hoge snelheid zorgde ervoor dat de Grote Prijs Johan Hannes al snel veranderde in een ware afvallingsrace. Renners die niet hun beste dag hadden, kregen nauwelijks de kans om zich te herstellen. Het peloton werd voortdurend op de proef gesteld en de deur stond vanaf de eerste ronden wagenwijd open.
Voortdurend aanvalspogingen
In de openingsronden volgden de aanvalspogingen elkaar in sneltempo op. Verschillende renners probeerden het peloton te verrassen, maar telkens stond er iemand klaar om de kloof opnieuw te dichten. Het peloton bleef bijzonder waakzaam en liet geen enkele vroege vlucht zomaar vertrekken. Het hoge tempo had intussen wel zijn gevolgen. Renners moesten één voor één afhaken en voor verschillende deelnemers werd het duidelijk dat de wedstrijd bijzonder zwaar zou worden.
Pas in de tiende ronde kwam er een vlucht tot stand die wél voldoende ruimte kreeg. Een bijzonder sterke groep van 25 renners trok samen ten aanval en slaagde erin om een maximale voorsprong van ongeveer 35 seconden op te bouwen.
Vooraan hadden onder anderen Jeno Grootjans, Seppe Segers, Senne Van De Velde, Belgisch kampioen Sieben Roggeman, Yentl Vandevelde, Jules Bemong, Augustijn Buyens, provinciaal kampioen van Oost-Vlaanderen Ben Squire, Jonas Smet, Fabrizio Dekoning, Jonas De Fruytier, Tim Van De Poel, Victor Van Dijck, Jul Hélin, Kenn Simon, Christophe Van Cauwenberghe, Thibau Verhofstadt, Jani Peiren, Iben Rommelaere, Gaëtan Warnier, Zeno Moonen, Matthew Van Schoor, Senne Dewaele, Yintse Van Der Looij en Ryan Segers zich afgescheiden.
Met zoveel kwaliteit in de vlucht leek de wedstrijd even in een beslissende plooi te vallen. Toch bleek al snel dat een kopgroep van 25 renners ook zijn nadelen had. Niet iedereen was bereid om evenveel werk te verzetten en naarmate de finale dichterbij kwam, begon de samenwerking steeds meer te sputteren.
Kopgroep begint uit elkaar te vallen
In de dertiende ronde moest Senne Dewaele de kopgroep verlaten. Ondertussen waren Camiel Klignet en Jochen Smets, die vanuit het peloton naar voren waren gereden, erin geslaagd om aansluiting te vinden bij de leiders. Dewaele werd later opnieuw opgeslokt door het peloton, dat ondertussen zelf steeds verder uit elkaar begon te vallen. De hoge snelheid bleef zijn tol eisen.
Voor de kopgroep werd het intussen duidelijk dat de voorsprong van 35 seconden onvoldoende was om gerust te zijn. Hoe dichter de wedstrijd naar de finale ging, hoe moeilijker het werd om de neuzen in dezelfde richting te krijgen. De samenwerking verslechterde en daardoor kreeg het peloton opnieuw uitzicht op de leiders.
Bij het ingaan van de voorlaatste ronde probeerden Camiel Klignet en Matthew Van Schoor van de verwarring gebruik te maken. De twee gingen er samen vandoor en sloegen een kleine kloof op de rest van de kopgroep. Achter hen viel de samenwerking volledig stil. Daardoor kon het peloton snel terrein goedmaken. De overige vluchters werden één voor één ingerekend en uiteindelijk bleven alleen Klignet en Van Schoor nog voorop.
Tien seconden voorsprong wordt drie
De twee leiders reden diep in de reserves om hun avontuur tot aan de finish voort te zetten. Hun voorsprong bedroeg echter amper tien seconden en dat bleek in de finale bijzonder weinig. Tien seconden werden zeven seconden. Daarna bleven er nog amper drie seconden over. Het peloton rook zijn kans en bleef de twee leiders alsmaar dichter op de hielen zitten.
In de laatste ronde was een algemene hergroepering dan ook onafwendbaar. Klignet en Van Schoor werden gegrepen en meteen daarna werd duidelijk dat niemand nog een nieuwe aanval kon plaatsen. Het tempo lag daarvoor simpelweg te hoog. De wedstrijd, die lange tijd in het teken had gestaan van ontsnappingen en achtervolgingen, zou uiteindelijk beslist worden in een massasprint.
Van Aerschot verrast de sprinters
In die sprint was het Brend Van Aerschot van STAGECO CYCLING TEAM die zich als snelste toonde. De kleine renner, die niet meteen over de grootste gestalte beschikt, compenseerde dat ruimschoots met zijn strijdlust, dapperheid en vooral zijn snelheid.
Van Aerschot gooide alles in de strijd en zette de meer uitgesproken sprinters een flinke hak. Hij hield stand tot op de meet en mocht zo zijn eerste overwinning van het seizoen vieren. Voor de renner van STAGECO CYCLING TEAM was het dan ook een bijzonder mooie bekroning van een zware wedstrijddag. In deze weeromstandigheden had Van Aerschot zich voortdurend staande gehouden en in de finale wist hij zijn uitstekende sprint optimaal te benutten.
Zeno Moonen van TARTELETTO – ISOREX werd tweede, terwijl Jonas Volkaert van VDM-TRAWOBO CYCLING TEAM als derde over de streep kwam. Ook Gaëtan Warnier (TARTELETTO – ISOREX), Matthew Van Schoor (TEAM CIBEL CEBON), Thibau Verhofstadt (TEAM KRIEKEPOT-DOLTCINI), Jan Kino (K.O.F.M. X THIELEMANS – BILDIN – VAN EYCK SPORT), Jul Hélin (HUBO – SCOTT CYCLING TEAM), Milan De Meester (VDM-TRAWOBO CYCLING TEAM) en de Amerikaan Nikolas Milanovic (HUBO – SCOTT CYCLING TEAM) eindigden in de top tien.
